Reactor69

Still walking the plank?

2007-10-21T20:38:00.002+03:00

Προχθές ο πατέρας μου ψάχνοντας ένα έγγραφο μέσα στις στοίβες που έχει κρατήσει από τις μέρες του στη θάλασσα βρήκε και κάτι που θα με ενδιέφερε! Πέντε σελίδες telex με αναφορές του IMB σχετικά με επιθέσεις πειρατών σε εμπορικά πλοία. Ναι, ναι, πειρατών!

Είχαμε μιλήσει και παλιότερα σχετικά και μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, μάλλον διότι στνα πλοία είναι πιο «τρωτά» κατά τις επιθέσεις και αποτελούν τους πλέον πιθανούς στόχους. Το κυρίως κατάστρωμα ενός φορτηγού πλοίου απέχει τέσσερα μέτρο μυαλό μου συγκρούστηκαν απότομα δύο εικόνες. Από τη μία αυτή που είχα σχηματίσει για τη δουλειά του πατέρα μου, ο οποίος ως πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού, πέραν των ευθυνών -και των ατελείωτων ξενυχτιών που αυτές επισύρουν-, έβγαζε για κάθε φορτίο περισσότερο χαρτομάνι και από λογιστή της Κόζα Νόστρα σε περίοδο φορολογικών δηλώσεων, και, από την άλλη, η εικόνα του κλασσικού πειρατή με το ξύλινο πόδι, το γάντζο, τον παπαγάλο και το eyepatch!

Και όμως υπάρχουν ακόμη πειρατές, άνθρωποι δηλαδή που κυνηγάνε την τύχη τους στη θάλασσα. Και πως να μην υπάρχουν, τη στιγμή που σήμερα παίζει περισσότερη πείνα στον πλανήτη από ποτέ, τη στιγμή που όλο και κάποιο ΑΚ-47 έχει ξεμείνει από τη "διαδικασία". Αφρικανοί και ασιάτες στην πλειονότητά τους, σαλτάρουν με κάθε τρόπο και κόστος στα διερχόμενα ή αγκυροβολημένα στα ανοιχτά(ράδα) πλοία για να αρπάξουν ό,τι μπορούν. Φυσικά, όπως και σε κάθε κλάδο, υπάρχουν και experts!

Κατά βάση, ο κύριος άξονας της τακτικής τους είναι ο αιφνιδιασμός. «Κάθε φορά που περνούσαμε από επικίνδυνα σημεία το πλοίο ήταν κατάφωτο".

Συνήθως χρησιμοποιούν σκοινιά και γάντζους, ενώ σε κάποιες περιοχές της Ασίας αντικαθιστούν το σκοινί με μακριά κοντάρια από μπαμπού. Σημειωτέον πως τα φορτηγά πλοία είναι τόσο αργοκίνητα, ειδικά σε ορισμένα σημεία(περάσματα, περιοχές με υφάλους κλπ) που μπορείς να τα πιάσεις ακόμα και με κουπιά αν δεν σε πάρουν χαμπάρι. Μια μέθοδος προσέγγισης που αξίζει να αναφέρω είναι αυτή με το σκοινι. Δύο βάρκες συνδέονται μεταξύ τους με ένα μακρύ σκοινί, χωρίζονται και καταλαμβάνουν δύο σημεία ανάμεσα από τα οποία θα περάσει το πλοίο στόχος. Οταν το πλοίο περάσει ανάμεσά τους το σκοινί πιάνεται στην πλώρη του και χρησιμοποιώντας την δική του κινητική ενέργεια οι βάρκες έρχονται και το πλευρίζουν εντελώς αθόρυβα, κάτι εξαιρετικά stealthy τη νύχτα.

Οπλισμό μπορεί να φέρει μόνο ο καπετάνιος χωρίς περιορισμούς σε διάμετρο και τύπο (όχι βέβαια μυδραλιοβόλα και ρουκέτες) αλλά όπως μου είπε ο ίδιος «πρέπει να το σφραγίζεις και να το δηλώνεις σε κάθε λιμάνι, κάτι που σημαίνει ακόμα περισσότερο χαρτομάνι που ΚΑΝΕΙΣ δεν θέλει!». Πέραν, λοιπόν, των προληπτικών μέτρων, μερικά από τα οποία προανέφερα, και αντί ενός αυτόματου, που δεν είναι και τόσο απότελεσματικό απέναντι σε δεκαπέντε άλλα παρά τη θέση ισχύος που σου παρέχει η διαφορά ύψους με ένα ταχύπλοο, υιοθετούσε τη λύση μολότοφ(από που πήρε το παιδί;!!). Φτιάχνεις όσες θες, τις αμολάς καλυμμένος πίσω από την κουπαστή στις βάρκες που σε πλευρίζουν και η βαρύτητα κάνει τα υπόλοιπα. Το εφφέ σε πλαστικές και ξύλινες βάρκες είναι, αν μη τι άλλο, αποτρεπτικό για τους υπόλοιπους! Επιπλέον μπορεί να τις χειριστεί και δεκάχρονο και, ΚΥΡΙΩΣ, δεν προυποθέτουν χαρτομάνι! Ευτυχώς κατ’ αυτόν, δυστυχώς κατ΄εμέ που πολύ θα γούσταρα να είχα ζήσει κάτι παρόμοιο(νομίζω), δεν χρειάστηκε να τις χρησιμοποιήσει ποτέ.

Να, λοιπόν, που εν έτει 2007 η πειρατεία δεν σκοτώνει μόνο τη μουσική! Παρεμπιπτόντως, σύμφωνα με το μετρητή ratio του Azureus, έχω κατεβάσει όγκο δεδομένων, κυρίως ταινίες και προγράμματα, μεγέθους 152,77 GB και έχω ανεβάσει 155,63GB(αναλογία 1.018 γιατί είμεθα και φιλότιμοι πειρατές!).

Σταματώ εδώ, διότι θα γίνει το post πανί, και παραθέτω επιλεγμένα κομμάτια από τα πλέον ενδιαφέροντα έγγραφα που μπορείς να βρεις στο «χαρτομάνι» ενός σύγχρονου καπετάνιου:

Αποσπάσματα από πέντε telex του International Maritime Bureau piracy reporting center στην Kuala Lumpur της Μαλαισίας από 16/4/2003 μέχρι 16/5/2003.

This broadcast warns ships in passage in east Africa, the Indian sub continent and south east Asian waters regarding piracy and armed robbery.

1) 16.04.2003 at 2320 lt in position: 03:10.3N – 112:52.4E off Bintulu, Sarawak, Malaysia. Three pirates boarded a general cargo ship at forecastle. Alert crew raised alarm and pirates threw stones at crew and escaped empty handed. Crew suffered injuries.

2) 18.04.2003 at 0006 lt at Dar es Salaam anchorage, Tanzania. Pirates boarded a container ship at forecastle and stole ship’s stores and safety equipment. Master informed port control.

3) 20.04.2003 at 0230 lt in position: 13:03N – 051:17E about 55 nm off north-eastern tip of Somali coast, gulf of Aden. Pirates armed with guns and knives boarded a general cargo ship underway from three speedboats and took control of the ship. They destroyed all communication equipment onboard. Master received head injuries and stab wounds and cuts from knives. Other crew and officers were tied up and held on the bridge and in cabins. Pirates stole ship’s cash and left around 0400 hrs and headed towards Somali coast.

4) 20.04.2003 at 0340 lt in position: 03:12S – 116:20E, anchored off north Pulau laut coal terminal, Indonesia. Three pirates boarded a bulk carrier, held the duty seaman at knifepoint and lowered two mooring ropes into a speedboat and fled.

5+6) -22.04.2003 at 2015 lt position 01:42.5N – 106:09.6E, about 60nm SSE of Anambas islands, Indonesia. Seven pirates armed with long knives and guns boarded a general cargo ship underway. They tied up both hands of master and crew and stole personal belongings and cash.

-22.04.2003 at 1845 UTC in position: 01:51.8N – 106:09.00E, about 50 nm SSE of Anambas islands, Indonesia. Nine pirates armed with guns and knives boarded a tanker underway via a small craft. Some pirates entered engine room and took hostage four duty crewmembers. Second officer raised alarm. When master went up to the bridge they fired shots at him. Pirates stole crew personal belongings and ship’s equipment including walkie talkies and escaped.

N.b. same gang of pirates may have been involved in both attacks. IMB piracy reporting centre has notified Indonesian authorities.

7) 12.05.2003 at 0330 UTC in position 14:20.5N – 050.36.7E, off Yemen, gulf of Aden. Pirates in eight speedboats doing 30 knots attempted to board a bulk carrier underway. Master raised alarm, sent a distress message and took evasive maneuvers. Crew mustered and activated fire hoses. After 30 minutes, pirates retreated towards Yemeni coast.

8) 12.05.2003 at 0630 lt in position: 05:12N – 098:33E, northern entrance of Malacca straits. Pirates in three speedboats attempted to board a container ship underway. Ship increased speed, took evasive maneuvers and directed search lights. Pirates aborted the attempt and retreated.

9) 13.05.2003 at 0545 UTC in position: 04:31N – 098:23E, off Kuala Langsa, Sumatra coast, Indonesia. Four pirates dressed in military uniforms and armed with machine guns in a speedboat fired at a bulk carrier underway. Crew retreated inside accommodation and raised alarm. Master took evasive maneuvers. Pirates continued shooting for 30 minutes and finally retreated. No injuries to crew or serious damage to ship.

10) 13.05.2003at 0445 lt in position: 01:25N – 105:25E off Bintan island, Indonesia. Five pirates armed with knives and guns boarded a container ship underway from stern. They took one crew member hostage, went to bridge and pistol whipped chief officer. They then entered master’s cabin and fired a warning shot. Pirates stole ship’s cash, property and personal belongings of crew and left after 45 minutes.

11) 14.05.2003 at 0230 lt in position: 01:35.00S – 117: 16.80E, 25 nm from outer buoy, Balikpapan, Indonesia. Pirates boarded a chemical tanker underway and stole two life rafts and a mooring rope. Attempts to contact Balikpapan port failed. Earlier, Five pirates armed with knives boarded a tug in the same area and stole stores.

12) 15.05.2003 at 1030 lt in position: 13:24.8N – 049:09.0E, gulf of Aden. Five speedboats with 5-6 persons in each boat followed a chemical tanker underway at a distance of three nm. When boats came within 0.5 nm, ship raised alarm and crew mustered and activated fire hoses. Speedboats moved away.

13) 15.05.2003 at 0845 lt in position: 16:25.7N – 119:38.8E, 10 nm off Luzon island, Philippines. Three speedboats with 4-5 persons in each chased a general cargo ship underway. Crew mustered and sounded whistle and speedboats abandoned chase.

14) 15.05.2003 at 1850 UTC at Chittagong anchorage “A”, Bangladesh. Two pirates boarded a bulk carrier from stern, Duty a/b raised alarm and pirates jumped overboard and escaped in a waiting boat.

16) 16.05.2003 at 0400 lt in position: 12:18N – 047:33E, gulf of Aden. Six persons in a speedboat followed a bulk carrier for an hour. Then they headed directly toward the ship and made an attempt to board. Alert crew raised alarm and directed search lights and the boat retreated.

17) 16.05.2003 at 0010 UTC at Chittagong anchorage “A”, Bangladesh. Five pirates armed with steel bars boarded a bulk carrier at bow. Crew raised alarm and pirates jumped overboard and escaped in a motorboat with five other accomplices waiting inside. Ship contacted port authorities but received no response.

Somalian waters: high risk area for hijacking. Ships not making scheduled calls at Somali ports should keep at least 75 miles and if possible 100 miles from the Somali coast. Use of radio and communications including vhf in these waters should be kept to a minimum. The northern and north-eastern Somali coast is particularly risky.

Bangladesh: Chittagong and Mongla at berth and anchorage. Ships have reported theft of zinc anodes welded to ship’s sides and the stern.

Malacca straits: avoid anchoring along the Indonesian coast of the straits. Coast near Acheh is particularly risky for hijackings.

Ships are advised to maintain anti-piracy watches and report all piratical attacks and suspicious movements of craft to the IMP piracy reporting centre, Kuala Lumpur, Malaysia. The centre can be contacted 24 hours, everyday on our anti piracy help line: tel: +603 2031 0014, fax: +603 2078 5769, telex: ma 31880 imbpci, e-mail: imb at icc-ccs.org.uk

Επεξηγήσεις:

-Accommodation: Το τμήμα του πλοιού, συνήθως κοντά στην πρύμνη, με τις καμπίνες, τη γέφυρα, τους κοινόχρηστους χώρους(κουζίνα, τραπεζαρία, σαλόνι κτλ) κ.α.

-Bow: Πλώρη.

-Bulk carrier: Χύμα φορτίου(μεταλλεύματα, ορυκτά, σιτηρά κλπ).

-General cargo: Γενικού φορτίου(από μαχαιροπήρουνα, πιατικά και είδη νοικοκυριού, μέχρι τουφέκια, χειροβομβίδες, πυραύλους και ραντάρ. Κυριολεκτικά και ΧΩΡΙΣ, καλά ακούσατε, συνοδεία!)

-Lt: local time.

-Mooring ropes: κάβοι, τα σχοινιά που χρησιμοποιούνται για να δεθούν τα πλοία στις δέστρες του λιμανιού. Το κόστος τους για μεγάλα πλοία κυμαίνεται από 10.000 έως 15.000 ευρώ, αναλόγως υλικού, πάχους, μήκους κτλ.

-UTC: Coordinated Universal time.

-Zinc anodes: συσκευές(ανόδια) που προστατεύουν(καθοδική προστασία) τις μεταλλικές επιφάνειες από τη σκουριά. Το κόστος τους κυμαίνεται από 50 μέχρι 500+ ευρώ, ανάλογα με το μέγεθος-βάρος(από 2 κιλά μέχρι 25).

Περισσότερες πληροφορίες underway...

Πότε ξανά...

2007-09-17T05:20:00.000+03:00

Ποτέ ξανά δεν ένιωσα τόσο μόνος...

Είναι δύσκολο όταν τα μάτια σου μένουν ανοιχτά εκεί που οι άλλοι τα κλείνουν...

Είναι μάταιο να προσπαθείς να φανταστείς όταν όλοι οι άλλοι μετράνε...

Είναι άδικο να προσπαθείς να σταθείς δίπλα σε ανθρώπους που πισωπατούν...

Ποτέ ξανά δεν ένιωσα τόσο άσχημα...

Ποτέ ξανά...

Οχι, δεν μου φτάνει μια μικρή προσευχή,

Δεν χωράω μέσα σε μια άδεια πατρίδα...

Λυπάμαι και ντρέπομαι που είμαι μέλος μιας κοινωνίας ατομιστών και όχι ατόμων.

Και έτσι πέθανα, ξαναγεννήθηκα, άλλαξα...

Κόντεψα να πιστέψω πως δεν χωράω πουθενά,

Αλλά στο τέλος θυμήθηκα αυτές που με κάνατε να ξεχάσω τον τελευταίο χρόνο...

Τις τρεις γυναίκες της ζωής μου.

Ενα χρόνο μετά, σας αποχαιρετώ με ένα αντίο από φίλο, και ένα ανθρώπινο ευχαριστώ. Ολους.

Κάποια στροφιλίκια πρέπει να τα περάσει ο καθένας μόνος του.

Ισως ο δρόμος με φέρει πάλι εδώ. Ποιος άλλωστε μπορεί να ξέρει... Ενδεχομένως και η επόμενη στροφή. Τώρα όμως νιώθω, όσο ποτέ πριν, πως πρέπει να βγω σ' αυτόν...

Υ.Γ: Και λίγο το μέλλον ρε παιδιά, λίγο το μέλλον...

Το ύστατο οχυρό

2007-08-30T02:10:00.000+03:00

Νομίζετε πως ήταν εκεί για να σώσουν τη Βουλή, το όργανο της Δημοκρατίας μας;

Ή το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, της ασπίδας της πατρίδας μας;

Κάνετε λάθος! Ηταν εκεί για να διαφυλάξουν το ΜΟΝΟ πράγμα που λειτουργεί πλέον στο ελληνικό κράτος...

Και ευχαριστούν όλους εκείνους που δεν ήταν εκεί για να κάνουν το έργο τους πιο δύσκολο, για να αναδείξουν την ειρωνεία...

Blowin' in the wind...

2007-08-29T01:29:00.000+03:00

... ...how many times can a man turn his head, pretend that he just doesn't see...

Ενέργεια

2007-08-25T01:19:00.000+03:00

Τόσες φορές παραδόθηκε σ’ αυτήν,

Και άλλες τόσες επέστρεψε...

Τόσες που το μέτρο ο μύθος έχασε,

Και να μετράει άρχισε...

Σε χρόνο που ήρθε, πέρασε κι ακόμα εδώ είναι,

Σ’ εκείνον που σημάδεψε απόκληρη στιγμή...

Σ’ αυτήν ξανά θα αφεθεί,

Μ’ αυτήν να επιστρέψει...

"The 100 club"

2007-08-07T02:25:00.000+03:00

Ιος, Αύγουστος 2000,

...Τρεκλίζουμε αμφότεροι, στηριζόμενοι ο ένας πάνω στον άλλο σε στυλ σιαμαίων, προσπαθώντας να φτάσουμε στις τουαλέτες του Dubliner στο υπόγειο...

...Τύφλα! Πιο τύφλα απ’ όσο έχω γίνει ποτέ στη μέχρι τώρα θητεία μου στο αλκοόλ... Γκόλ και offside μαζί...

...Η φούσκα μου κοντεύει να σπάσει, δίνοντας μου τον προστάτη στο χέρι...

...Κατουριέμαι απίστευτα. Ο δρόμος προς τη λύτρωση μακρύς και διάσπαρτος με κάθε λογής ποτό, κάθε πάστας, φύλου και εθνικότητας πιωμένο... Ιρλανδική pub, γαρ, και μάλιστα σ’ ελληνικό νησί. Φονικός συνδυασμός…

...Η χέστρα, τώρα, μοναδικός στόχος ζωής...

Όλα ξεκίνησαν ένα χρόνο πριν, μια καυτή νύχτα του Ιουλίου, με μερικούς κόκκινους κουβάδες Vileda γύρω από ένα μακρύ ορθογώνιο τραπέζι, καμιά δεκαπενταριά φιλόδοξους πότες και μια απορία να ταλανίζει τα παιδικά μυαλά μας: «Γιατί δεν μαζεύουν τους κουβάδες οι γύφτοι;»

Ηταν εκείνο το βράδυ που στο νου μου ορίστηκε, και σφραγίστηκε, ο «Σκοπός»...

...

Μετά από ένα σαββατοκύριακο στην Αίγινα -αντί της καθιερωμένης τριήμερης της 1^ης Λυκείου που θα μας πήγαιναν στον μαγευτικό Βόλο(έλεος!)- από το οποίο γυρίσαμε ζωντανοί και δίχως σωματικές απώλειες, πέραν μερικών εκατομμυρίων εγκεφαλικών κυττάρων, οι δικοί μας, μη έχοντας πλήρη γνώση της καφρίλας που μας έδερνε, μας επέτρεψαν το ακόλουθο καλοκαίρι κι ένα ταξίδι στην Ίο! Ετσι, ο Γιώργος, με τον οποίο κάναμε παρέα από το γυμνάσιο και δέσαμε στο Λύκειο, κι εγώ, αρχίσαμε το ψάξιμο...

Ο «Σκοπός», τώρα, ύστερα από τις μακροσκελείς και ενθουσιώδεις περιγραφές μου, και σχεδόν πάντα υπό την επήρρεια του περιεχομένου είτε «σφηνακίων», είτε καλοστριμμένων «γάμμα», και δικός του!

Μήνας Αύγουστος, η πληρότητα των ξενοδοχείων στο ταβάνι. Είχα, όμως, τις άκρες μου... Εχοντας επισκεφτεί το νησί το αμέσως προηγούμενο καλοκαίρι, μετά των γονέων, μαζί με έναν άλλο παιδικό φίλο, τον Παναγιώτη(με τον οποίο έχουμε κάνει τις καλύτερες διακοπές), οι «γνωστοί», πλέον, ιδιοκτήτες του Αρμαδώρου, ενός σχετικά κυριλέ ξενοδοχείου στο λιμάνι όπου είχαμε διαμείνει, μας βρήκαν κατ’ ευθείαν δωμάτιο, και μάλιστα πιο γρήγορα απ’ όσο προγραμματίζαμε... Και που να ξέραμε!

Ο πηγαιμός και ο «βγαλμός»...

Αγοράσαμε, λοιπόν, εισιτήρια στα μπαμ, μαζέψαμε τ’ απαραίτητα, και όχι μόνο, ψάξαμε μάταια για φούντα τελευταία στιγμή και αξημέρωτα «χώσαμε» τον πατέρα μου και πήραμε το δρόμο για Ραφήνα.

Γκαντεμιά number 1: Το Sea Jet 2, από τα πρώτα ταχύπλοα καταμαράν της γραμμής που θα μας πήγαινε στο νησί του ολοήμερου πάρτυ μέσα σε τέσσερις ΜΟΝΟ ώρες, ήταν και το ΜΟΝΟ που του απαγορεύτηκε ο απόπλους λόγω αέρα! Το πήραμε απόφαση πως δεν θα είμαστε στο νησί από τις έντεκα, αλλάξαμε τα εισιτήρια και επιβιβαστήκαμε στην «Αργώ»(ή και «Ξημερώνω»), με προορισμό τη Νάξο και στόχο την χρήση δεύτερου πλοίου για να φτάσουμε, επιτέλους, στην «Ιθάκη»! Ο «Σκοπός», εκεί, να μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε!

Γκαντεμιά number 2 (personally affected): Στο δρόμο για Νάξο, έχοντας βαρεθεί τη ζωή μας, ζητάμε ένα compact ταβλάκι από μια διπλανή παρέα. Τι το ‘θελα, ξεκωλιάστηκε ο Γιώργος, μου το πήρε καραδιπλό και κόντεψα να το σπάσω πάνω του. Τα παιδιά, έχοντας παρακολουθήσει την ανεκδιήγητη παρτίδα, έδειξαν κατανόηση. Μα τον πούστη, σε ολόκληρο το παιχνίδι δεν θα έφερε πάνω από πέντε κανονικές ζαριές! Μόνο διπλές, σε μεγάλη ποικιλία και ποσότητα!

Τέλος πάντων, πέντε παρά, το απόγευμα, πιάσαμε, τελικά, το επιθυμητό λιμάνι με την δεύτερη «Αργώ», πήραμε σακ-βουαγιάζ, στερεοφωνικά και λοιπά συμπράγκαλα και ανηφορίσαμε για το ξενοδοχείο, οπου μας περίμενε το πρώτο «άκυρον»!

Άκυρον number 1: Δωμάτιο γιοκ. Stop. Μεταφορά σε παραπλήσιο ξενοδοχείο γνωστού, του επίσης «γνωστού» ξενοδόχου, μόνη λύση. Stop. «Ευχαριστώ» -εσένα ή το Θεό;- να λέτε. Stop.

Μακριά δεν ήταν, η πισίνα του Αρμαδώρου, ορίστηκε άτυπα ως διαθέσιμη και για εμάς(οι θάλασσες της Ίου είναι σε θερμοκρασία υγρού αζώτου), το δωμάτιο της ίδιας κατηγορίας, οπότε δεν γαμιέται...

Άκυρον number 2: Αμ γαμιέται! Αύγουστο μήνα πάντα γαμιέται! Με λύπη έκδηλη, μάτια βουρκωμένα και ψυχή σε σπαραγμό, η μαλακισμένη η ιδιοκτήτρια μας δηλώνει τελεσίδικα πως δωμάτιο παίζει μόνο για πέντε μέρες αντί για εφτά, όπως είχαμε αρχικά «κανονίσει» και «υπολογίσει»...

«Μα», «Μου», τίποτα! Βαρεθήκαμε, πήγαμε στο πρακτορείο της ναυτιλιακής, αλλάξαμε τα εισιτήρια και το πήραμε απόφαση. Πέντε μέρες, αλλά θα τα γαμήσουμε όλα! Ο «Σκοπός» θα επιτευχθεί, τέλος!

Ποια μέρα της εβδομάδας φτάσαμε, ποια μέρα φύγαμε, ειλικρινά δεν θυμάμαι, αν και το συκώτι μου διύλισε αρκετή ποσότητα από την κυριότερη δικαιολογία μου!

Η «ρουτίνα» που θυμάμαι πάει κάπως έτσι: Ύπνος μέχρι τις δύο το μεσημέρι, άραγμα, γκόμενες(που δεν γνωρίσαμε, και γενικά τίποτα σε -ήσαμε!) και Corona by, και μέσα, στην πισίνα εώς ότου πέσει ο ήλιος, απογευματινό καφεδάκι στον «Βάτραχο»(αν θυμάμαι καλά), μια καφετέρια στο λιμάνι, ντουζ-ντύσιμο-σενιάρισμα στο δωμάτιο και μάσα, μία και γερή, λίγο πριν ανηφορίσουμε, ακμαίοι και ορεξάτοι, για το νυχτερινό κραιπάλιασμα στη Χώρα!

Κάποιοι από εσάς -ναι, εσείς με τα βρώμικα μυαλά- θα σκέφτεστε τώρα: «Μα καλά, αφού δεν γάμησαν, ποιός ήταν ο «Σκοπός»;»... Μεσολαβούν δύο βράδια και θα φτάσουμε κι εκεί!

Το πρώτο βράδυ, βόλτα στη χώρα, μπύρες, σφηνάκια, μπαρότσαρκα και αναγνώριση εδάφους, κυρίως για το Γιώργο καθώς εγώ ήξερα ήδη τι έπαιζε στο Dubliner... Κατά τα άλλα, χαλαρά και ήρεμα πράγματα.

Το δεύτερο βράδυ, όμως, μας επισκέφθηκε το πνεύμα(κατά το spirit) των Olmec! Για την ακρίβεια εγώ ήμουν αυτός που είχε τη φαεινή ιδέα να το προσκαλέσει στο δωμάτιο για να μας «προετοιμάσει» για την βραδυνή μας έξοδο, η οποία προέβλεπε clubάκι, μάλλον Scorpion ή Mojo.

Αφού φάγαμε, λοιπόν, σα ζώα, ένα πελώριο πήλινο παδέλι φουρνομακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα, μανιτάρια, ζαμπόν, μπέϊκον και λιωμένο τυρί on top, έκαστος, με συνοδεία ενός μισόλιτρου κόκκινο κρασί, αποφασίσαμε να πάρουμε ένα μπουκάλι λευκή Olmeca για το ξενοδοχείο(πως λέμε «για το σπίτι»...), να πιούμε κάνα σφηνάκι, να κάνουμε κεφάλι και να την κάνουμε για πάνω!

Επιστρέφουμε στο δωμάτιο, ανοίγουμε το παράθυρο να μην σκάσουμε, βγάζουμε δυο πλαστικά ποτήρια και ξεκινάμε με σφηνοκατεβάσματα. Στο δεύτερο έχουμε ξενερώσει κι οι δυο με τα τεράστια πλαστικά κωλοπότηρα, οπότε παίρνω πρωτοβουλία, βουτάω το μπουκάλι, το βάζω στο στόμα, το σηκώνω ψηλά, ισιώνω λαρύγγι και του δείχνω πως την πίνουν την τεκίλα στο Μέξικο...

Χωρίς υπερβολές, σε ένα τέταρτο το πολύ, και χωρίς ν’ αλλάξει χέρια το μπουκάλι περισσότερες φορές απ’ όσες μπορείς να μετρήσεις με τα δάχτυλα του ενός χεριού, το «κάνα σφηνάκι» είχε γίνει αισίως «ένα μπουκάλι»...

Πέφτει ο Γιώργος στο κρεββάτι φαρδύς-πλατύς, σηκώνομαι εγώ μες την καλή χαρά κι αρχίζω το ping-pong από τοίχο σε τοίχο και πίσω πάλι!

«Πώς είσαι;», να ρωτάω εγώ, «ντέφι», γεμάτος κέφι κι όρεξη για clubbing και χαβαλέ μέχρι πρωίας...

«Σκατά!», να ψελλίζει ο Γιώργος , επίσης κουρούμπελο, «καρφωμένος» στο κρεββάτι του...

«Είμαστε έτοιμοι για να τα σπάσουμε!», να ερμηνεύω εγώ το «Σσσκατά!», με το μακρόσυρτο σίγμα... Και δώσε ηλίθιο γέλιο και παραπάτημα στο διάδρομο του δωματίου... Και νάτοι κι οι κατακρεουργημένοι στίχοι από τα λαϊκά άσματα... Και δώσε αλλαγή ρεπερτορίου σε mainstream hitoμπιτάκια του καλοκαιριού... Και, γενικά, ένα αναπάντητο «Hey, what’s wrong with you?»...

Σε κάποια φάση, κι ύστερα από ένα σουρεάλ διάλογο με μισόλογα και πολλά «Σκατά!», κατάλαβα πως αν ήθελα clubbing, έπρεπε να αναλάβω δράση, και δη άμεσα, διότι νοερά ήδη χτυπιόμουν πάνω στα ηχεία του Scorpion…

Τον βουτάω όπως-όπως, και σέρνουμε τα κουφάρια μας μέχρι τα πλατύσκαλα στον αίθριο χώρο μπροστά από το δωμάτιο. Ρίχνω το πτώμα-πιώμα στη μέσα μεριά, ν’ ακουμπάει τοίχο, κι αράζω ενάμισυ μέτρο πιο πέρα ακουμπώντας πάνω σ’ ένα χαμηλό τοιχίο. Κάποια στιγμή ακούω μια πόρτα ν’ ανοίγει κι ύστερα γυναικεία γέλια. Κοιτάω κάτω από τη μάντρα δίπλα μου και χαζεύω παρακολουθώντας κάτι κοπέλες που φεύγανε για εκεί που ήθελα τόσο να πάω! Εκείνο το «Αντε ρε μαλάκα, σήκω να φύγουμε!», όμως, δεν πρόλαβα να το πω...

Άρχισε με μια βαθιά απεγνωσμένη εισπνοή, συνέχισε με λαρυγγική αναρρόφηση και τον ήχο από το μάταιο σφίξιμο στόματος και στομάχου και κατέληξε με το χαρακτηριστικό «Μπουάγκχλ», ακολουθούμενο, σε κλάσματα δευτερολέπτου, από ένα ηχηρό «ΣΠΛΑΤΣ»...

Εστρεψα με τρόμο, αλλά και περιέργεια, το βλέμμα μου, για να αντικρύσω το πιο εκπληκτικό splatter στομαχικού περιεχομένου, ισάξιο του οποίου δεν έχω δεί μέχρι σήμερα!

Ημιλιωμένα μισοχωνευμένα μακαρόνια, μασουλημένα μανιτάρια, κομματάκια αλλαντικών και ίχνη τυριού, έπλεαν, τώρα, σε μια ρηχή, αν και σε ορισμένα σημεία θολή, κόκκινη λίμνη, η οποία πήγαζε από ποτάμια πάνω στο πουκάμισο και το παντελόνι του Γιώργου, εκτεινόταν μεγαλειώδης καλύπτοντας όλο το πλατύσκαλο ανάμεσά μας, πότιζε το αριστερό μου κωλομέρι, κι έχοντας ήδη πιτσιλίσει –υπέρ του ανεκτού- τα ρούχα μου λόγω του τσουνάμι που την δημιούργησε, έριχνε αργά την παχύρευστη μορφή της στο αποκάτω σκαλί, σχηματίζοντας καταρράκτες που ανέδιδαν μια ευωδία ανάμεσα σε φρέσκια τεκίλα και μισοξυνισμένη κρασίλα! Αλλο να σας το λέω κι άλλο να το... βιώνετε με όλες σας τις αισθήσεις, ακόμα και με τη γεύση κατά κάποιον τρόπο, παρότι προηγήθηκε κατά μία ώρα! Εμπειρία ζωής!

Τον σήκωσα με τα χίλια ζόρια, σχεδόν όπως ο γαμπρός τη νύφη, ή μάλλον ο στρατιώτης τον μισοπεθαμένο συμπολεμιστή(μη μας βγει και τ’ όνομα!), τον έβαλα στη ντουζιέρα, όπου ξέρασε άλλες δυο φορές, τον στρίμωξα στον τοίχο μη μου πέσει, του έβγαλα όλα τα ρούχα αφήνοντάς τον με το μποξεράκι και τον έκανα μούσκεμα με χλιαρό νερό, που σταδιακά έγινε κρύο λόγω εξάντλησης των αποθεμάτων στη δεξαμενή του κεντρικού μπόιλερ!

Ψιλοσυνήλθε, τον ξάπλωσα με τα πλευρά στο κρεββάτι, έριξε κάνα-δυο ξερατά ακόμα -ευτυχώς μακριά από το στρώμα- και, επιτέλους, ταβλιάστηκε και ξεράθηκε στον ύπνο!

Οσο για μένα, από αχαλίνωτος clubber, μεταμορφώθηκα αρχικά σε private του «Platoon» και εν συνεχεία σε «medic» του «Thin red line», για να καταλήξω, τελικά, σε Μαίρη Παναγιωταρά! Εβγαλα τα ρούχα μου που βρώμαγαν εμετιλοτεκίλα, έφερα το μπάνιο σε ανθρώπινη κατάσταση σπρώχνωντας τον εμετό στο σιφώνι, έκανα ένα κομμάντοντουζ με παγωμένο νερό, πήρα την μάνα μου και της έκανα ένα σύντομο briefing για να μου πει τελικά, μεταξύ πολλών «Αμάν κι εσείς ρε παιδί μου!», αυτό που ήδη ήξερα, να τον βάλω δηλαδή στο πλάϊ για να μην πάθει καμιά αναρρόφηση, και έκλεισα την τόσο υποσχόμενη βραδιά μου πλένοντας τα ρούχα μας στον νιπτήρα με σαμπουάν Nivea... Οπως λένε κι οι Άγγλοι, «Fucking A»!

Αν ξενέρωσα; Ούτε κατά διάνοια! Μετά από μισή μπουκάλα Olmeca, εξακολουθώ να πιστεύω πως κάτι τέτοιο είναι, πρακτικά, αδύνατο! Ως εκ τούτου, όταν ταβλιάστηκα κι εγώ στο κρεββάτι μου, αρκετές ώρες αργότερα, στο αμείωτα μεθυσμένο μυαλό μου ακόμα στριφογύριζε το «ντάπα-ντούπα» και οι γκόμενες που ΘΑ γνωρίζαμε στο club…

Το πρωί, για την ακρίβεια μεσημέρι, που ακολούθησε, τον έπιασε το φιλότιμο και έφερε μάσα και χυμούς από το γωνιακό φούρνο. Σαβουρώσαμε, ισιώσαμε, είπαμε τις μαλακίες μας για τα χθεσινοβραδινά, καφεδάκι-μουσικούλα, προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να μου μάθει Λευκαδίτικη «Δηλωτή», χωνέψαμε και βουρ για πισίνα. Παρεμπιπτόντως η ιδιοκτήτρια μας παρότρυνε να δώσουμε κάνα πεντοχίλιαρο –και καλά- για την καθαρίστρια... Αν και δεν μας έφταιγε σε τίποτα η γυναίκα, στα πλαίσια του «κρεμάσματος» σχετικά με τις μέρες διαμονής, πήρε τ’ αρχίδια μας!

Ακολουθήσαμε την γνωστή ρουτίνα, και η τρίτη βραδιά «ανέτειλε» στον ορίζοντα μπροστά μας...

Ο «Σκοπός»...

Ανοιχτό πουκαμισάκι, ζελεδιά στο μαλλί, Μarlboro στο στόμα και στη στάση περιμένοντας για λεωφορείο ν’ ανέβουμε στη Χώρα. Πέντε λεπτά μετά, και ύστερα από μια ανάβαση γεμάτη στροφές και σπαρμένη με ανίκανους, για οδήγηση, scooterάδες μετά των τουμπαρισμένων μηχανακίων τους, αποβιβαζόμασταν λίγα μέτρα από την μπροστινή είσοδο του Dubliner, της pub που είχε γεννήσει τον «Σκοπό», σε βραδιά του περίφημου διαγωνισμού(ή Τετάρτη ήταν, ή Παρασκευή)... Πήραμε από ένα κρύο σάντουιτς, για να γεμίσουμε αλλά να μην βαρύνουμε το στομάχι μας, και μπήκαμε ετοιμοπόλεμοι, φιλόδοξώντας να φτάσουμε στα όρια μας!

Πήραμε από μια μπυρίτσα στο χέρι, ρωτήσαμε τον barman και πήγαμε να βρούμε τον νεαρό Ιρλανδό που μας υπέδειξε, ο οποίος είχε, ή διοικούσε, το μαγαζί.

Χωρίς πολλές σάλτσες, του ρίχνω τα σχετικά. «Good evening, we want to participate in the contest!» Μαλάκας ο άνθρωπος, έμμεινε για λίγο να κοιτάει δυο υπεραναπτυγμένα μεν, δεκαεξάχρονα δε, που του ζητούσαν να πάρουν μέρος σε διαγωνισμό για βετεράνους σκληροπυρηνικούς μπυροκοιλιάδες!

Πάνω που πάει να σηκώσει τα φρύδια, και πριν φάμε το τρίτο «άκυρον» του ταξιδιού, του τα λέω στα ίσα και με κάθε ειλικρίνεια. Πως είχα παρακολουθήσει τον διαγωνισμό το προηγούμενο καλοκαίρι, πως είχα ψήσει και τον Γιώργο, πως το περιμέναμε πως και πως ένα χρόνο τώρα και, τέλος, πως είχαμε έρθει Ίο αποκλειστικά γι’ αυτό!

Το κατά πόσο τον έπεισαν τα λεγόμενα μου και κατά πόσο τον επηρρέασε η ενδεχόμενη σκέψη «Μικρά είναι, πόσο να πιουν πριν ξεράσουν!», είναι άνευ σημασίας! Μισή ώρα μετά, και με τεσσεράμισυ χιλιάρικα λιγότερα στην τσέπη, καθισμένοι στο μακρύ τραπέζι ανάμεσα σε Ιρλανδούς, Γερμανούς, Άγγλους και μια παρέα Ιταλών, βλέπαμε το σκοινί να κλείνει γύρω μας, όλο τον κόσμο να μαζεύεται γύρω του, τα καφάσια με τις Amstel να στοιβάζονται πίσω μας και τους κόκκινους Vileda να καταλαμβάνουν στρατηγικά σημεία γύρω από τους διαγωνιζόμενους... And so the game begun!

«The 100 club»

Η διαδικασία απλή, ομοίως με τους κανόνες.

Ενα μεγάλο σφηνάκι για κάθε διαγωνιζόμενο, ένας κριτής-διαιτητής με μια σφυρίχτρα, ένας μαυροπίνακας με αριθμούς από το ένα ως το εκατό και δεκαοχτώ στομάχια που έμελλε να αποδειχτούν γερά, ή όχι και τόσο!

Ακούγοντας το πρώτο σφύριγμα, και πράττοντας αναλόγως στα επόμενα ενενήντα εννέα, έπρεπε να γεμίσεις το σφηνοπότητρο με μπύρα, υποχρεωτικά σε σημείο υπερχείλισης, και είχες ένα λεπτό για να το κατεβάσεις – στη συνέχεια του διαγωνισμού καταλάβαμε πως στην πραγματικότητα ήταν ακριβώς μισό λεπτό, χρησιμοποιώντας το χρονόμετρο του κινητού! Μονοκοπανιά ή με το πάσο σου, ο πάτος έπρεπε να φαίνεται πριν το επόμενο σφύριγμα! Το ξέρασμα, το κατούρημα και γενικά η απομάκρυνση από την καρέκλα, σήμαιναν αυτομάτως αποκλεισμό!

Καθόμουν στην άκρη της μεγάλης πλευράς του τραπεζιού, ακριβώς δίπλα στις κερκίδες από τις οποίες παρακολουθούσαμε ένα χρόνο πριν μαζί με τον Πάνο και μια μεγάλη σε ηλικία Αγγλίδα, τον άντρα της –μπυροκοιλιά περιοπής- να μας λύνει την απορία σχετικά με τους κουβάδες, γεμίζοντας έναν από αυτούς με αρκετά λίτρα Amstel!

Στα δεξιά μου ο Γιώργος, καθισμένος στην κεφαλή του μεγάλου τραπεζιού, πλάι σ’ έναν από τους Ιταλούς που είχε κατενθουσιαστεί με την συμμετοχή μας! Εξ αριστερών μου, μια όμορφη Ιρλανδή γύρω στα τριάντα, που έμελλε να γίνει θεογκόμενα κατά την διάρκεια του «άθλου», και με την οποία είχαμε πιάσει κουβέντα περί ανέμων και υδάτων! Οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι ήταν, αν θυμάμαι καλά, τριανταπεντάρηδες στην πλειοψηφία τους, μεταξύ των οποίων και δυο-τρεις γυναίκες ακόμα –δύο σίγουρα Ιταλίδες-, πλην της κοπέλας που καθόταν δίπλα μου και δεν θυμάμαι, με τίποτα, τ’ όνομά της! Αυτό που σίγουρα θυμάμαι, όμως, ήταν τα θηρία που διεκδικούσαν μια θέση στον τερματισμό! Οπως προείπα: «Βετεράνοι σκληροπυρηνικοί μπυροκοιλιάδες»...

Το σήμα της έναρξης μας πήρε τ’ αυτιά, ο κόσμος άρχισε να σφυρίζει και να αλαλάζει, τα σφηνάκια γέμισαν και ύστερα άδειασαν. Συνεχίσαμε ακάθεκτοι, πειράζοντας ο ένας τον άλλο, λέγοντας βλακείες και χαζογελώντας, μέχρι το εικοστό σφηνάκι. Κάπου εκεί ξέρασε μία από τις δύο Ιταλίδες, και η άλλη αποχώρησε μαζί της!

Κάπου στα σαράντα τις ακολούθησαν, κατόπιν ξεράσματος, κι οι δύο Ιταλοί, ενώ μέσα στην επόμενη δεκάδα οι κουβάδες πήραν φωτιά! Ο ένας μετά τον άλλο κατέθετε όπλα, και καταναλωμένη μπύρα, και έπαιρναν θέση γύρω από το τραπέζι, στην άλλη πλευρά του σκοινιού. Τα «Μικρά είναι, πόσο να πιουν πριν ξεράσουν!» ακάθεκτα, παρά το γεγονός πως η μπύρα έγλυφε κατά διαστήματα τον ουρανίσκο μας! Εγώ ένιωθα πως είχα δρόμο ακόμη μπροστά μου όσον αφορά το στομάχι, αν και ο εγκέφαλός μου είχε ήδη γίνει κουδούνι. Οταν ο χαβαλετζής, αλλά και αυστηρός, διαιτητής διέγραψε το νούμερο πενήντα, ο Γιώργος δεν την πολυπάλευε. Κάτι εμφανές στην έκφρασή του, που μου θύμιζε αρκετά το προηγούμενο βράδυ.

Κοντά στα εξήντα, κι έχοντας βάλει κάτω τους περισσότερους διαγωνιζόμενους, γέμισε κι αυτός τον κουβά του και αποχώρησε εσπευσμένα για τις τουαλέτες, αφήνοντάς με να γεμίζω και να κατεβάζω σφηνάκια, καπνίζοντας αρειμανίως, παρέα με την γλυκιά Ιρλανδή. Λίγα λεπτά αργότερα τον ξεχώρισα στο μπαρ απέναντι μου, να παραγγέλνει ποτό!

Στα εβδομήντα είχε βρει θέση στις κερκίδες κι έπινε το ποτό του, έχοντας σχηματίσει fan club με άλλους τρεις Ελληνες, τους μόνους που συναντήσαμε σε όλο το μαγαζί, και φώναζαν συνθήματα υποστήριξης του στυλ «Τσοβόλα δώστα όλα!», «Γρηγόρη, προχώρα, σε θέλει όλη η χώρα!» και άλλα εμπνευσμένα...

Από εκεί και πέρα δεν θυμάμαι ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα! Στις τρεις δεκάδες σφηνακίων που ακολούθησαν, «Φίλε ήσουν σαν ρομπότ!», όπως μου είπε την επομένη ο Γιώργος! »Γέμιζες, έπινες και κάπνιζες σαν υπνωτισμένος, αλλά απτόητος!»

Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι η αγκαλιά της Ιρλανδής, η οποία αν και δεν της φαινόταν με τίποτα τα κατάφερε, τις φάτσες ορισμένων εκ των βετεράνων που την πάλεψαν ως το τέλος, το «Χ» που είδα πάνω στο νούμερο 99 κοιτώντας τον πίνακα πίσω μου και κάτι που μου φώναξε η κοπέλα δίπλα μου, νομίζω «Last one!» ή κάτι σχετικό...

Το ήπια κι αυτό, και τερμάτισα μαζί με τους βετεράνους και την, πανέμορφη πλέον, Ιρλανδή, και αναμφισβήτητα Μούσα του Ζύθου! Μέσα σε μία ώρα και εκατό σφηνοπότηρα μπύρας -έντεκα και κάτι μπουκάλια Amstel των 500ml- o «Σκοπός» είχε επιτευχθεί! Έπαθλο και αποδεικτικό, ως άλλη προβιά λέοντος, ένα μπλουζάκι και μια Desperados(δεν είχε Corona)... Είχαμε βάλει στοίχημα, βλέπετε, με το Γιώργο, ότι ο χαμένος θα κερνούσε μπύρα!

Greek Eco-mmandos...

2007-08-02T20:46:00.000+03:00

Ναι Ελληνες, μπουρούμ ‘πιτέλους να ξυνούμαστε ήσυχοι!

Οι ΑgroSecuritαδες είνι ηδώ!

Για κάθε τζομπάνη που ‘χασε τ’ αρνιί τ’...

Για κάθε κτηνουτρόφο που του ‘κλεψαν το γρουν...

Για κάθε τσιφλικά που του ‘φαγαν τη γη...

Οι Οικουλογικοί Μπάτσοι είναι ready του serve and protect!

Σε κάθε πουρνάρ που απειλιήται, σε κάθε πίφκου που κούβεται...

Σε κάθε πουτάμ’ που βρουμίζεται, σε κάθε λίμνιη που μουλιύνεται...

Σε κάθε παραλλλία που clubαδιάζεται, σε κάθε λουόμενο που ουρεί χύμα στου κύμα...

Τα γεροντοπαλίκαρα του Μητσουτάκη φουνάζουν, βρουντερά, «ΠΑΡΟΥΝ»!

Οπου οι πρηζέμπουροι καραδοκούν...

Οταν οι αμφουρείς κρυφοπουλιούνται...

Εκεί που η παρανουμία παίρνιει τα βουνά...

Οι Εco-mmandos μας υψούνουν ανάστημα!

Εκπαιδευμένιοι στις ζούγκλες της Κουλομβίας, σκληραγωγημένιοι στα υψίπηδα του Αφγανιιστάν, ευαισθητοποιημένιοι στα βάθ’ τ’ Αμαζονίου, οι άντρες της ΕΛ.ΑΓΡ. δεν μασάν τ’ αρχίδια τς!

Εχουντας μαθητεύσ’ πλάι στην αφρόκρημα της Scoutland Yard, ούντας πιού ‘κολόγοι κι απ’ ακτιβιστή της Greanpeace που καψ΄ την βιζούν της μάνας τ΄, ξεπερνούντας σ’ ηπιχειρησιακή ικανούτητα ακούμα και την CIA και, πάνου απ’ ούλα, με την πείρα και την σουφία τουν γηρατειών, τα καμάρια της ΑGROSECURITY μαμούν κι δέρνουν!

Τέλους τ’ αδέσποτ’ αρνιά, τα κλεψιμέϊκα κι οι ‘κουπεδουφάγοι.

Τέλους τα τσουρουφλισμένα δάση, τ’ άστεγ’ αρκούδια και οι ξηροψημένς χελώνες.

Τέλους τα λιηγμένα και του λαθρεμπούριο!

They are here του stay!

Μόνο πείτε μι ότ’ είνι κι άτριχοι, αυτού πείτε μι μόνο... Τέλος!

"Ακινησία"

2007-07-30T03:09:00.000+03:00

---

Μην είν' της μοίρας μου η δύναμη εκείνη,

που το ταξίδι να κάνω με ωθεί,

σε μέρες μαύρες των ζώων ευθύνη,

σε άλλους τόπους να βρουν αλλαγή

---

Κι αν όλα γύρω μου λένε το ίδιο,

γι' άλλες πατρίδες ν'ανοίξω πανιά,

τί κάνει τόσο βαρύ το σακίδιο,

του ταξιδιώτη που φεύγει κρυφά

---

Ίσως ο χάρτης τα βράδια που ανοίγω,

χώρες δικές μου απλά αντανακλά,

μια αναγκαία γλυκιά ουτοπία,

που ο λογισμός μου λατρεύει τυφλά

---

Θα 'ναι κατάρα στο τέλος αν φύγω,

οι λόγοι πάντα θα είναι φρουροί,

κι αν την ελπίδα μου ακρόπλωρο βάλω,

απλώς θα δω πως υπάρχει κλουβί

---

Κι αν κάποιες μνήμες σαν άγκυρες πέφτουν,

αν η ζωή σου φαντάζει αργία,

οι αυταπάτες ποτέ δεν λυτρώνουν,

και μόνη ακίνητη φυγή η αμνησία...

---

Λόγος στον Ίκαρο

2007-07-25T20:30:00.000+03:00

Θα έλεγα πως πρέπει να πάνε να γαμηθούν όλοι όσοι θεωρούν πως το θέμα είναι πολιτικό.

Θα έλεγα πως είναι ζήτημα τιμής, θέμα αρχών, μέτρο αξιών, πως μας αφορά όλους.

Θα έλεγα πως μας αφορά διότι μας μειώνει, όχι σαν πολίτες, αλλά σαν ανθρώπους.

Θα έλεγα πως πρέπει να σταματήσουμε να κρυβόμαστε, να αράζουμε και να αδρανούμε πίσω από τους τράγους που μας εκπροσωπούν.

Θα έλεγα πως η πολιτική δεν έχει αρχές, πως λόγω αυτού έχει γίνει άνδρο άνανδρων ανδρείκελων και άδειων κουστουμιών.

Θα έλεγα πως, σύμφωνα με τα παραπάνω, η εκπροσώπηση του ελληνικού λαού είναι άριστη, χωρίς το παραμικρό ψήγμα ειρωνείας.

Θα έλεγα πως οφείλουμε στα παιδιά μας να ανεξαρτητοποιηθούμε, να αναλάβουμε δράση πέρα από Θεούς, Ηγέτες και πατερούληδες.

Θα έλεγα πως η δημοκρατία δεν είναι μετάθεση ευθυνών, πως η ψήφος δεν είναι όργανο λιθοβολισμού, πως το χτίσιμο της Ρώμης είναι ατέρμονο και πρέπει πρωτίστως να αφορά τους κατοίκους της, πριν βαρύνει τους διαχειριστές της.

Θα έλεγα να το βουλώσουμε όλοι, καθώς είναι προφανές πως δεν μας αφορά.

Θα έλεγα πως θα ήταν πιο τίμιο να πετάξουμε τις μάσκες της θλίψης, πως θα ήταν πιο έξυπνο διότι είναι πια τόσο διάφανες, τόσο λεπτές μέσα στην απάθεια.

Θα έλεγα ευχαριστώ σ’ αυτούς τους μαχητές που, προς μεγάλη τους τιμή, δεν ήταν ήρωες αλλά άνθρωποι.

Θα έλεγα συγνώμη σ’ αυτά τα παιδιά, που συνέχιζαν να πετούν ψηλά για να ονειρεύονται. Στον Δημήτρη και τον Γιάννη, αλλά και στους δύο Γιάννηδες που έσβησαν στις φλόγες του Πηλίου εφτά χρόνια πριν, που γνώρισαν γρήγορα την λήθη της καθημερινότητάς μας.

Θα έλεγα κουράγιο στους ανθρώπους που τους αγάπησαν, υπομονή στις οικογένειές τους, στα δυο πιτσιρίκια που θα μεγαλώσουν μόνο με ανάμνησεις του πατέρα τους.

Θα έλεγα πως στις «Θερμοπύλες» υπερασπίστηκαν ανθρώπους ανάξιους, προδότες, εκμεταλλευτές, παραδόπιστους, άπληστους και, στην συντριπτική πλειονότητά τους, αδιάφορους.

Θα έλεγα κι άλλα πολλά, επιβεβαιώνοντας σε κάθε μου λέξη την υποψία πως δεν διαφέρω, τουλάχιστον όχι σε βαθμό που να τους αφορά, που να εξυψώνει την πράξη τους σε θυσία, την ζωή και τον θάνατό τους σε δώρο.

Σαν γνήσιος Ελληνας του καιρού μου, όμως, δεν έχω να τους προσφέρω τίποτα περισσότερο από λόγια. Μεγάλα μέσα στην αμετροέπεια, εγκάρδια μέσα στην υποκρισία, κούφια μέσα στην αδράνεια.

«Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.»

Μακάρι να έρθει η μέρα εκείνη που την ασπίδα τους δεν θα την κρατάνε από καθήκον, που στις γραμμές δεν θα στέκονται μόνοι τους, που με τον θάνατό τους δεν θα ενισχύουν προδομένες συμμαχίες αλλά θα προασπίζουν μια στάση ζωής που δεν θα τρεκλίσει λέγοντάς τους «αντίο».

Αίεν Υψικρατείν. Ελπίζω από εκεί ψηλά να βλέπατε κάτι καλύτερο.

Neither shaken, nor stirred...

2007-07-22T18:31:00.000+03:00

State of the art, customized though classy, αυτοκίνητα...

Uncommon, high end gadgets and prototypes…

Ντουλάπες γεμάτες κοστούμια, όπου ένα χειροποίητο Armani κάνει μόνο για τα τσιγάρα...

Handguns, rifles and whatever would get the job done…

License to kill, και ο κόσμος γίνεται ένα τεράστιο playground… battleground… το ίδιο κάνει...

One night stands only, με top models (only!)…

Ατάκα που πιάνει πάντα: «My name is Bond, James Bond»...

Saving the world every god damn time –at least as long as the box office appreciates it!- χωρίς να ιδρώσει τ’ αυτί του...

Μια ολόκληρη κυβέρνηση να πληρώνει τα γαμησιάτικά του...

Το όνειρο κάθε άντρα...

Κάθε φορά που ακούω για τον 007 θυμάμαι εκείνη τη βροχερή νύχτα στο Λονδίνο. Η εικόνα του Ίαν να με παρακαλάει γονατιστός, η απογοήτευση στο ρυτιδιασμένο πρόσωπο της Λίζας, ο ήχος των εγχόρδων που αντηχούσε πένθιμα στους τοίχους του Μπάκιγχαμ...

Αυτό το martini, όμως, δεν πίνεται ρε πούστη μου!

Τι τη θέλεις τη Ferrari?

2007-07-19T22:35:00.000+03:00

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ακολουθεί αποκλειστικά ανδρικό(τσολιάδικο) post!

«Ε, αν δεν έχεις αυτοκίνητο...»

Αυτή είναι η κλασσική, χιλιοειπωμένη και χιλιοακουσμένη δικαιολογία του Ελληνα αγάμητου!

Οντως, που να γαμήσεις χωρίς όχημα! Είναι πρακτικό το πρόβλημα...

Να σκας μύτη να την παίρνεις με ταξί; Κυριλέ, πίνεις κι όσο θες, αλλά για πόσο; Φαντάζεσαι να είστε ψημένοι κι οι δυο για «αρφ» και να σε κλάνουν οι ταρίφες! Ασε που αν επιτευχθεί ο στόχος του ραντεβού, η ταρίφα στην επιστροφή θα πάει σίγουρα διπλή...

Να της δώσεις ραντεβού στο επιθυμητό μέρος; Τι λέτε ρε! Εχετε πάρει ποτέ λεωφορείο στο Ελλάδα; Αν το αποτολμήσετε, μια συμβουλή: Αράξτε σπίτι και μην ετοιμαστείτε καν. Βάλτε τσόντα και αρμέξτε την σαύρα! Κερδίζετε χρόνο, διότι μετά το στήσιμο που θα της ρίχνατε, εκεί θα καταλήγατε.

Και καλά τα παραπάνω, αν δεν υπάρχει διαθέσιμο σπίτι, τι κάνετε; Ξενοδοχείο; Δεν λέω, υπάρχουν κάποια που τα αξίζουν τα λεφτά τους. Καθαρές πετσέτες, καθρέφτες, στρογγυλά κρεβάτια, κάμερες για όσους γουστάρουν το κοινό... Αλλά, και πάλι, για πόσο; Ενώ με το αμάξι παρκάρεις, δένεις χειρόφρενο, ρίχνεις το κάθισμα(μπροστά ή πίσω) ή κατεβάζεις το παράθυρο και της πετάς μια «διατριβή» για την εξέλιξη των αμορτισέρ την τελευταία δεκαετία! Αν έχεις και custom υδροπνευματικές, αράζεις από κάτω και παίζεις με το κουμπί χωρίς να ιδρώνει τ’ αυτί σου!

Γι’ αυτό σας λέω, που να γαμήσεις χωρίς όχημα, και δη με πόρτες!

Πέραν, όμως, από την πρακτικότητα, υπάρχει και το θέμα του status!

Οι γκόμενες τη σήμερον εξακολουθούν να μην μπορούν ν’ αλλάξουν ούτε λάστιχο, ωστόσο ξέρουν πολύ καλά τι αμάξι τους αντιστοιχεί!

Διότι τα παραπάνω κουτσοβολεύονται και με ένα Yugo, αλλά άμα το μνί είναι Κηφισσιώτικο πρέπει να είσαι πολύ μποέμ, και αυτή πολύ πυροβολημένη, για να την βγάλεις με ανατολικό μπλοκ-έ διαφορικό τύπου L.A.D.A Niva! Εκεί, λοιπόν, πρέπει να παίξεις άλλο επίπεδο. Και επειδή ποτέ δεν ξέρεις με ποιά θα τσιμπηθείς, και τι εκκαθαριστικό «καθαρίζει» ο πατέρας της, έσω έτοιμος που λεν και τα προσκόπια!

Προσωπικά το παίζω μηχανόβιος! Γκάζι που σου έρχεται φτηνά(σχετικά), αρκετό για αποφύγεις παρομοιώσεις με ενδύματα οικιακής χρήσεως σε περίπτωση «στησίματος» και, βέβαια, ιδανικό διεγερτικό αν, και εφόσον, δεν πέσεις σε κλασομπανιέρα!

Σε περίπτωση, τώρα, που η κλασομπανιέρα είστε εσείς, τηλεφωνήστε σε καμιά συμμαθήτρια από το δημοτικό που θα σας καταλάβει και θα ρίξετε κανένα φιλικό για τα «χοντρά» ή αποθεώστε κανένα «οικοδομικό υλικό»...

Εκτός, βέβαια, κι αν είσασταν εσώκλειστος σε κάνα higher class σχολείο στην Ελβετία, οπότε απλά πάρτε τηλέφωνο τον μπαμπά, πείτε του πως νιώθετε neglected και γυρίστε σταδιακά την κουβέντα στ’ αυτοκίνητα και την νέα 599 GTB...

Αν δεν ανήκετε στην παραπάνω κατηγορία, και είσασταν πολύ άσχημος στο δημοτικό, get a job and plan a heist!

Ακόμα ρωτάτε «Τι τη θέλεις τη Ferrari?»...

Υ.Γ: Μπορείτε, πάντα, ν’ ακούσετε μόνο το τραγούδι...

Μην την Γελλάς καθόλου!

2007-07-12T17:53:00.000+03:00

-«Πιάσε μου νεαρέ την Κυριακάτικη Ελευθερολογία.»

-«Σήμερα σας έχω κάτι καλύτερο!»

-«Ορίστε;»

-«Γελλάς!»

-«Εγώ; Μάλλον εκνευρίζομαι θα έλεγα!»

-«Οχι, η νέα εφημερίδα. Να!»

-«Τι είναι τούτο το βουκολικόν έντυπο;»

-«Καινούργια, την γράφουν αποκλειστικά bloggers!»

-«Βλάχικος συνεταιρισμός;»

-«Bloggers, αυτοί με τα ημερολόγια στο Internet.»

-«Ασε μας στην ησυχία μας νεαρέ! Σιγά μην αγοράσω εγώ προιόν χασομέρηδων και εκφυλισμένων!»

-«Μα τι λέτε; Πρόκειται για εξαιρετική εφημερίδα με χιούμορ και είναι και απολύτως ανεξάρτητη!»

-«Χιούμορ; Εγώ αγαπητέ μου απαιτώ σοβαρή πληροφόρηση! Και, δεν κατάλαβα, τί ακριβώς ισχυρίζεστε νεαρέ, πως η Ελευθερολογία είναι κατευθυνόμενη;»

-«Εεε, κατά κάποιο τρόπο...»

-«Πλανάσθε αγαπητέ, κοιτάξτε πρωτοσέλιδο!»

______________

Μην σβήνετε τα τσιγάρα μέσα στις καπότες! του έγκριτου και παλαίμαχου οτιμουπουνγράφου Θεόδωρου Παρταλάκη.

---

Η Πάρνηθα, ύστερα από την καταστροφική πυρκαγιά, "μοιάζει", πλέον, "με την καράφλα του διευθυντή της ΔΕΗ", σύμφωνα με τα λεγόμενα του εκπροσώπου τύπου της κυβέρνησης.

---

"Η απομάκρυνση από τα καθήκοντά του είναι θέμα ημερών!" δήλωσε ο κύριος Αντώναρος, σφουγγίζοντας τον ιδρώτα που έρεε ακατάπαυστα στο μέτωπό του ελλείψει βλάστησης και αντιπλημμυρικών έργων.

---

Σύμφωνα με τα νεογέννητα στοιχεία που έρχονται στο Απολλώνειο ελληνικό φως, η καταστροφή στον εθνικό δρυμό ξεκίνησε από τα κεντρικά γραφεία της δημόσιας εταιρείας ηλεκτροδότησης. Δεν επρόκειτο τελικά για εμπρησμό αλλά για εγκληματική αμέλεια, που οδήγησε, μάλιστα, και στην αποκάλυψη του μεγαλύτερου σεξουαλικού σκανδάλου της χρονιάς. Εμπλεκόμενοι σε αυτό ο γενικός διευθυντής της δημόσιας εταιρείας και η γραμματέας του, ενώ μάρτυρας κλειδί στην υπόθεση υπήρξε το παιδί για τα θελήματα.

---

Η κατάθεση του τελευταίου στην Ε.Δ.Ε που έγινε την Παρασκευή ήταν άκρως διαφωτιστική.

---

"Εβγαζα φωτοτυπίες όταν από τις γυναικείες τουαλέτες, που βρίσκονται δίπλα στο χώρο των φωτοτυπικών, βγήκε ο διευθυντής με ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Το γεγονός αυτό δεν με παραξένεψε, βέβαια, διότι οι ανδρικές τουαλέτες έχουν το χάλι τους το μαύρο. Λίγα λεπτά μετά, όμως, και ενώ τελείωνα τη δουλειά μου, είδα να βγαίνει και η γραμματέας του. Ηταν φανερό πως αιφνιδιάστηκε διότι γούρλωσε τα μάτια και ύστερα κοκκίνησε συνειδητοποιώντας, προφανώς, πως είχα καταλάβει τι είχε παιχτεί. Χωρίς να δικαιολογηθεί, ίσιωσε τη φούστα της και αποχώρησε."

---

"Ημουν έτοιμος να ρίξω την τελευταία κλωτσά στο μηχάνημα για να βγει και η τελευταία σελίδα, όταν πυκνοί καπνοί άρχισαν να βγαίνουν κάτω από την πόρτα της τουαλέτας. Την άνοιξα αμέσως και είδα τη φωτιά να γλύφει τον πάγκο με τους νιπτήρες."

---

Η έκθεση της πυροσβεστικής που έσπευσε στο κτίριο και έδωσε άνιση μάχη με τη φωτιά που είχε ήδη επεκταθεί σε όλο τον όροφο, όχι μόνο επιβεβαιώνει τα όσα κατέθεσε ο νεαρός υπάλληλος, αλλά αποδεικνύει και την ενοχή του διευθυντή πέρα από κάθε αμφιβολία.

---

"Τα στοιχεία που περισυνελλέγησαν από το χώρο καταδεικνύουν πως το σημείο από το οποίο ξεκίνησε η φωτιά ήταν ο πλαστικός κάδος απορριμάτων. Μετά από ενδελεχή έρευνα ανακαλύψαμε εντός αυτού υπολείμματα latex αναμεμειγμένα με στάχτη καπνού και ψήγματα χρυσού."

---

Από τα όσα κατέθεσαν τόσο ο κεντρικός μάρτυρας, όσο και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι της εταιρείας, προκύπτει πως διευθυντής ήταν ο μόνος που κάπνιζε τη συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρων με τον λεπτό δακτύλιο χρυσού στο φίλτρο, ενώ όλοι τους είχαν υποψίες πως διατηρούσε σχέση με τη γραμματέα του.

---

"Η σειρά, λοιπόν, των ατυχών αυτών γεγονότων οδήγησε στην καθυστερημένη ενημέρωση της πυροσβεστικής υπηρεσίας, και των εναέριων μέσων πυρόσβεσης, σχετικά με τον φλεγόμενο πυλώνα που είχε ήδη τεθεί εκτός δικτύου", συνέχισε ο εκπρόσωπος τύπου.

---

Αποτέλεσμα, η καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους ενός εκ των φυσικών πνευμόνων της Αττικής, με δυσβάσταχτες για τους κατοίκους της συνέπειες στα χρόνια που έπονται.

---

"Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν θα ανεχθεί την αμέλεια των δημοσίων υπαλλήλων, όπως δεν ανέχεται την διαφθορά και την αδιαφάνεια που κυρίεψαν τη χώρα επί της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ!", δήλωσε ο κ.Αντώναρος κλείνοντας τη συνέντευξη τύπου.

---

Το δελτίο τύπου που εξέδωσε η κυβέρνηση εχθές το πρωί, αναφέρει επιγραμματικά τα μέτρα που πρόκειται να ληφθούν άμεσα για την αποφυγή πυρκαγιών στο μέλλον και την προστασία των δασικών εκτάσεων.

---

Τα κυριότερα εξ αυτών είναι εισήγηση αυστηρότερων πειθαρχικών ποινών σε περίπτωση ερωτικών σχέσεων, μη επικυρωμένων από το κράτος, ανάμεσα σε δημοσίους υπαλλήλους, προμήθεια των υπηρεσιών και των μη ιδιωτικοποιημένων εταιρειών του δημοσίου με μεταλλικούς κάδους απορριμάτων και ειδικά σταχτοδοχεία για τους χώρους υγιεινής, και, τέλος, απαγόρευση της χρήσης προφυλακτικών, ανδρικών ή γυναικείων, στους προαναφερθέντες χώρους.

---

"Επιτέλους, η κυβέρνηση αναγνώρισε τα σφάλματά της σχετικά με την διαχείριση και τη λειτουργία των υπηρεσιών του δημοσίου!", είπε σε έντονα επικριτικό ύφος ο εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

---

Ουδεν κακό, λοιπόν, αμιγές καλού. Από το απείρου φυσικού κάλλους δάσος της Πάρνηθας, μαζί με τις φλόγες ξεπήδησε και η ελπίδα. Η ελληνική πολιτεία κάνει σήμερα τολμηρά βήματα προς την οικολογία, στοχεύοντας η προστασία του περιβάλλοντος να γίνει υπόθεση όλων, μακριά από τις σεξουαλικές ορέξεις της εξουσίας!

---

_____________________

---

-«..!»

-«...»

-«Πόσο είπατε πως κοστίζει αυτή η Αγελλάς;»

Μη μένετε αΓέλλαστοι, αρμέξτε την μόνο με 1,5 ευρώ!

Γιατρέ, μας αρρωσταίνεις!

2007-06-30T23:47:00.000+03:00

Assen, Holland, 30/6/2007...

O Dottore τίμησε τα ντόπια, homemade, x-tacy!

Ξεκίνησε 10ος, τερμάτισε πρώτος! Κλασσικά!

Εμείς τα είδαμε, και τ' ακούσαμε, όλα!

Μας έφτιαξε μεσημεριάτικα και που να εκτονωθούμε; Δεν είναι ότι έχουμε τον καινούργιο κωλοΚΟΚ και τους μπάτσους που σεργιανίζουν, είναι που δεν υπάρχει σάλιο για τα πρόστιμα! Ισα-ίσα για "τζίνα"...

Να είναι καλά το παλικάρι! Μα έχετε δει πιο συμπαθητική φάτσα;

Τον εκτιμώ απεριόριστα αυτόν τον άνθρωπο. Με πατέρα οδηγό στα moto gp, μεγάλωσε μέσα στις μηχανές, τις πίστες και τους μηχανικούς. Ιδίως των τελευταίων ο Dottore πρέπει να είναι το αγαπημένο παιδί! Συνεννοήσιμος, γνώστης και οδηγός που καταλαβαίνει αμέσως τι οδηγεί -τα όρια του μηχανήματος απέχουν πολυυύ από τα δικά του!-, φαίνεται να είναι η χαρά των racing teams! Αυτός λατρεύει τη δουλειά του κι εμείς τον λατρεύουμε γι΄αυτό! Γιατί όταν σε γεμίζει πραγματικά αυτό που κάνεις, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Δεν χρειάζεσαι καλάμια και απόχες για να μαζέψεις δημοσιότητα και δημοφιλία, γνωρίζεις την δόξα και το αξίζεις. Ο καλύτερος οδηγός όλων των εποχών. Και δεν νομίζω πως υπερβάλλω ούτε στο ελάχιστο. Σήμερα, άλλωστε, ξεκίνησε δέκατος, έκανε οχτώ προσπεράσεις και τελικά έριξε "τσάγια" στον δεύτερο καλύτερο οδηγό του πρωταθλήματος, τον Stoner με τη Ducatti, ο οποίος είχε ξεκινήσει... πρώτος!

Υποκλίνομαι!

Υ.Γ: Το νούμερο 46 στη φόρμα του το έκανε γούνινο στη μέση του πρωταθλήματος, διότι, όπως είπε, σκοπεύει να τρέξει σαν λαγός... Ναι, με νίτρο στον κώλο!

Για την Αμαλία...

2007-06-01T05:30:00.000+03:00

Δεν σε ήξερα, απλά σε είχα ακούσει.

Δεν σε γνώρισα, παρά μόνο μέσα από τα κείμενά σου.

Σε ένιωσα, ωστόσο, μέσα στα λόγια ανθρώπων που σε ξεπροβάδισαν στον τελευταίο σταθμό της ζωής σου. Μέσα από την θλίψη τους για τον χαμό σου και την οργή τους για αυτούς που δεν σου έδωσαν, αν μη τι άλλο, το δικαίωμα για μια ζωή χωρίς πόνο.

Γι' αυτούς που αύριο ίσως στερήσουν το αγαθό της υγείας από εμάς, γι' αυτούς που το στερούν αυτή τη στιγμή από κάποιον συνάνθρωπό μας.

Αυτούς που έβαλαν ταρίφα στη ζωή και τον πόνο σου, στο αύριο και τα όνειρα σου.

Αυτούς που άκουγαν τους μαλάκες τους γονείς τους να τους προτρέπουν να γίνουν γιατροί για να είναι "κάποιοι", αυτούς που εμείς οι υπόλοιποι μαλάκες θεωρούμε "κάποιους" μόνο και μόνο επειδή είναι γιατροί. Ή τουλάχιστον επειδή έτσι λέει το κωλόχαρτο στον τοίχο, πάνω από τη δερμάτινη πολυθρόνα...

Αυτούς που έμαθαν από μικροί πως οι γιατροί κονομάνε, αυτούς που πρέπει σήμερα να τα κονομήσουν επειδή είναι γιατροί.

Αυτούς που εμείς αύριο ίσως δεν καταφέρουμε να σταθούμε απέναντί τους. Αυτούς που ίσως παρακινήσουμε να προσέξουν λίγο παραπάνω τον φίλο, τον αδερφό, τη μάνα, το παιδί, το τομάρι μας...

Είναι δύσκολο να παραμείνεις ακέραιος όταν πονάς, όταν φοβάσαι. Εσύ το έμαθες από πρώτο χέρι. Γι΄αυτούς, όμως, το μόνο που αλλάζει είναι η τιμή, το πάχος του φακέλου.

Ο όρκος του Ιπποκράτη, απλά μια γραφειοκρατική διαδικασία που επιβάλλεται για ν΄ αρχίσουν να πέφτουν τα φράγκα. Για να μοστράρω μια Mercedes και μια βίλλα, για ν' αποκτήσω ένα "όνομα", μια καλή θέση στην κοινωνία, για να μ' αποδεχτεί η οικογένεια και να με μοστράρει η μαμά όπως εγώ τ' αμάξι...

Προς θεού, υπάρχουν κι οι άλλοι, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο οι καταγγελίες είναι ελάχιστες. Πως γίνεται ρε πούστη μου να είσαι γιατρός, να τρέχεις όλη μέρα από δωμάτιο σε δωμάτιο, να σκίζεσαι και να ξενυχτάς για κάποιον που γνώρισες μόλις δυο μέρες πριν, να βγάζεις τα μάτια σου για να σώσεις κάποιον που σου έφεραν επειδή ήταν πολύ νέος για να τον πάνε κατευθείαν στο νεκροτομείο, και παρ' όλα αυτά, να ανέχεσαι τον κάθε καργιόλη να στα ξεπουλάει όλα για ένα χαρτονόμισμα των πενήντα;

Θα μου πεις, αυτοί φταίνε που μεγάλωσαν στη χώρα της αρπαχτής, του "ό,τι φάμε, ότι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας";

Είναι μήπως ψέμα πως στην Ελλαδάρα μας "Αν δεν έχεις λεφτά, είσαι τίποτα, κανένας";

Μήπως δεν το επιβεβαιώνουμε κάθε φορά που κάνουμε συνειρμούς κύρους και μεγαλείου όταν βλέπουμε κάποιον με ένα ακριβό αυτοκίνητο στο δρόμο, σάμπως δεν το ασπαζόμαστε κάθε φορά που αποζητούμε ενδόμυχα αυτό ακριβώς και για εμάς; Ας μην αποδίδουμε ευθύνες σαν άσπιλοι κριτές, ας μην σηκώσουμε πάλι πρώτοι πρώτοι τον κώλο μας απ' το εδώλιο.

Εμείς που αύριο μπορεί να δώσουμε φακελάκι, ας σκεφτούμε, επιτέλους, από σήμερα πως ίσως καταδικάζουμε μια κοπέλα σαν κι εσένα σε ένα σύστημα υγείας για τους έχοντες.

Εμείς που σήμερα ζητάμε από τα παιδιά μας ένα μέλλον που δεν τους ταιριάζει, ας αναλογιστούμε τώρα πως αύριο ίσως βυθίσουμε έναν άνθρωπο στον πόνο και την απελπισία μέσα από τα χέρια τους.

Εμείς που ζητάμε εκκαθαριστικό και πτυχία για να εκτιμήσουμε κάποιον, ας έχουμε, τουλάχιστον, υπ' όψιν μας πως μόνο αυτά θα μας πετάξουν αύριο στη μούρη.

Ας σταματήσουμε να κουνάμε λοιπόν το δάχτυλο τρέφοντας μεγάλες προσδοκίες. Οι κακοί γιατροί δεν ξεπηδούν από τα παραμύθια και η πραγματικότητα δεν φτιάχνει με ένα "κι εμείς καλύτερα".

Αν και καμία αξία δεν έχει πια για σένα, συγνώμη ρε Αμαλία για την Ελλάδα που τόσο απλόχερα σου προσφέραμε. Ειλικρινά δεν ξέρω αν θα έχω το σθένος να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου όπως εσύ όταν το απαιτήσουν οι συνθήκες. Σε ευχαριστώ όμως που με έφερες αντιμέτωπο με αυτό μια ώρα νωρίτερα.

Καλό σου ταξίδι, η κόλαση βρίσκεται πια πίσω σου.

Hollow point

2007-05-15T01:52:00.000+03:00

Απο τότε...

...μέχρι σήμερα... ...άλλη δουλειά δεν κάνουμε!

Γιατί πολεμάμε ακόμα; Φύση; Ανάγκη; Συνήθεια; Επιθυμία; Και αν ναι, για ποιό από τα δύο, τη μάχη ή τα λάφυρα; Ισως η απάντηση να βρίσκεται, όπως πάντα, κάπου ανάμεσα... Πόσο έχουμε αλλάξει; Σε τι διαφέρουμε, τελικά; Τι κυνηγάμε σήμερα;.. Ενα καλύτερο αύριο... ...ή την αίσθηση του χιούμορ;

Hyperβολές

2007-01-17T18:50:00.000+02:00

-Κακοί τρομοκράτες χτύπησαν την Αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα!

-Με τι;

-Με ρουκέτα.

-Δυνατή;

-Τι να σου πω, αυτές στη Χίο κάνουν πιο πολύ ζημιά!

-Τι στόχευαν;

-Το θυρεό!

-Τι είναι αυτό;

-Πως λέμε image...

-Το πέτυχαν;

-Οχι.

-Φαντάζεσαι να το έσπαγαν;!

-Σακατεμένο ήταν ούτως ή άλλως...

-Ρουκετοβόλο λοιπόν...

-Ναι...

-Αν έχουν τέτοια όπλα, μήπως ν' αρχίσουμε να φοβόμαστε;

-Εννοείται, τι πιο επικίνδυνο από μια κεφαλή με πολυκαιρισμένη γόμωση και έναν εκτοξευτήρα του '60 που ακόμα και οι Κρητικοί τον έχουν για διακοσμητικό πάνω από το τζάκι...

-Ναι, αλλά πρέπει να είσαι εκπαιδευμένος...

-Χμ...

-Αρα έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες!

-...

-Ρε συ, πήξαμε στην κάμερα!..

-Μπα, ξύπνησες!

-Εχει γεμίσει ο τόπος σου λέω!

-Τώρα αισθάνεσαι ασφαλής;

-Ασφαλής; Είμαι συνέχεια κουμπωμένος...

-Το ίδιο και οι κακοί επαγγελματίες τρομοκράτες!

-Εγώ, όμως, τί έκανα;

-Δεν έχει σημασία το τι έκανες, αλλά το τι μπορεί να κάνεις...

-ΕΓΩ;;

-Δεν αντέχω άλλο!

-Τι έπαθες πάλι;

-Δεν σου ‘πα! Περπατάω στο δρόμο και αισθάνομαι σαν φυλακισμένος!!

-Γιατί το λες αυτό;

-Μα να σε παρακολουθούν συνέχεια! Νιώθω ένοχος χωρίς να έχω πειράξει ούτε μύγα! Ούτε να κλάσεις δεν μπορείς πια... Οπου και να κοιτάξεις, υπάρχει μια κάμερα!

-Μην ανησυχείς...

-Θα τις βγάλουν;!

-Θα τις μικρύνουν...

Replay!

-Κακοί τρομοκράτες χτύπησαν την Αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα.

-Με τι;

-Με όλμους.

-Αυτά είναι ζόρικα ε;

-Σχετικά...

-Ε πως, κάνουν μεγάλη ζημιά!

-Δεν είναι και Τόμαχωκ...

-Ποιοι χρησιμοποίησαν Τόμαχωκ;

-Οι Αμερικάνοι!

-Τρομοκράτες εννοώ!

-...

-Ρε μαλάκα, βάζουν κι άλλες κάμερες!

-Το ξέρω...

-Εχει γεμίσει πλέον ο τόπος!

-Δεν βαριέσαι...

-Μα δεν είναι κατάσταση αυτή!

-Γιατί το λες αυτό; Κοίτα το Λονδίνο, τίγκα στη surveillance είναι...

-Ε και;

-Μπαίνουμε στη high society αγόρι μου, δεν είμαστε τριτοκοσμικοί!

-Με δουλεύεις;

-Δεν πάει άλλο, θα σηκωθώ να φύγω! Θα τα μαζέψω και θα πάω πίσω στο χωριό μου!

-Γιατί;

-Μα δεν βλέπεις τι γίνεται! Οσο μεγαλώνει η ακτίνα δράσης των όπλων, τόσο αυξάνεται και ο αριθμός των καμερών... Απελπισία!

-Και;

-Τι και; Δεν μπορώ άλλο σου λέω!

-Υπερβάλλεις!

-Με παρακολουθούν όπου κι αν πάω, ό,τι κι αν κάνω! Παραβιάζουν το χώρο μου, τη ζωή μου!!!

-Ναι αλλά σε προστατεύουν!

-Να το χέσω! Δεν αντέχω άλλες κάμερες!!!

-Μα τι σε νοιάζει εσένα, τρομοκράτης είσαι;

-Οχι ακόμα...

Για το Frodo...

2007-01-02T23:17:00.000+02:00

Εχθές το πρωί, ξημερώματα του νέου έτους, έχασα ένα φίλο.

Ηταν πράσινος, με πορτοκαλί και μπλέ κηλίδες, μακριά καφεπράσινη ουρά και μάτια σαν ζεστό μέλι που μιλούσαν μέσα στην ψυχή σου, παρασέρνοντάς την μακριά απ' τα "ψυχρόαιμα" στερεότυπα για την οικογένεια των ερπετών.

Δεν ήξερα ούτε την εθνικότητά του, ούτε τα "πιστεύω" του, και για πολύ καιρό, ούτε καν το φύλο του. Εκεί βρίσκεται η μαγεία τους όμως! Δεν σου ζητούν τέτοιου είδους συμβάσεις για να σου δοθούν, για να σε εμπιστευθούν.

Στη ζωή μου δεν μετανιώνω για τίποτα, λυπάμαι όμως που με γνώρισε, στεναχωριέμαι επειδή δεν μπόρεσα να είμαι αυτός που θα του προσφέρει κάτι παραπάνω από μια επιβίωση άνω του προσδόκιμου χρόνου ζωής σε ένα terrarium ενός pet shop.

Μπορείς να τους δώσεις πολλά, μπορείς να τους προσφέρεις ως αντάλλαγμα όση αγάπη θες... Ορισμένα πλάσματα, όμως, θα ανήκουν πάντα στο περιβάλλον που χάραξε την εξέλιξή τους.

Στο κούτσουρο που τους έδωσες κι αράζουν, θ' αναζητούν το δέντρο, από τα πλαστικά φυλλώματα που έβαλες στο γυάλινο σπίτι τους, θα προσπαθούν να γευτούν τη φρεσκάδα της χλωροφύλλης και στη λάμπα που κρέμασες από πάνω τους θα ψάχνουν τον ήλιο που τους στέρησες...

Είναι άθλιο, και τον χαρακτηρισμό τον κρατώ για τον εαυτό μου, να τους στερούμε τη φύση και το είναι τους για να θρέψουμε τη ματαιοδοξία μας. Τον ευχαριστώ που έζησε και πέθανε για να βιώσω κάτι τόσο απλό, πολύ απλό για να γίνει κατανοητό από έναν άνθρωπο, ον υπεράνω όλων. Πόσο μικροί γινόμαστε μέσα στο μεγαλείο μας.

Ορισμένες φορές, το να καταδικάζεις κάποιον στη ζωή δίνει στο θάνατο άλλο πρόσωπο, εκείνο του λυτρωτή. Ολα έχουν μια τιμή αλλά κάποια πράγματα δεν πρέπει να βγαίνουν ποτέ στο σφυρί...

Λυπάμαι που δεν μπορώ να μου δώσω έναν καταπράσινο παράδεισο γι' αυτόν.

Και καθώς ο θάνατος μου χτυπά την πόρτα στο κατώφλι ενός χρόνου που έρχεται, το μόνο που μπορώ να ζητήσω για τους αδύναμους είναι ζωή, όσο πιο μακριά γίνεται από τα ποταπά ανθρώπινα "θέλω".

Μακάρι να υπήρχε ένα ακόμη ταξίδι για σένα φίλε μου, τώρα που σου τσάκισα το πρώτο...

Υποσχέσεις...

2006-12-24T08:01:00.000+02:00

Υποσχέσεις που εξ ορισμού ζητούν αποδέκτη, και πίστη αυτού σε εκείνες. Υποσχέσεις που χρειάζονται και κάποιον να εγγυηθεί για αυτές. Εγγυητές που ισχυροποιούνται μέσα από αυτό που υπόσχονται και ανάλογα με αυτό. Λόγοι που δημιουργούν, διέπουν και ενισχύουν την ανάγκη για υποσχέσεις. Και τέλος, αλλά και αρχή, αυτός που επιζητά την υπόσχεση...

Χριστός, Θεός, Βούδας, Αλλάχ, Μωάμεθ, Σοσιαλισμός, Ιερά Εξέταση, Ιουδαϊσμός, Ισλάμ, Χριστιάνισμός, Κομμουνισμός, Καθολικοί, Σηίτες, Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Πάπας, Σταυροφόροι, Φασισμός, Ινδουιστές, Ορθόδοξοι, Ναζισμός, Προτεστάντες, Ναΐτες Ιππότες, Μάρτυρες του Ιεχωβά, μπλα, μπλα, μπλά...

Εκλαψα, γέλασα, ειρωνεύτηκα, και τελικά... βαρέθηκα! Μέχρι αηδίας όμως!

Κάποιοι είναι έτσι, κάποιοι αλλιώς.

Κάποιοι δρουν ως ψυχοφάρμακα ισόβιας χρήσης, κάποιοι ως αναισθητικά, κάποιοι σαν αντιβίωση και κάποιοι άλλοι ως κατασταλτικά...

Οποιος πει πως δεν υπάρχει Θεός, Αλλάχ, Κομμουνισμός κτλ, δεν ξέρει τι του γίνεται! Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για θρησκεία, πολιτικοκοινωνικοοικονομικό σύστημα ή κάτι ανάμεσα και τίποτα από τα δύο.

Αναφέρομαι σε ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ δημιουργήματα και θεωρώ παντελώς ηλίθιο το ον που δεν μπορεί ν' αναγνωρίσει τον εαυτό του στον καθρέφτη! Κάποιοι θα πουν: "Μα δεν θέλουν να το δουν!" Λάθος!

Το "θέλω" είναι το ρήμα που κάνει τη ζημιά. Αγαπητέ μου ξύπνα, βγες από το Matrix της ελεύθερης βούλησης -δύο λέξεις ανύπαρκτες έξω από εμάς, οι ορισμοί των οποίων αλληλοκαταργούνται- και σταμάτα να μου ζαλίζεις τον έρωτα.

"Δεν μπορείς!" είναι η απάντηση και είναι αρκετά απλή για ένα δελφίνι και ειρωνικά σύνθετη για έναν Ανθρωπο(εδώ έχουμε πέσει κάτω από τα γέλια με τον Δαρβίνο και κοντεύουμε να πάθουμε κράμπα στομάχου, και μάλιστα χωρίς την χρήση τετραϋδροκανναβινόλης!).

Η διαφορά μας με το δελφίνι απλή. Το δελφίνι μπορεί να αναγνωρίσει το είδωλό του, εμείς, ως όντα ανώτερης(!) νοημοσύνης, πάμε ένα βήμα πιο πέρα και μπορούμε ΚΑΙ να το στρεβλώσουμε, και μάλιστα κατά βούληση(κάπου εδώ ο Κάρολος παθαίνει το τρίτο, σε διάστημα ενός πενταλέπτου, έμφραγμα, και εμένα με κυριεύει νευρικός γέλωτας!)!!!

Το να πιστεύεις πως υπάρχει Θεός, πως μπορεί να υπάρξει σοσιαλισμός, πως αντέχουμε μόνο με τον καπιταλισμό, πως μόνος αληθινός Θεός είναι ο Εβραϊκός και πως το μόνο πρόβλημα των ανθρώπων βρίσκεται στις καρδιές των Σιωνιστών με μόνη λύση αυτού τον Αντισημιτισμό, το Ναζισμό και τους Μασόνους, είναι από τη σκοπιά μου λογικό, και θεμιτό όσο και η ανεύρεση ή τροποποίηση μιας πέτρας για να σπάς καρύδια, από τη στιγμή που δεν μπορείς, δεν έχεις τη δύναμη να τα ανοίξεις με τα "ανεπτυγμένα", πλέον, χέρια σου.

Δημιουργήθηκαν από εμάς, για εμάς. Εργαλεία νοητά που αποκτούν υπόσταση από το σκοπό για τον οποίο χρησιμοποιούνται, για τον οποίο φτιάχνονται εξ αρχής και από εκείνους για τους οποίους τροποποιούνται στη συνέχεια.

Δρούν και έχουν υπαρκτά αποτελέσματα, άρα υπάρχουν. Και υπάρχουν διότι δρούν, και ξέρουμε ότι δρουν διότι βλέπουμε τα αποτελέσματά τους, και ενίοτε τα βιώνουμε έντονα στο υπαρκτό πετσί μας. Κάθε φορά που αυτό καίγεται πάνω σε ένα στύλο ως αιρετικό, λιώνει μέσα στις φλόγες των Παγκόσμιων Κέντρων εμπορίου της αφορμής για χοντρή κονόμα και τιμωρία των άπιστων Δυτικών, "παραμορφώνεται" σε συναγωγές, κατηχητικά και λαοσυνάξεις, βάλλεται από βαλίστρες ή Τόμαχωκ με κεφαλές απεμπλουτισμένου ουρανίου, όλα τα παραπάνω εργαλεία αποκτούν υπόσταση ακόμα και αν δεν μπορούμε, "θέλοντας" και μη, να δούμε τους λόγους πίσω από τα οδυνηρά τους αποτελέσματα.

Κάποτε έλεγα η Επιστήμη θα μας σώσει από τις υποσχέσεις...

Οντως, μόνο αυτή μπορεί να αντικαταστήσει το πιστεύω με το ξέρω. Και αν ξέρεις πως κάτι δεν γίνεται, δεν γίνεται ούτε να το υποσχεθείς, ούτε να στο υποσχεθούν.

Ναι, μπορεί να μας βοηθήσει πολύ περισσότερο από τον κάθε μαλάκα που υπόσχεται αυτό που θέλουμε να μας υποσχεθεί.

Το ερώτημα είναι: Μπορούμε να αντικαταστήσουμε το "θέλω", και πιστεύω πως μπορώ, με το "μπορώ" και το "δεν μπορώ"; Είμαστε σε θέση να αποδεχτούμε πως δεν είμαστε οι Εκλεκτοί Του, πως δεν είμαστε ελεύθεροι, πως κάθε δράση έχει αντίδραση -άσχετα με το αν θέλουμε να πιστεύουμε πως θα ήταν καλύτερο να μην είχε- και πως είμαστε αναγκασμένοι να αρκεστούμε σε ένα υβρίδιο κόλασης και παράδεισου όπου τρώμε τα καλά μαζί με τα σκατά και τα σκατά μαζί με τα καλά, λίγο πριν χαθούμε για πάντα χορτάτοι, νηστικοί ή κάπου ανάμεσα;

Μέχρι τώρα, λίγοι έχουν βρεθεί ενώπιον αυτού του ερωτήματος, ελάχιστοι έχουν καταφέρει να απαντήσουν και αμφιβάλλω αν υπήρξε έστω και ένας από αυτούς που να μην υπαναχώρησε λίγο πριν το τέλος.

Τα πράγματα είναι, νομίζω, απλά.

Η επιστήμη δεν μπορεί να υποσχεθεί, μόνο να παραδώσει, να προσφέρει τη γνώση και να βοηθήσει στη "γέννηση" του παραπάνω ερωτήματος σε όλο και περισσότερα μυαλά. Δυστυχώς είναι καταδικασμένη να έρχεται δεύτερη, καταδικασμένη σε δικαστήριο ανθρώπων.

Μέχρι να κάνει το άγνωστο, γνωστό και το τυχαίο, βέβαιο, όλο και κάποιος θα ζητά κάποιον να δώσει υπόσχεση.

Ας μην βουτάμε το κεφάλι μας στο χώμα, όσο προχωρά η Επιστήμη μας δείχνει το κλουβί που υπάρχει γύρω μας, τα νήματα που δημιουργούν, οδηγούν και χρησιμοποιούν τον σωρό από κύτταρα που εμείς αποκαλούμε "Εγώ". Στον τερματισμό, αν ποτέ τερματίσουμε, θα μας δείξει πως το κλουβί δεν έχει πόρτα και πως τα κάγκελα δεν λυγίζουν, πως τα νήματα δεν κόβονται αλλά αντικαθίστανται από άλλα όταν φωτιστούν και εξασθενήσουν.

Μέχρι τότε, αν η Γη είναι επίπεδη για κάποιους, θα αναγκαζόμαστε να κάνουμε τον περίπλου για να αποδείξουμε το αυτονόητο. Τι να κάνουμε, η πίστη των πολλών, γίνεται κάποια στιγμή, με το σπαθί ή το μολύβι, η αλήθεια των λίγων.

Ανατινάξτε όσους ναούς θέλετε, απλά θ' ανέβει η μετοχή της Υπόσχεσης. Εταιρίες θα υπάρχουν όσο υπάρχει ζήτηση και το προιόν... πουλάει!

Και για να μην ξεχνιόμαστε, πόσες υποσχέσεις σκοπεύετε να δώσετε στον ίδιο σας τον εαυτό για το 2007;

Science does not pay, crime does!..

2006-12-16T18:18:00.000+02:00

Afterwards voting (12/12/2006) by the majority in the Parliament of Albania, the country does not have anymore the Academy of Scientists. In the late of night,the bill of the government has been voted on. Academy of Scientists" with 75 yes(!) 2 no and 3 present! Altoghether the Opposition, abstained from the process, protesting for this unprecedented event. Scientific, academic and educational community,implored considering this action as a crime against the science but the government insisted and managed finally to lock the doors of Inquiring Institutes that were active under the auspices of the Academy! The deputies of PBDNJ(Human Rights Party) Spiro Peii and Leonard Solis were those that voted against the bill.Leonard Demi (PD), Ymer Tola(PDK, Niko Nerenxi (PAA) declared present! I request, if this touches also your sensitivity and solidarity,you could help us making a report and spreading the news!

So, the voice of protest, will strengthen and make the authoritarian governance in Albania, think well, before they finish definitely their horrendous action!

And a happy new Medieval...

O Aετός που έγινε κοράκι...

2006-12-13T11:04:00.000+02:00

Ας μιλήσουν οι εικόνες, εγώ νιώθω τόσο άδειος...

...και μετά;

Το Κοινόβιό μας!

2006-12-06T06:46:00.000+02:00

"Εγώ στο Δίκτυο βρήκα την παρέα της ζωής μου. Μετά από μερικές εβδομάδες, κάθε ένα από τα μέλη αυτής της παρέας άρχισε να αποκτά ένα καθαρά δικό του προφίλ. Συνδυάζοντας τα σχόλια που έκανε, ακόμα κι αν δεν είχε δικό του blog (πολύ περισσότερο όταν είχε) η προσωπικότητά του αναδυόταν όλο και πιο σαφής. Έτσι που όταν αργότερα γνώρισα μερικούς in vivo δεν ένιωσα καμία έκπληξη. Ήταν ακριβώς όπως τους περίμενα – όπως τους είχα φανταστεί." Γάτος.

Σας το είπα, δεν θα γλιτώσετε τόσο γρήγορα από εμάς, τους έτσι και τους αλλιώς, την παρέα σας!

Το τέλος παίρνει μόνο ό,τι του δίνουμε, και εσείς μας είστε πολύτιμος! Κι ας γίνεστε ναζιάρης που και που!

Λεφτά για τη Ferrari δεν έχω, οπότε σας δωρίζω αυτή την εικόνα. Νομίζω πως αξίζει πάνω από χίλιες λέξεις! Μια φωτογραφία της παρέας μας, που εύχομαι να μην γίνει ποτέ αναμνηστική...

Κι αν ξέχασα και κανέναν σας χίλια συγνώμη, μην ανησυχείτε, όμως, θα σας θυμηθούν οι άλλοι, ακόμα και χωρίς Avatar! Ειδικά εσάς τους τελευταίους σας ευχαριστώ κιόλας, διότι αν είχατε βάλει φωτογραφία θα χρειαζόμουν μήνες για να το φτιάξω και θα «κρέμαγε» και ο blogger για να την ανεβάσει! Να σας αναφέρω εν συντομία σε μια παράγραφο; Δεν είναι όλες σαν την Α., δεν είναι όλες τόσο μεγάλες...

Χρόνια καλά Γάτε, χρόνια καλά...

Καταδιώκοντας την πραγματικότητα...

2006-11-21T17:37:00.000+02:00

Ξεκίνησε με τους Dukes και τον Ιππότη της Ασφάλτου. Συνεχίστηκε μέ ένα σωρό ταινίες και σειρές, με αυτοκίνητα ν’ ανατινάζονται χωρίς λόγο και εναέριες τούμπες μόνο για εφφέ...

Τα χρόνια πέρασαν, τα κολπάκια των 007 της MI6 παρήλθαν και το Bullit με το Mustang και τα Charger της Dodge έμεινε κλασσικό.

Αργήσαμε, αλλά καταλάβαμε πως η πραγματικότητα είναι πιο... πραγματική, τη νιώθεις στο πετσί σου, τραντάζει το σώμα σου, ξεχειλίζει από αδρεναλίνη...

Και ιδού τα αποτελέσματα... Οτι πιο αληθινό έχει καταγραφεί σε κάμερα... μετά την πραγματικότητα...

Ενας πράκτορας της προκοπής...

Με ένα κοινό ρώσικο ταξι...

Με μπατσικά που δεν απέκτησαν "ξαφνικά" 300 άλογα...

Με Mercedes για καταδίωξη υψηλών ταχυτήτων και όχι διαστημικές Lamborghini...

Με κινήσεις που ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα...

"Εκτροχιασμούς" που δεν καταλήγουν σε "χαμηλές πτήσεις"...

Μπάτσους που τρακάρουν χωρίς να δημιουργούν "θεαματικές" καραμπόλες για να αναδείξουν τα οδηγικά skills του πρωταγωνιστή...

"Χαριλίκια" που γίνονται και αμάξια που δεν στρίβουν αν δεν ξέρεις να στρίβεις...

Ενταση που τη νιώθεις, μέσα από κατεβάσματα και διπλογκαζιές που ακούγονται και όχι απλά "εννοούνται"...

Καφρίλες που δεν χρειάζονται "στημένα σκηνικά" για να πείσουν και να τρομοκρατήσουν...

Αντιδράσεις που σε βάζουν στη θέση του οδηγού...

Ζημιές που δεν "ξεχάστηκαν" από προηγούμενα πλάνα ή εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας...

Και ένα κυνηγητό που έχει σκοπό την προώθηση της πλοκής...

...όχι την βελτίωση του trailer.

Στο ταξί ο Jason Bourne, στο μαύρο G-55 ο διώκτης του, στη μέση ένας δύσμοιρος Ρώσος...

Τάσια που ξηλώνονται και πυροβολισμοί που αστοχούν στα πλαίσια της λογικής...

Αγρια στριμωξίδια...

Που αγριεύουν περισσότερο...

Και ανατροπές που δεν έρχονται από το πουθενά...

Αλλά συμβαίνουν μέσα από μια σειρά ενεργειών, δύσκολων μεν, ωστόσο όχι "Χολιγουντιανών"...

Το G-55 είναι τώρα στη θέση του ταξί, το οποίο το πηγαίνει "καρφί" για την διαχωριστική κολώνα...

Ο Bourne σφίγγεται πάνω στο τιμόνι του κλεμμένου ταξί...

Ο Ρώσος ασφαλίτης αργεί να "μυριστεί" τη δουλειά και...

Bullseye...

To Mercedes σκάει πάνω στο τσιμέντο...

Το ταξί φέρνει μία σβούρα και σταματάει...

Ο Bourne βγαίνει τσακισμένος και όχι "κυριλέ"...

Σέρνει τα πόδια του μέχρι το παράθυρο του Mercedes...

Ο ασφαλίτης έχει πέσει με τη μούρη στο τιμόνι, του οποίου ο αερόσακος ορθά δεν έχει ανοίξει, καθώς η σύγκρουση δεν ήταν μετωπική...

Ολοι έχουν μείνει μαλάκες...

Και ο Αμερικανός... Απλά φεύγει... ...Από τον τόπο μιας καταδίωξης που έφτασε πιο κοντά από κάθε άλλη στη σύλληψη της αλήθειας... Χωρίς να της ξεφύγει ο μύθος. ---------------------------------------------- Ενα τονωτικό απαραίτητο, ενόψει ενός 007 που δεν έχει ούτε δίπλωμα οδήγησης...

Καλοτάξιδο!

2006-11-09T09:41:00.000+02:00

Ο παλιός είναι αλλιώς, και γουστάρει τα καινούργια...

Επειδή είσαι και Gadgetάκιας, νομίζω πως η Ζ9 θα σε βολέψει μια χαρά! Αν δεν σ' αρέσει το χρωματάκι, έχει και καρτούλα αλλαγής! Θα το τύλιγα, αλλά μου έπεσε τελικά λίγο φαρδύ...

Σου εύχομαι να το κάνεις κάποια μέρα και μια βόλτα στην Ευρώπη.

Passenger και ελαφρύ γουργουρητό!

Δεν βιαζόμαστε, μέχρι τα yotta σου έχεις καιρό βρε αδερφέ!

Χρόνια όπως και όσα τα θες!

Γρηγόρης.

Παρεμπιπτόντως, η μπέμπα δίπλα στη "μπέμπα" είναι εντός της κόκκινης κορδέλλας! ;)

Τσίου!

2006-11-07T01:49:00.000+02:00

Επειδή ακόμα και οι Αντιδραστήρες δεν αντιδρούν σε προτάσεις για μικρές αποδράσεις, δρακουλεύομαι την ευκαιρία και επιστρέφω στο μικρόκοσμο της καθημερινότητας. Με λίγα λόγια, ρελαντί! Και για να μην παίξει κανείς Cluedo, αλλά και επειδή είμαι και πολύ φίρμα το βρέφος... "Φευγω για μένα να φάω καλά, φεύγω και παίρνω μαζί μου αρνιά..." @ Θεά μου follow your heart! Κτηματία pop the art! Αλεέ δεν το ξεχνάω, αλλά κατάλαβέ με... Στο μέρος παίζει μπάρμπεκιου και είναι και δίπλα στα λιμανάκια! Αδρεναλίνη ΚΑΙ χοληστερίνη... Ντριφτάρισμα με παϊδάκι στο στόμα... ;) - - Επιστρέφω παχύτερος! - - - *Για να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις λόγω φοτό, εννοείται πως οδηγώ ΠΟΛΥ καλύτερα από τον εικονιζόμενο! Απλά δεν με προλαβαίνουν τα κλείστρα βρε...

Το γνωστό, το άγνωστο και εκείνο...

2006-11-05T07:04:00.000+02:00

"Μυστικισμός είναι η εμπειρία ότι η ζωή δεν είναι λογική, ότι η ζωή είναι ποίηση, ότι η ζωή δεν είναι συλλογισμός, ότι η ζωή είναι τραγούδι.

Μυστικισμός είναι η διακήρυξη ότι η ζωή δεν μπορεί ποτέ να γίνει πραγματικά γνωστή. Είναι στην ουσία της άγνωστη.

Η επιστήμη χωρίζει την ύπαρξη σε δύο κατηγορίες: στο γνωστό και στο άγνωστο.

Το γνωστό ήταν κάποτε άγνωστο και τώρα έχει γίνει γνωστό. Το άγνωστο είναι άγνωστο σήμερα, αύριο ή μεθαύριο όμως θα γίνει και αυτό γνωστό. Η επιστήμη πιστεύει ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει ένα σημείο κατανόησης, που θα υπάρχει μόνο μια κατηγορία – το γνωστό.

Μυστικισμός είναι η διακήρυξη ότι η ζωή αποτελείται από τρεις κατηγορίες: Το γνωστό, το άγνωστο και το τρίτο και πιο σημαντικό: αυτό που δεν μπορεί να γίνει γνωστό. Και αυτός είναι ο ουσιώδης πυρήνας και των τριών."

Osho.

Εχουμε, λοιπόν, το γνωστό, το άγνωστο και εκείνο που δεν μπορεί να γίνει γνωστό...

Και οι σύγχρονοι επιστήμονες δεν διαφωνούν, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο στην αρχή! Ακόμα και αν μας σκοτώνουν τον έρωτα...

Δεν είμαι επιστήμονας οπότε συγχωρήστε το κοινότοπο των παραδειγμάτων μου.

Χμ... Λοιπόν...

Ως άγνωστο που έγινε γνωστό, μπορούμε να ορίσουμε τον κεραυνό. Τον είδαμε, τον ακούσαμε, τον νιώσαμε, τον φοβηθήκαμε, τον θεοποιήσαμε, τον φιλοσοφήσαμε, τον ξαναφοβηθήκαμε, ............., πειραματιστήκαμε, τον αναλύσαμε, τον Είδαμε, τον κατανοήσαμε.

Συμπέρασμα: Ακόμα δεν θέλουμε να πέσει επάνω μας, ασχέτως προελεύσεως!

Ως άγνωστο που παραμένει άγνωστο, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τις Μαύρες Τρούπες. Τις είδαμε, δεν τις νιώσαμε, δεν τις φοβηθήκαμε αν και τρομακτικότερες του κεραυνού, δεν τις θεοποιήσαμε, κοντέψαμε να θεοποιήσουμε εκείνους που προσπάθησαν να τις κατανοήσουν, όταν ο Hawking δηλωσε πως ίσως υπάρχει λάθος στη θεωρεία του τον "σταυρώσαμε".

Αποτέλεσμα: Ενα μεγάλο "κομμάτι" τους παραμένει "σκοτεινό"(χιουμοράκι!) δηλαδή άγνωστο.

Καλά ως εδώ; Κρατηθείτε...

Και ερχόμαστε, λοιπόν, στο άγνωστο που δεν μπορεί να γίνει γνωστό.

Ως άγνωστο που δεν μπορεί να γίνει γνωστό, μπορούμε να ορίσουμε -θα δείτε γιατί δεν χρησιμοποιώ πιο ήπιο, πιο διαλλακτικό ρήμα- κάτι χαρωπό, όπως το ουράνιο τόξο! Παρεμπιπτόντως, όποιος ξέρει το ανέκδοτο, καθώς και το που βρίσκεται το κιούπι με το χρυσάφι, ας μην πεταχτεί!

Το ουράνιο τόξο, λοιπόν, είναι κάτι που μας χαροποιούσε μετά την βροχή, που μας γέμιζε αισιοδοξία και "χρώμα", που έκανε την ζωή μας να φαντάζει πιο ανάλαφρη, πιο ανέμελη και πιο παιδική. Μας έδινε μια κουταλιά από το γλυκό της σοφίας όταν προσπαθούσαμε να μαντέψουμε που τελειώνει, μας έδειχνε τα μαγικά που μπορεί να κάνει η σκέψη μας και παιχνίδιζε αμυδρά στα όνειρά μας σαν καλοκαιρινό αεράκι.

Μετά, ήρθαν οι βάρβαροι!

Φυσικότθους και Χήμινγκς τους έλεγαν οι παππούδες μας στα παραμύθια απ' τα οποία γατζωνόμασταν! Και σαν να μην μας έφταναν αυτοί, αργότερα ήρθε και μια άλλη, πιο βάρβαρη φυλή, από τον παγωμένο Βορρά... Αστροφότθους νομίζω τους λέγανε.

Και ήταν όλοι τους κάτι ψηλόλιγνοι τύποι, με άσπρες ενδυμασίες, αξύριστοι και με γενειάδες, με γυαλιά και κάτι φονικά όπλα που τα λεγαν μικροσκόπια. Ο παππούς μου είχε δει έναν! Ναι, ναι! Είχε, λέει, μικρά εξεταστικά μάτια, πονηρά, και "έπιανε" κάθε τι γύρω του, κάθε κίνηση και κάθε μιλιά. Η γλώσσα του ακουγόταν χοντροκομμένη, σαν βαρ βαρ βαρ, και δεν καταλάβαινε γρι απ' όσα έλεγε...

Κάποτε μάθαμε, επιτέλους, την γλώσσα τους, τους καταλάβαμε και δακρύσαμε. Εκείνη τη μέρα πέθανε το ουράνιο τόξο μας... Στον επικήδειο έλεγαν κάτι βλακείες για το φως, για διαθλάσεις και πρίσματα και για άλλα περίεργα και "επιστημονικά" λέει.

Κάθε φορά που κοιτούσα τον ουρανό με έπιανε θλίψη. Εβλεπα, πλέον, μόνο το φάντασμά του...

Ενα πρωί, τρίτη μέρα στο γυμνάσιο αν θυμάμαι καλά, μπαίνει ξαφνικά μέσα στην τάξη ένας Φυσικότθος! Αμέσως, όλα πετάχτηκαν στην ταραγμένη επιφάνεια της μνήμης μου και μια φουρτούνα ξεχύθηκε από το στόμα μου. Γιατί κύριος; Γιατί με πέταξες στη θλίψη; Γιατί να φάω το ορθολογικό σου τούβλο στο κεφάλι; Γιατί; Γιατί μου σκότωσες το ουράνιό μου τόξο; Ε;

Με κοίταξε, και ύστερα ακούμπησε στο πρώτο θρανίο και έμεινε εκεί ατάραχος να κοιτάζει το κενό. Τα άλλα παιδιά περίμεναν μαζί με μένα μια απάντηση, μια δικαιολογία, μια δικαίωση...

"Συγνώμη", είπε τελικά και η φωνή του ήταν ήρεμη, γήινη. "Είναι η μοίρα μας φίλοι μου, όμως, να το βλέπουμε. Κι αν κάποιοι το αγάπησαν περισσότερο απ' όσο, ίσως, έπρεπε, και το έπνιξαν με αυτήν, λυπάμαι...". Ολοι είχαμε μείνει αποσβολωμένοι από την αναπάντεχη απάντηση του βάρβαρου.

"Σκεφτείτε το κι αλλιώς, όμως, φίλοι μου...", είπε χαμογελώντας, "Αν είμασταν σκύλοι δεν θα το είχαμε αγαπήσει ποτέ!"

Και έκλεισε λέγοντας: "Σας υπόσχομαι πως θα προσπαθήσουμε να σας βρούμε καινούργια ουράνια τόξα!"

Κάτι μέσα μου ήθελε να του πεί: "Για να τα πνίξετε;", αλλά βολεύτηκα...

Αλήθεια, υπάρχουν τέτοιοι βάρβαροι στην εποχή μας;

Αίτημα της Διεθνούς Αμνηστίας, προς Καραμάν-Αλή

2006-10-29T08:17:00.000+02:00

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,

Απευθύνομαι σε σας για να εκφράσω την εντονότατη ανησυχία μου σχετικά με τις συνεχιζόμενες διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης στην Ελλάδα.

Ανησυχώ ιδιαίτερα για τις επανειλημμένες διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης Λάζαρου Πετρομελίδη και Γιώργου Μοναστηριώτη. Και οι δύο έχουν επανειλημμένα καταδικαστεί από Στρατοδικεία σε βαριές ποινές φυλάκισης για την άρνησή τους να στρατευθούν για λόγους συνείδησης και αντιμετωπίζουν και πάλι τον κίνδυνο σύλληψης και φυλάκισης.

Σας ζητώ να σεβαστείτε το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμά τους στην αντίρρηση συνείδησης και να θέσετε τέλος στις διώξεις τους.

Ο Λάζαρος Πετρομελίδης αρνήθηκε να υπηρετήσει στρατιωτική θητεία για λόγους συνείδησης το 1992 και έκτοτε έχει επανειλημμένα υποστεί ποινικές διώξεις και καταδίκες. Αρνήθηκε να υπηρετήσει την εναλλακτική υπηρεσία που του προσφέρθηκε το 1998, καθώς είχε εξαιρετικά τιμωρητική διάρκεια - στην περίπτωσή του 7,5 φορές τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας που θα όφειλε να υπηρετήσει διαφορετικά.

Από τότε, ο Πετρομελίδης εξακολουθεί να λαμβάνει τακτικά προσκλήσεις κατάταξης στον στρατό, οπότε διώκεται κάθε φορά εκ νέου για ανυποταξία, λόγω της άρνησής του ως αντιρρησίας συνείδησης να υπηρετήσει στρατιωτική θητεία. Παλαιότερα είχε φυλακιστεί τον Μάιο του 1998, τον Απρίλιο του 1999 και τον Σεπτέμβριο του 2002. Τον Ιούνιο του 2003 του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 20 μηνών με αναστολή για ανυποταξία. Με την πιο πρόσφατη ερήμην καταδίκη του για ανυποταξία τον Δεκέμβριο του 2004 άρθηκε η αναστολή της προηγούμενης ποινής, γεγονός που σημαίνει ότι οφείλει να εκτίσει συνολική ποινή φυλάκισης 50 μηνών αν συλληφθεί.

Οι επανειλημμένες διώξεις και καταδίκες του Λάζαρου Πετρομελίδη αποτελούν παραβίαση του δικαιώματός του να υπηρετήσει εναλλακτική πολιτική υπηρεσία που δεν θα αποτελεί δυσμενή διάκριση και δεν θα είναι τιμωρητικής φύσεως ή διάρκειας.

Ο Γιώργος Μοναστηριώτης, ο οποίος ήταν Εθελοντής Πενταετούς Υποχρέωσης στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, αρνήθηκε, επικαλούμενος λόγους συνείδησης, να ακολουθήσει τη μονάδα του τον Μάιο του 2003, όταν η φρεγάτα "Ναυαρίνο" όπου υπηρετούσε στάλθηκε στον Περσικό Κόλπο.

Είναι ο πρώτος Έλληνας επαγγελματίας στρατιώτης που γίνεται γνωστό ότι αρνήθηκε να συμμετάσχει στον πρόσφατο πόλεμο στο Ιράκ για λόγους συνείδησης και δήλωσε ότι παραιτείται από το Πολεμικό Ναυτικό για τους λόγους αυτούς. Στη δημόσια δήλωση άρνησης στράτευσής του τον Μάιο του 2003 ο Μοναστηριώτης είχε δηλώσει ότι: "Αρνούμαι συνειδητά και υπεύθυνα να συμμετάσχω η να συνεισφέρω καθ' οποιονδήποτε τρόπο στην ανελέητη σφαγή που συνεργείται κατά του Ιρακινού λαού... Η πράξη αυτή είναι επίσης μια ελάχιστη συμπαράσταση αλληλεγγύης στον ιρακινό λαό καθώς και στα φιλειρηνικά αισθήματα του ελληνικού λαού".

Τελευταία φυλακίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2004 και καταδικάστηκε δεύτερη φορά για λιποταξία σε ποινή φυλάκισης στις 17 Ιανουαρίου του 2005. Οι καταδίκες του Γιώργου Μοναστηριώτη αποτελούν παραβίαση του δικαιώματός του να αλλάξει τις πεποιθήσεις του και να διαμορφώσει αντίρρηση συνείδησης μετά την ένταξή του στις ένοπλες δυνάμεις.

Επιπλέον, τόσο ο Λάζαρος Πετρομελίδης όσο και ο Γιώργος Μοναστηριώτης καλούνται τακτικά για στρατιωτική θητεία, και κάθε φορά που αρνούνται να υπηρετήσουν στον στρατό αρχίζει μια νέα δίωξη εναντίον τους για ανυποταξία και λιποταξία αντίστοιχα. Αυτό αποτελεί παραβίαση του Άρθρου 14 παράγραφος 7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο ορίζει ότι: "Κανένας δεν πρέπει να δικάζεται ή να τιμωρείται πάλι για αδίκημα για το οποίο έχει τελεσίδικα καταδικαστεί ή αθωωθεί σύμφωνα με το δίκαιο και τον κώδικα ποινικής δικονομίας κάθε χώρας".

Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης είναι εγγενές στο δικαίωμα στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας που προασπίζονται σε διεθνείς συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στις οποίες η Ελλάδα είναι Κράτος-Μέλος, συμπεριλαμβανομένων της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Σας καλώ να προβείτε σε ενέργειες ώστε να σταματήσουν αμέσως οι διώξεις όλων των αντιρρησιών συνείδησης και να εναρμονιστούν οι διατάξεις της εναλλακτικής πολιτικής υπηρεσίας με τα ευρωπαϊκά και διεθνώς αναγνωρισμένα πρότυπα και συστάσεις (του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και των Ηνωμένων Εθνών) καθώς και με τις συστάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη και της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Αναμένω την απάντησή σας.

Με τιμή, Και συμπληρώνω...

Τι συμβαίνει τελικά;

Τι με κάνει να γράφω αυτό το post στις 6 τα χαράματα;

Είναι η δύση της δημοκρατίας μας;

Αυτής που δεν ανέτειλε ποτέ...

Ποια πατρίδα υπηρετώ και ποιά είναι η πατρίδα μου;

Υπηρετούμε όλοι την ίδια πατρίδα;

Τι πάει να πει πατρίδα;

Ποιοί καπηλεύονται την έννοια και για ποιούς λόγους ο καθένας;

Πατρίδα ή μια ακόμα ανθρώπων παρτίδα;

Πότε αποφάσισα εγώ, ο βάσει των νόμων της πατρίδας ελεύθερος άνθρωπος, ένα παιχνίδι στημένο να παίξω;

Ποιού την πατρίδα καλούμαι να υπηρετήσω, όταν οι ρόλοι έχουν πια μοιραστεί;

Ποιά δικαιοσύνη είναι αυτή που ερήμην σε καταδικάζει πριν καν γεννηθείς;

Ποιά ελευθερία είναι αυτή που σε φιμώνει όταν ξυπνήσεις;

Είναι εκείνες που θα υπερασπιστώ;

Είναι αυτές που θα με χώσουν φυλακή;

Είναι εκείνες οι πουτάνες των "Μεγάλων";

Είναι εκείνες οι "από πίσω από Ισχυρούς";

Μην είναι αυτές που τους γεμίζουνε τις τσέπες;

Δεν είναι οι ίδιες που τους τρέφουν σαν θεούς;

Λεφτά, δύναμη, εξουσία... σε μια "πατρίδα" χωρούν και τα τρία.

Αν ο στρατός χρειάζεται, αν οι εχθροί υπάρχουν κι αν όλοι ζώα είμαστε που θέλουνε να φάνε, τότε γιατί να μην μπορώ το ίδιο να ισχυριστώ;

Νομίζετε πως δεν μπορώ "Χούντα" καλή να φτιάξω;

Είναι copyright που δόθηκε και πατέντα που κατοχυρώθηκε;

Γιατί νομίζω πως με καταλαβαίνετε;

Γιατί κάτι μου λέει πως σας ωθεί εκεί ο φόβος;

Γιατί κάτι μου λέει πως κερδίσατε λάθος παρτίδα;

Οταν τις επαναστάσεις διαμελίζατε, δεν το 'χατε τότε σκεφτεί;

Πως ακόμα κι αν μας μαντρώσετε στο δικό σας καλό, κάποιος, κάπου, κάπως και κάποτε, μεγάλο στα χέρια θα έχει δικό σας κακό;

Κι αν στο στρατό τους πολλούς τους μαζέψατε...

Κοντεύει η μέρα που θα τρέμετε τον έναν...

Η παρτίδα είναι πάντα δική σας.

Από υποχρέωση,

Reactor69

2006-10-26T03:24:00.000+03:00

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι Mercedes... Μου έφερναν στο μυαλό βλάχους με πάκους από βρώμικα λεφτά και σύνδρομο κατωτερότητας... Αυτές οι δύο, όμως, δεν είναι Μercedes... Δεν είναι καν αυτοκίνητα... Είναι προσωπικότητες... Σαν την Christine... Ούτε άγγελοι, ούτε δαίμονες... Οντα ανώτερα... Έννοιες... Ποίηση... Μαγεία... Ονειρα άπιαστα, ακόμα και για αυτούς που διαθέτουν...

Και το Ερώτημα, η μόνη προς την λάμψη τους ατραπός μου...

Αν σ' ένα της τύχης παιχνίδι, η μοίρα κοντά τους σε φέρει, σε ποιά την ψυχή σου στολίδι, θα δώσεις επάνω να φέρει;

Επιστολή προς Θεσσαλονικείς,

2006-10-14T22:35:00.000+03:00

Αξιαγάπητα ετερόβουλοι φίλοι, Για μια ακόμα τετραετία, οι εργαζόμενοι της Αθήνας Α.Ε, και εγώ προσωπικά ως ένας εξ αυτών, σας ευχαριστούμε που παραμείνατε πιστοί πελάτες της εταιρίας μας, επιλέγοντας το προιόν μας. Σας υποσχόμαστε πως θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να βελτιώσουμε το ήδη υπάρχον επιτυχημένο μοντέλο. Η περίφημη μαριονέτα μας "Ψωμιάδης, ο εκδικητής της Γκαγκάρων", θα αναβαθμιστεί και θα εμπλουτιστεί με νέα features. Νέες, πιο εθνικιστικές, εκφράσεις με το τράβηγμα ενός σχοινιού και ολόκληρο το "Πάτερ ημών Χριστόδουλε" με το ζούληγμα των όρχεών του. Μαζί θα διατίθενται και τρία νέα μοντέλα, "Ψωμιάδης, Κατακτητής της Πόλης", "Ψωμιάδης, Μακεδονομάχος" και "Ψωμιάδης, Θρησκόληπτος". Ευχαριστούμε και πάλι που επιλέξατε τα παιχνίδια μας για τα παιδιά σας, σας υποσχόμαστε καινούργιο μοντέλο με την έλευση της επόμενης κυβέρνησης. Με ευχαρίστηση, Γ.Χειραγωγόπουλος, Γεν. Διευθυντής "Αθήνας" Α.Ε

Πέρα από την Αφρική;

2006-10-13T15:12:00.000+03:00

Πότε έφυγα, πότε γύρισα, γραμμή δεν πήρα! Σήμερα το πρωί, όπως και κάθε πρωί άλλωστε, ο ύπνος μου διεκόπη από τον αναβρασμό της Σαβάνας. Η μέρα είχε ξεκινήσει για τα καλά και όλοι είχαν πάρει θέσεις μάχης. Κατέβηκα από το δέντρο μου νωθρός και κακόκεφος, αναγκασμένος να διεκδικήσω, εκ νέου, την επιβίωσή μου και το μερίδιό μου στα φυτοφάγα. Η ατμόσφαιρα ήταν υγρή και ο ήλιος κρυμμένος πίσω από παχιά σύννεφα. "Να και κάτι καλό!" σκέφτηκα μέσα στην πείνα μου. Εμείς οι θηρευτές λατρεύουμε τις, μουντές, σκιερές γωνίες. Η μέρα έμοιαζε ιδανική... Δεν είχα κάνει πάνω από πέντε βήματα, και νά σου μια γαζέλα, τροφαντή τροφαντή, που "έσερνε" τα πόδια της αδιάφορη και αγέρωχη συνάμα. Και ερωτώ, "Να μην τη φάω;". Τι να σου κάνω ο μαύρος, πάνθηρας είμαι... Αφού, λοιπόν, πήρα το πρωινό μου, σχεδόν στο κρεβάτι θα μπορούσες να πεις, βγήκα τελικά στη πιάτσα, χορτασμένος και άνετος, κι άρχισα να σουλατσάρω. Λίγο πιο κάτω διασταυρώθηκα με ένα ρινόκερο. Αιφνιδιάστηκε, άλλο τόσο και εγώ, και ύστερα ρουθούνισε δυνατά, σηκώνοντας το χώμα κάτω απ' το σουβλερό κέρατό του. Ύστερα έκανε ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά, δείχνοντάς μου ν' αλλάξω δρόμο. Η περιοχή ήταν δική του. Δεν ήταν θήραμα και το ήξερε... Τα δέντρα αραίωναν και το ποδοβολητό των κοπαδιών ακουγόταν ολοένα και πιο έντονα. Ανάμεσα στα δέντρα φαίνονταν κιόλας οι απέραντες εκτάσεις της Σαβάνας, ανοιχτές ως εκεί που φτάνει τ' αετίσιο μάτι. Οι μυρωδιές τρέλαιναν την μύτη μου, παρότι χορτασμένος. Από ζέβρες και γαζέλες, μέχρι λαγουδάκια και αγριογούρουνα. Ολα εκεί, όλα για τους πιο γρήγορους θηρευτές... Τριγύριζα με σταθερούς δρασκελισμούς, αρκετά αργά για να μην κουράζομαι, και αρκετά γρήγορα για να μένω μακριά από τις οπλές των άβουλων κοπαδιών. Είναι πολύ εύκολο εκεί έξω να γίνεις από θύτης, θύμα... Φαί εδώ, φαί εκεί, όλη η σαβάνα "πιάτο" που λένε. Τριγύριζα για κάμποση ώρα τον "μπουφέ", προσπαθώντας να αποφασίσω ποιό ορεκτικό μυρίζει καλύτερα, όταν ξαφνικά μια εντελώς διαφορετική μυρωδιά πλυμμύρισε τα ρουθούνια μου. Εκεί που όλες έλεγαν "Φάε με!", τώρα εμφανιζόταν και μία που φώναζε "Πήδα με!"... Γύρισα το κεφάλι μου για να δώ την μαύρη καλλίγραμμη σιλουέτα της να διαγράφεται στην θαμπή γραμμή του ορίζοντα. Ανηφόριζε έναν λοφίσκο με το βλέμμα της πάντα καρφωμένο στο κοπάδι των βουβάλων. Ηταν ωραιότερη μέσα στην αλαζονεία της... Μέσα στο κυνήγι του μεγάλου θηράματος... Αρχισα να την ακολουθώ, τρέχοντας παράλληλα με το ρεύμα των ζώων. Δεν θα με περίμενε για πάντα, γι' αυτό προσπάθησα γρήγορα να βρω μια δίοδο προς την απέναντι πλευρά. Επιταχύνοντας, προσπέρασα άφοβα τις γοργοπόδαρες γαζέλες και κινήθηκα προς την πλευρά των βουβαλιών, με την προσοχή μου πότε στο δρόμο μου και πότε σ' εκείνη... Πάνω στην γη που έτρεμε από την ορμή των τρομαγμένων ζώων, άρχισε το παιχνίδι μας. Ξεκίνησε ανταγωνιστικά. Ποιος θα μπει μπροστά, ποιος θα πάρει το πάνω χέρι. Μοιράζαμε τα θέλω και τα θέλεις... Το βλέμμα της με μαγνήτιζε, η γλώσσα του σώματός της μου ψιθύριζε γλυκά πως με θέλει και η επιμονή της στο βουβάλι με εκνεύριζε, με τσίτωνε. Με άφηνε... Με άφηνε να την διεκδικήσω... Η παρουσία της με γέμιζε, με ολοκλήρωνε. Μόνος πόθος μου, πλέον, η απόκτησή της... Ολα μου τα θέλω, αυτή... Αυτή κι ας... Τα πόδια της καρφώθηκαν στη γη, κοκκάλωσε! Μου έριξε ένα βλέμμα γεμάτο φόβο, και λίγη συμπόνια για το αναπόφευκτο... Χαμένος στον κόσμο της για μια μικρή αιωνιότητα, δεν έβλεπα μπροστά μου... Η απελπισμένη φωνή ενός ελέφαντα "τρύπησε" το όνειρο... "Που πας ρε μαλάκα γαμώ την παναγία μου!", πάγωσα... Καθώς η πελώρια πατούσα του ελέφαντα μου τσάκιζε τα "φτερά", το μόνο πράγμα που μου ήρθε στο νου ήταν ένα ερώτημα... "Μιλάνε τα ζώα;"

Eleuteri Voylosi? Δεν θα πάρω...

2006-10-11T15:39:00.000+03:00

Η δικαιοσύνη των ανθρώπων, δεν είναι παρά "Ηλιος νοητός" που λέει και ο ποιητής. Ενα "φως" που μας καθοδηγεί μεν, αλλά απέχει πολύ από τη γη. Ανώτερη της Θέμιδος η Φύση, ισχυρότεροι των κανόνων της, η νομοτέλειά Της.

Οσο για το Ψέμα της ελεύθερης βούλησης, στραβός, και όχι άπιστος, όποιος τα Νήματά του δεν βλέπει! Οταν προχωρήσουμε βαθύτερα στον λαβύρινθο του εγκεφάλου και των "Μινωταύρων" του, η Τυφλή θα αναγκαστεί να ανοίξει τα στραβά της! Βαρέθηκα να τρελαίνομαι στην ανάλυση κάθε φορά περί πεπρωμένου και να ξενυχτάω σε ατελείωτους διαλογους.

Σε εκείνους που αδυνατούν να αντικρύσουν την Αλήθεια, εκείνους που αρνούνται να αντιληφθούν το αυτονόητο, πως πίσω από ΚΑΘΕ πράξη υπάρχουν ΠΑΝΤΑ λόγοι και πως κάθε δράση προκαλεί περισσότερες απο μία αντιδράσεις, με πρώτη αυτών το Big Bang 14 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Σε όσους είναι τόσο αλαζόνες που νομίζουν πως μπορούν να αξιώνουν ελεύθερη βούληση, πιστεύοντας σε ένα θεούλη που μπορεί, ως άλλος πολιτικάντης, να τους την υποσχεθεί μέσα στην ουτοπική αυθυποβολή τους, και τέλος σε όσους υποστηρίζουν την ειμαρμένη, μόνο και μόνο γιατί δεν τολμούν να δεχτούν πως τα πάντα υπάρχουν γύρω από αυτούς και όχι ΓΙΑ αυτούς, έχω να πω το εξής:

"Αυτοί που εύκολα αποκαλείτε 'μοιρολάτρες' και 'φοβισμένους', είναι οι πρώτοι Επιστήμονες, εκείνοι που δεν φοβούνται την Αλήθεια και εκείνοι που κόβουν τα παλιά νήματα..."

Ρίξτε μια ματιά στις Σαβάνες, στους υμνητές του Αναγκαίου, νιώστε την ορμή της ζωής και πείτε μου μετά πόσο εφήμερα εφήμερος είναι ο χάρτινος κόσμος μας με τους ψευτοΠροστάτες και τις γυάλινες συμμαχίες μας...

Καλημέρα Ηλιε.