02 February 2014

Αφιερωμένο στα αντικείμενα των αντικειμένων τους




   Κάθε μέρα που περνάω σε αυτόν τον κόσμο, επιβεβαιώνεται μέσα μου η εικόνα που έχω χρόνια διαμορφώσει γι' αυτούς τους γελοίους εξουσιαζόμενους εξουσιαστές, ιδίως από τον Πλάτωνα και ύστερα. Ένα τσούρμο νήπια που μετεξελίσσονται σε γελοίους εκμεταλευτές εννοιών(εκμεταλλευτές των εξουσιαστών τους δηλαδή), -με τους τιμιότερους και αποδοτικότερους εκ των οποίων να ξεκινούν εξαπατώντας πρωτίστως τον εαυτό τους(όπως ο Πλάτωνας)- οι οποίοι αντλούν ισχύ από αυτές ενώ δεν κατάφεραν ποτέ να τις κατανοήσουν παρά μόνο συγκυριακά, εμπειρικά και εν ολίγοις υποκειμενικά, ως κατάσταση, αδυνατώντας να συλλάβουν και να δεχτούν την άπειρη δυναμική τους ως τάσεις, σε ένα χωροχρονικό συνεχές που μόνο τέτοιες επιτρέπει, εγκλωβίζοντας με τη νοημοσύνη τους εκατομμύρια εκατομμυρίων μέσα στην πάντα στρεβλή, ελλιπή και περιορισμένη υποκειμενικότητά τους. Και όποιος διαφωνεί, διαφωνεί μάλλον με την πραγματικότητα.

   Με τέτοια μυαλά καταλήξαμε να ντύνουμε, εντελώς παράλογα και αυθαίρετα, γνωστικά πεδία όπως η νομική, η οικονομία, η κοινωνιολογία, η ψυχολογία και η πολιτική, με τον μανδύα της επιστήμης, και δη αυτόν των φυσικών επιστημών. Γνωστικά πεδία που μεταβάλλουν και μεταβάλλονται από το αντικείμενο που εξετάζουν, δεν είναι επιστήμες και αναδεικνύουν, αλλά και δημιουργούν, σφάλματα, στρεβλώσεις και εμμονές αν γίνονται αντιληπτά ως τέτοιες. Για να καταλήξουμε, σήμερα, να θεωρούν πολλοί και την θεολογία ως τέτοια. Μα πόσο γελοίοι μπορούμε να γίνουμε χωρίς να το αντιληφθούμε...

   Κράτα τους τυφλούς, δεσμώτη των ιδεών σου, μέσα σε "γενναία ψεύδη" και "ιδανικές πολιτείες" και βασίλευε ως μονόφθαλμος μέσα στην τεχνητή ησυχία σου. Και ποιος νοιάζεται αν δεν βλέπουμε την τύφλα μας, αν χάνουμε τον χρόνο στον οποίο θα βλέπαμε κάτι ακόμη, κάτι παραπάνω;..


   Easy mode το λέμε σήμερα, εύκολο δρόμο το αποκαλούσαν χτες, δρόμο της Κακίας κάποτε. Αν δεν καταφέρουμε να αφανίσουμε τον homo sapiens από προσώπου γης με τους ύστατους προστάτες της ησυχίας μας -το Κράτος, τη Βία και τις υπερσύχρονες μορφές των μέσων τους-, ή δεν μάθουμε να τον ορίζουμε και να τον περιορίζουμε - αυτόν και τις παλιές ιδέες του που αποκαλούμε μέσα στην ηλιθιότητα των εμμονών μας "ένστικτα"- για να δημιουργήσουμε χώρο και χρόνο για το νέο, το περισσότερο, που κάνει τον κόσμο πιο πολύπλοκο και όχι πιο περίπλοκο, θα έρθει η γενιά που θα μας θάψει εν ζωή με αυτή την ιδέα, και μόνο, ως δικαιολόγηση και αιτιολόγηση ταυτόχρονα, απαξιώνοντάς μας μαζικά.


   Άνθρωπος δεν γεννιέσαι, προσπαθείς να γίνεσαι μέχρι τέλους. Και όσο πιο δύσκολη καθιστάς αυτή την προσπάθεια, ο βιολογικός θάνατος γίνεται όλο και περισσότερο λύτρωση και όλο και λιγότερο καταδίκη. Και άνθρωπος για μένα, πλέον, δεν μπορεί να είναι απλά όποιο ον μοιάζει με άνθρωπο, αλλά εκείνο που τείνει να είναι περισσότερο υποκείμενο, παρά αντικείμενο των αντικειμένων που ορίζει γύρω του και των ορισμών που τους δίνει. Εκείνο που στέκεται διαρκώς μπροστά στον ατελείωτο δρόμο προς την ελευθερία, που δεν είναι επ' ουδενί η απρόσκοπτη, ανεμπόδιστη και "ασφαλής" ανάλωσή του στο εκάστωτε πεπερασμένο επιτρεπτό φαντασιακό και την εικονική πραγματικότητα που προκύπτει, όπως κατέληξε να είναι σήμερα ο καπιταλισμός και η ολοκληρωτική μορφή που προσπαθεί μάταια να πάρει. Ως άνθρωπο ορίζω προσωπικά το ον που προσπαθεί ειλικρινά να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα για να διευρύνει την αντίληψή του για αυτή προκειμένου να συλλάβει όσο το δυνατόν περισσότερες πιθανές μορφές της μέσα από την διερεύνηση του ιδεατού, που τροφοδοτεί και τροφοδοτείται, εξελίσσει και εξελίσσεται, διευρύνει και διευρύνεται από την υποκειμενικότητα. Διότι η αντίληψη της πραγματικότητας θα παραμένει πάντα υποσύνολό της, το οποίο αν αφαιρεθεί θα μειώσει το σύνολο και αν διευρυνθεί αυξάνει τις πιθανότητες να το αυξήσει.

   Και κάθε ον μπορεί να γίνει ο,τιδήποτε μπορεί να γίνει, αλλά ποτέ όλα όσα μπορεί να γίνει, μπορεί να ακολουθήσει οποιονδήποτε γνωστό υπαρκτό τρόπο, αλλά ποτέ με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό με τα υπόλοιπα. Υποκείμενο, δε, γίνεται μόνο τη στιγμή που επιλέγει συνειδητά να μην γίνει αντικείμενο, να μην σκεφτεί και να μην πράξει αναλόγως, ως ένας ακόμα παράγοντας του αιτιατού, αλλά να διεκδικήσει, να ανακτήσει και να δημιουργήσει τον απαραίτητο χώρο και χρόνο για την αναζήτηση και την πραγμάτωση της διαφοροποίησης τόσο αυτού, όσο και του Άλλου, εξουσιάζοντας αυτά που τον εξουσιάζουν και διαμορφώνοντας πιο ελεύθερα την μορφή της ύπαρξής του.

No comments: