28 September 2013

Ν.Δ - Χ.Α: Σημειώσατε άκυρο.




 Στη χώρα που ακόμη η πλειονότητα δεν έχει καταλάβει ότι η τάση προς την αυτοκρατία προκύπτει από την εντροπία, εκεί που ο homo sapiens υποκύπτει στα ένστικτά του, αυτά που δημιουργούν κοπάδια, αγέλες και ηγέτες παντός τύπου, που την θεωρεί απλά αντίθετη και όχι ευκολότερη, και ως εκ τούτου κατώτερη και ελλιπή σε εκφάνσεις και πιθανές μορφές εν συγκρίσει με την διαρκή τάση προς τη δημοκρατία, το σύστημα συνύπαρξης μέσα από το οποίο το άτομο καλείται να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του και των υπολοίπων, αναδεικνύοντας και αυξάνοντας την αξία της εκάστοτε κοινωνίας και της ανθρώπινης ύπαρξης εν γένει, στη χώρα αυτή που οι περισσότεροι αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι η τάση προς την πρώτη προκύπτει από την απάθεια και την αδράνεια ενώ η τάση προς την δεύτερη προϋποθέτει διαρκή συνειδητή προσπάθεια και αγώνα, στη χώρα αυτή έγινε σήμερα η αρχή μιας περιπέτειας, που εδώ και καιρό είχαν προγραμματίσει.

 Θεωρούν ότι είμαστε τόσο μαλάκες! Δεν γνώριζαν τη δράση και το ποιόν τους η ΚΥΠ, η Ασφάλεια και η Αντιτρομοκρατική τόσα χρόνια! Δεν γνώριζε τίποτα η Δικαιοσύνη που λάμβανε μηνύσεις και εγκλήσεις καθημερινά από πολίτες, μετανάστες, συλλόγους και οργανισμούς για τη δράση της! Και έτσι η κυβέρνηση που τους γλυκομιλούσε μέχρι χτες, μέσω στελεχών, βουλευτών, παπαγάλων και αυλικών, κανόνισε να πέσει από τα σύννεφα μαζί με την κοινή γνώμη για να πάρει τα εύσημα για την εξάρθρωση των συνεργατών της! Και εκείνο το έγγραφο μισθοδοσίας της ΚΥΠ του '82 που ήρθε στο φως από το Wikileaks και σύμφωνα με το οποίο ο λαϊκός μάρτυρας, πλέον, Μιχαλολιάκος, μαζί με άλλα φασιστοειδή του τόπου, λάμβαναν μισθούς δεκαπλάσιους και εικοσαπλάσιους του βασικού από την υπηρεσία με ψευδώνυμα όπως "Αναστάσιος", "Αννίβας" και -ω τι ταιριαστό με υποψήφιο πραξικοπηματία που θα "σώσει" την Τροία- "Άνακτας", πότε θα αποσαφηνιστούν από την, τόσο πρόθυμη ξαφνικά, δικαιοσύνη;

 Η Χρυσή Αυγή, αυτά τα συστημικά αποβράσματα του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού που γεννά εγκληματίες καλύτερα και σε μεγαλύτερη έκταση από κάθε άλλο γνωστό οικονομικοπολιτικό δόγμα, αυτοί οι θιασώτες των πρώτων σκυλιών, των "άσωτων υιών" που γέννησε το υπό κατάρρευση καπιταλιστικό σύστημα τον περασμένο μόλις αιώνα, γίνονται σήμερα ο Δούρειος Ίππος για την αποδοχή της κατάλυσης της Δημοκρατίας, φτιαγμένος από τους ίδιους τους προστάτες τους και μόνο κατά τα φαινόμενα λιγότερο ακραίους ομοϊδεάτες τους, οι οποίοι τους χρησιμοποίουν στην συντεταγμένη τους προσπάθεια να μειώσουν την αξία της ίδιας της έννοιας της Δημοκρατίας στις αντιλήψεις μας, απαξιώνοντας την βούληση ενός μέρους των πολιτών που, ανεξαρτήτως αιτιολόγησης ή δικαιολόγησης, εξέλεξαν τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής ως κοινοβουλευτικούς αντιπροσώπους τους.

 Κάπως έτσι, λοιπόν, περνάμε στην δημοκρατία εκείνων που ξέρουν "καλύτερα" και ορίζουν τους άλλους ως "άκρα", όπου καθίσταται "αμφιλεγόμενη" η θέση "ακραίων" ιδεολογιών στο "συνταγματικό τόξο", όπου δημιουργείται πρόσφορο έδαφος για να επανέλθει στη μικρή αυλή μας το πλέον ανυπόστατο, εσφαλμένο και, παρ' όλα αυτά, συχνότατο ευφυολόγημα, που διερωτάται αν είμαστε "ικανοί" ή "έτοιμοι" για δημοκρατία...

 Λες και η δημοκρατία μπορεί να γίνει κατάσταση -να αποκρυσταλλωθεί σε μια μορφή- και δεν εξελίσσεται και εξελίσσει γενιά τη γενιά, λες και υπάρχει περίπτωση να σκέφτεται και να δρα ένα άτομο δημοκρατικά αν δεν μεγαλώσει και δεν παιδευτεί με αυτήν. Και επειδή το ερώτημα, αργά ή γρήγορα, θα τεθεί, η απάντηση είναι απλή: Πιανίστες άνευ πιάνου δεν δύναται να υπάρξουν και είναι η εξάσκηση που οδηγεί στην εξέλιξή τους ως τέτοιους, καθώς και στην εξέλιξη της ίδιας της μουσικής.

 Αυτό για το φάλτσο της κυβέρνησης -η οποία μετά βίας λειτουργεί ακόμα και ως ντουέτο- που πάνε να το θάψουν μέσα στα χειροκροτήματα των αυλικών της, εν αναμονή της αναγκαίας από το σύστημα και το κατεστημένο, νέας Χρυσής Αυγής.

26 September 2013

Αφιερωμένο σε σας που «δεν ξέρατε»…

Αναδημοσίευση του ομότιτλου άρθρου του Δημήτρη Αρβανιτάκη

«Εγώ ξέρω. Εγώ ξέρω τα ονόματα των υπεύθυνων εκείνου που αποκαλείται “πραξικόπημα” […]. Εγώ ξέρω τα ονόματα των υπεύθυνων της σφαγής του Μιλάνου, στις 12 Δεκεμβρίου 1969. […] Εγώ ξέρω τα ονόματα εκείνων που έδωσαν τα μέσα και εξασφάλισαν πολιτική προστασία σε γέρους στρατηγούς (για να κρατούν, ως εφεδρεία, την οργάνωση ενός πιθανού πραξικοπήματος), σε νεολαίους νεοφασίστες ή μάλλον νεοναζιστές (για να δημιουργήσουν στην πράξη μια αντικομμουνιστική ένταση) και εντέλει σε κοινούς εγκληματίες, άγνωστους μέχρι σήμερα και ίσως για πάντα. […] Εγώ ξέρω αυτά τα ονόματα και ξέρω όλα τα γεγονότα (απόπειρες εναντίον των θεσμών και σφαγές) για τα οποία όλοι αυτοί είναι ένοχοι. Εγώ ξέρω. Αλλά δεν έχω τις αποδείξεις. Δεν έχω καν τις ενδείξεις. Εγώ ξέρω, γιατί είμαι ένας διανοούμενος, ένας συγγραφέας που πασχίζει να παρακολουθήσει όλα όσα συμβαίνουν, να μάθει όλα όσα γράφονται σχετικά, να φανταστεί εκείνα που δεν γνωρίζουμε ή εκείνα που αποσιωπούνται· που συνδυάζει ακόμα και μακρινά γεγονότα, που βάζει μαζί τα ανοργάνωτα και αποσπασματικά κομμάτια ενός πολιτικού κάδρου, που αποκαθιστά τη λογική εκεί όπου μοιάζει να βασιλεύουν το αυθαίρετο, η τρέλα και το μυστήριο».

Ετσι μιλούσε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο δύσκολος διανοούμενος, ο άβολος καλλιτέχνης, ο par excellence «αιρετικός», στις 14 Νοεμβρίου του 1974, στο άρθρο του με τίτλο «Io so», στην «Corriere della Sera». Και μην πει κανείς ότι δεν ήξερε! Πριν περάσει ένας χρόνος, στις 2 Νοεμβρίου του 1975, κράτος και παρακράτος αγκαλιασμένοι, του απάντησαν: νύχτα, μέσα στο αποκρουστικό κρύο της ερημικής και μουσκεμένης Οστια, έκαναν το κορμί του λιώμα κάτω από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου. Λιώμα: το κορμί του, αλλά και το μυαλό του. Ενα μυαλό σαν και κείνο ενός άλλου Ιταλού, για το οποίο ο Μουσολίνι είχε πει: «Αυτό το μυαλό πρέπει να το κάνουμε να πάψει να λειτουργεί». Αυτό το άλλο μυαλό ήταν του Αντόνιο Γκράμσι.

Εμείς, λοιπόν, ξέραμε και ξέρουμε –και περισσότερα από τον Πιερ Πάολο. Αλλά υπάρχουν κι αυτοί που «δεν ήξεραν». Είναι η εξουσία και οι μηχανισμοί της· είναι σχεδόν το σύνολο των μέσων ενημέρωσης· είναι οι γραβάτες των κάθε λογής εκπροσώπων· είναι οι στωμύλοι «υπεύθυνοι πολιτικοί» που πασχίζουν για την πατρίδα· είναι όλοι εκείνοι που σήμερα έχουν αποδυθεί σε έναν «αγώνα» εναντίον του νεοναζισμού που σέρνεται στους δρόμους και δολοφονεί. Είναι αυτοί που «δεν ήξεραν».

Και τώρα, ω του θαύματος, ωσάν τον απόστολο Παύλο στον δρόμο για τη Δαμασκό, φωτίστηκαν! Ο επί της Δημοσίας Τάξεως υπουργός, ο πρωθυπουργός, οι έγκυροι δημοσιογράφοι… Φωτίστηκαν, γιατί μέχρι χθες ζούσαν στο σκότος της άγνοιας… Μην τους πυροβολείτε, «δεν ήξεραν». Δεν ήξεραν ότι οι νεοναζιστές δολοφονούν στον δρόμο μετανάστες (ιδού το όριο…), δεν ήξεραν ότι τρομοκρατούν σχολειά, νηπιαγωγεία και νοσοκομεία, δεν ήξεραν ότι κάνουν εκδηλώσεις μίσους, δεν ήξεραν ότι υμνούν τον πατέρα τους τον Χίτλερ, δεν ήξεραν ότι η δική τους αστυνομία δουλεύει αγκαλιά με τους νεοναζιστές στις διαδηλώσεις, δεν ήξεραν ότι συνεργάζονται, δεν ήξεραν ότι τους κάλυπταν, δεν ήξεραν!

Και αυτοί, αυτοί που «δεν ήξεραν», έχουν χρόνια τώρα οργανώσει μία εκστρατεία για να δημιουργήσουν μια κοινωνία που «δεν ξέρει», να διαμορφώσουν τον «μέσο άνθρωπο» που δεν ξέρει, που δεν θέλει να μάθει, που δεν μπορεί να καταλάβει. Και το έχουν σχεδόν καταφέρει: οι εκατοντάδες χιλιάδες που ψήφισαν τους νεοναζιστές που τραμπουκίζουν, που δολοφονούν «ξένους» -κι αυτοί δεν ήξεραν. Δεν ήξεραν, γιατί το τέρας ήταν λίγο πιο πέρα από την πόρτα τους… Το να μάθει ο άνθρωπος να κοιτάζει γύρω του είναι το πιο δύσκολο στοίχημα στη ζωή του. Και η εξουσία, πάντα, θέλει αυτό ακριβώς, να τον εμποδίσει να μάθει.



Από τον ιστότοπο της "Εφημερίδας των Συντακτών", 25/9/2013. εδώ.

25 September 2013

Κύκλοι, σπείρες και η καταδίκη των μορφών




 Είμαι αναποφάσιστος. Δεν μπορώ να διαλέξω αν αυτή η κοινωνία με έχει κουράσει ή με έχει ενθουσιάσει. Και αυτό που παρατηρώ είναι ότι υποχρεώνουμε τους εαυτούς μας να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο διαρκώς υπαρκτές τάσεις τους. Και καταλήγω ότι μεγαλύτερο κύκλο με τον υλικό και ιδεατό κόσμο, εκεί που ο φορέας γίνεται ποιητής, δεν είναι δυνατόν να φέρουμε στο σύμπαν αν δεν αντιληφθούμε πρώτα πως η ποίηση προκύπτει από την τάση μας να ισορροπήσουμε μέσα στην αντίθεση, τη σύγκρουση και γενικότερα τους φυσικούς περιορισμούς που ως τέτοιοι δεν μπορούν να εκφράσουν την άπειρη, ρευστή φύση του υπαρκτού και του πιθανά υπαρκτού αλλά να δράσουν ως συσσωρεύσεις δυναμικής, εφαλτήρια νέων ταλαντώσεων. Ταλαντώσεων που υπάρχουν εκεί που μπορούν να υπάρξουν. Και ο άνθρωπος, ως ένα ακόμη ον που μπορεί να εκφράσει, να εισάγει τη διάσταση του ιδεατού στο σύμπαν μέσα από τις μορφές που σχηματίζονται κατά τη σύνδεσή τους, αποκτά τη δύναμη να εξελίσσει τόσο αυτήν, όσο και τις υπόλοιπες, σε έναν κύκλο που μοιάζει άρρηκτος. Ίσως εκεί να πηγάζει ο αγνωστός φόβος που θέλουμε να παραμείνει τέτοιος, όχι επειδή είμαστε ανίκανοι να τον αντιμετωπίσουμε, αλλά επειδή θα καταστούμε ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε την αλλαγή που στο χρόνο και τον χρονισμό του θα μας επιβάλλει και την μορφή που θα μας δώσει και δεν θα μπορούμε ποτέ ξανά να αλλάξουμε.
 
 Ο κύκλος, όμως, πρέπει να συγκριθεί με έναν δεύτερο για να μετρήσει τον εαυτό του. Και δεν έχει άλλο γνωστό μέσο, φορέα και ποιητή για να εκφραστεί, από τον άνθρωπο, μετατρέποντάς τον έτσι σε έναν ακόμη Σίσυφο. Και έπειτα σας παρατηρώ, εσάς τα εκπληκτικά ανεύθυνα όντα και με κουράζει ο ενθουσιασμός μου. Ειλικρινά.
 
 Και εκεί ο θάνατος γίνεται ο καλύτερός μου φίλος καθώς αναγκάζομαι να μάθω τη γλώσσα του και να μπορώ να του μιλάω ευθέως κάθε φορά που έρχεται. Γιατί όπως οι καλοί φίλοι, συνηθίζει να έρχεται απρόσκλητος και ντυμένος απλά. Και αν εκείνη τη στιγμή δεν φοβηθείς να επιστρέψεις με το άπειρο που όρισες, αναζήτησες και γνώρισες και με εκείνο, το πάντα λιγότερο, που δημιούργησες, που ποίησες -ποτέ μόνος- στην ανύπαρκτη διαφορετικά στιγμή που με μέτρο τον εαυτό σου κλείνεις τον κύκλο και υπάρχεις, τότε φοβάσαι, για μια ακόμα φορά, αυτό που σε ακολουθούσε μια ζωή και δεν τολμούσες να δεχτείς να συνυπάρξεις μαζί του. Και μάλλον δεν είναι άλλο από την, μάλλον φαινομενικά, ανισόρροπη ταλάντωσή σου μέσα στην αδιάκοπη επανάληψη, τον άρρηκτο κύκλο, που προσπαθώντας να διαρρήξεις για να διαφοροποιηθείς μεταβάλλεις σε σπείρα και αυξάνεις, δημιουργώντας χώρο μέσα στο χρόνο για νέες μορφές. Μία προσπάθεια κουραστική, όσο αναγκαία και επιθυμητή, και μόνη εναλλακτική αυτής που δεν οδηγεί στην εντροπία να παραμένει η ανυπαρξία.

 Φαίνεται πως ο άνθρωπος θα φτάνει στις εσχατιές του γνωστού σύμπαντος, πριν ξεμείνει με τον εαυτό του και αναγκαστεί να αξιώσει από αυτόν ένα δεύτερο, παράλληλο με εκείνο στο οποίο είναι δεσμώτης και όσο το δυνατόν λιγότερο ίδιο. Γιατί είναι η ελαφρότητα της πέτρας που αέναα κουράζει τον Σίσυφο στον Άδη. Αποφεύγοντας αυτήν κρατιόταν όπως μπορούσε στη ζωή, το χρονικό διάστημα όπου πιο ελεύθερα συμμετέχεις, ως μία ακόμη πιθανή μορφή, αυξάνοντας τις πιθανές παραλλαγές του ίδιου.

24 September 2013

Ο μικρός ξερόλας Χρύσανθος και η θεωρία των δύο μονάχα άκρων

ή αλλιώς, "Η καλή μας η γελάδα, βόσκει κάτω στη λιακάδα!".


Εδώ, ο τόσο -μα τόσο;- χαρακτηριστικός Έλληνας Χρύσανθος, με το λαϊκό, γεμάτο κύρος μουστάκι του, μας δείχνει την καλύτερη γελάδα, που ξέρει ότι υπάρχει και τη θέλουμε.

 Πώς δεν έχει ιστορική βάση η θεωρία των δύο άκρων, ξεχάσατε; "Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας." George Bush Jr. ο Μέγας.

 Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνετε;

 Κάθε αντίδραση, επομένως, στις ιδέες και τις πράξεις που διέπουν και συνιστούν την πολιτική της κυβέρνησης που εκλέχθηκε από το 19% του συνόλου των πολιτών(εκτός και αν το 40% που απείχε από την εκλογική διαδικασία έχουμε σταματήσει να το αντιμετωπίζουμε ως πολίτες) είναι αυτομάτως ακραία, και ως τέτοια πρέπει να απορρίπτεται δίχως εξέταση και κρίση!

 Καλως ήρθατε στον κόσμο του νεοφιλελεύθερου δογματισμού ο οποίος πορεύεται χέρι χέρι με όλα τα δόγματα, αυτά που πέθαιναν σε πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα τα οποία και συρρικνώνει, προς μία ακόμη μορφή ολοκληρωτισμού, ένα νέο παράδειγμα προς αποφυγή μετά τον αναπόφευκτο εκφυλισμό και την μάλλον ανεξέλεγκτη κατάρρευσή του παγκοσμίως. Η ειδοποιός διαφορά με τα περασμένα παραδείγματα; Τα εργαλεία που είναι σήμερα διαθέσιμα και εισάγουν, μεταξύ άλλων, την πιθανότητα του αφανισμού του είδους, ενώ σε συνδυασμό με την ιδέα ότι η ιστορία τελείωσε εισάγουν και την πιθανότητα να γεννήσουμε ως κοινωνίες σύγχρονους Νέρωνες που -ω πανμέγιστη Ιδιωτεία!- θα έχουν κάτι παραπάνω από φωτιά παίζοντας με τις ζωές δισεκατομμυρίων. Φοβηθήκατε; Κοιτάξτε στον καθρέφτη, ο πρώτος εχθρός του ανθρώπου, είναι ο άνθρωπος!

 Τα καθεστώτα που τείνουν προς τον ολοκληρωτισμό συντηρούν την ύπαρξή τους βίαια, και καταφεύγουν όλο και περισσότερο σε αυτήν όσο διογκώνονται οι αντιδράσεις που προκαλούν, και οι οποίες δεν ανακύπτουν ούτε από την εκάστοτε αντιπολίτευση, ούτε από τις όποιες αντίθετες ιδέες αλλά από τον άνθρωπο, το ον που στο χρόνο του, ο οποίος ποικίλει σε κάθε άτομο, συνειδητοποιεί αναπόφευκτα πως δεν υπάρχει ο ένας, ο μοναδικός και ο ιδανικός τρόπος για να ζήσει, συνειδητοποιώντας σταδιακά ότι ο "ιδανικός" τους τρόπος δεν του αρκεί. Εκεί που πυροβολεί, όχι απλά τον Σαμαρά, τον Μιχαλολιάκο, τον Nixon, τον Hitler και τους φτωχούς τω πνεύματι ομοιδεάτες τους, αλλά και τον ίδιο τον Πλάτωνα στο κεφάλι, που λιγότερος του δασκάλου του υπήρξε, αναδεικνύοντας ίσως περισσότερο από κάθε άλλον την αξία του να "συλλογάσαι ελεύθερα", που έλεγε κι ο Ρήγας.

 Η ουτοπική θεώρηση του κόσμου πέθανε, καλώς ήρθατε στον πλανήτη Γη, τον ένα ακόμη, εκεί που η ύπαρξη δεν έχει νόημα αν δεν τις δώσει ένα, ή περισσότερα, ο άνθρωπος. Καλημέρα άνθρωπε! Θα φέρεις άραγε σε αυτό το κρίσιμο σημείο την ευθύνη του εαυτού σου μπας και πάμε παρακάτω, ή θα επιστρέψεις στο ένστικτο της αγέλης και του κοπαδιού ψάχνοντας πάλι ηγέτες, θεούς και δαίμονες και εξυψώνοντας "ιδανικούς" τρόπους για να κρυφτείς, πάλι, από εσένα και τη γύμνια σου; Στην άγνοια δεν μπορείς να επιστρέψεις, αυτή απλά υπάρχει και ο παράδεισος δεν είναι πια εκεί. Μόνο υποκρισία και ψεύδη, αυτά στα οποία αναλώνεσαι, εσύ, το πιο ικανό ον που ξέρεις. Η ιστορία των πιθήκων τελείωσε, όχι των ανθρώπων. Μπορείς να τείνεις όπου γουστάρεις κι όπου μπορείς, αλλά αν τείνεις προς τα γνωστά και τα ίδια, θα εξαντλήσουμε με μπανανιές τη Μπανανία και θα πήξουμε στη μπανάνα!

 Και ξαφνικά με βρίσκω ανάμεσα στους απανταχού Έλληνες, τους πέρα από γενετικά χαρακτηριστικά έλληνες, που η βαθιά αναρχική τους γλώσσα και οι μνήμες, έστω και ως ίχνη, από τους πολυπρόσωπους δυνάστες τους εδώ και τόσους αιώνες, δημιούργησαν μέσα τους την τάση να γράφουν στ' αρχίδια τους τα πάντα και να τα εξευτελίζουν μέσα στην ημιμάθεια και την υποκρισία τους, όπως, στο τέλος των πάντων, τους αξίζει.

 Ούτε επανάσταση χρειάζεται σήμερα, ούτε βία, ούτε ανατροπή. Να κάνουμε, πρωτίστως, αυτό που μπορούμε να κάνουμε καλύτερα από κάθε άλλο λαό χρειάζεται. Να τους γράψουμε στ' αρχίδια μας. Και το οφείλουμε στους υπόλοιπους λαούς, και ιδίως απέναντι στους νέους δυνάστες μας, που με το life-style τους, τον μανδύα της ιδιωτείας τους με τον οποίο ντύνουν -οι γυμνοί βασιλείς- πεπερασμένα ήθη, με την πανάρχαια μέθοδο καρότου-μαστίγιου, δηλαδή της επιδίωξης της αέναης οικονομικής ανάπτυξης σε πλανήτη με περιορισμένους πόρους -ω πανμέγιστη Ιδιωτεία των μαζών!-, στον βωμό της οποίας μας ζητούν -κατάτι βίαια θα τολμούσα να παρατηρήσω!(Τρόικα;!! Δένδιας;! Χρυσαυγίτες;;! Πού, πού;)- να θυσιάσουμε ό,τι την αναιρεί και ό,τι δεν συμβάλει σε αυτήν, και βέβαια με την των δύο άκρων θεωρία, το προσωπείο του "διαίρει και βασίλευε"(μα πολύ προχό οι Νεοφιλελέδες λέμε!),  προσπαθούν -μάταια- να πείσουν και τους εαυτούς τους ότι βρήκαν τον "ιδανικό" τρόπο ζωής! Ιδού η πηγή του φασισμού, μικρέ χαζέ μας Χρύσανθε! Ο φασισμός εκείνων που "ξέρουν την τιμή των πάντων, και την αξία κανενός" όπως έλεγε και ο Oscar Wilde, για τους παλαιοφιλελεύθερους συμπληρώνω εγώ.


 Με λίγα λόγια, απαιτούν τη συμμετοχή μας στο μεγαλύτερο ανέκδοτο των μελλοντικών γενιών, αν αυτές, βέβαια, υπάρξουν. Ας ελπίζουμε πως μας παρατηρούν εξωγήινοι για να μην πάει τελείως στράφι το είδος τουλάχιστον! Είμαι και ματαιόδοξος, τι να κάνουμε! Κι αν σας ακούγομαι γελοίος, -να δεις, πώς το κάναμε μικροί;! Α, ναι!- καθρεφτάκι!

 Σε αυτούς που λένε ότι τους δώσαμε τη Δημοκρατία(και μας την επέστρεψαν ως εναλλασσόμενη ολιγαρχία οι μπαγλαμάδες!), σε αυτούς που πήγαν κι έγιναν τα περίπλοκα ρομπότ του Δυτικού προγραμματισμού, είναι απαραίτητο σήμερα να τους γνωρίσουμε και την έννοια της μαλακίας, γράφοντάς τους, έτι μία φορά, στ' αρχίδια μας, μπας και καταλάβουν ότι μαλακίζονται.


"Δεν είσαι τίποτα, δεν ήσουνα ποτέ. Δεν είσαι τίποτα που πρέπει να θυμάμαι..."
     Άντζελα

 Ο μόνος δρόμος είναι, ανύπαρκτος και πάλι! Διότι, αναμφισβήτητα, όσον αφορά τα ήθη, η μόνη εν ισχύ αρχή είναι αυτή που πρώτος διατύπωσε ο Σωκράτης. "Ένα γνωρίζω, ότι τίποτα δεν γνωρίζω". Όλα τα άλλα είναι οδοντόκρεμες και υπάρχουν πολλοί τρόποι, γνωστοί και ακόμα άγνωστοι, για να καθαρίσεις τα δόντια σου, όπως, φυσικά, και η επιλογή να τα αφήσεις άπλυτα, αποδεχόμενος τις συνέπειες της επιλογής σου, μέχρι να δημιουργήσεις ή να δημιουργηθεί, μια οδοντόκρεμα που να σου αρμόζει περισσότερο. Αν εμμείνεις στις ήδη υπάρχουσες, σίγουρα δεν θα αναζητήσεις άλλες. Η έννοια της ελευθερίας και η τάση προς αυτήν μόνο να αναχαιτιστούν από την πλάκα, την τερηδόνα και την ουλίτιδα μπορούν. Και ο βαθμός της ανάσχεσης είναι το μέτρο της αξίας κάθε ατόμου και κάθε κοινωνίας. Ας κάνουμε την αρχή, να τους "βγούμε κι αποπάνω", κάτι που τόσο το γουστάρουμε οι ημιμαθείς ξερόλες!

Αναρχοεθνικισμός Χρύσανθε,
(σκάστε ρε να γελάσουμε..) νά το νέο άκρο! 

Τρέχα τώρα πίσω από τα σκυλιά σας τα μαύρα, που τόσο έξυπνα αμολήσατε με κλωτσιές μετά το μαχαίρωμα του Παύλου. Τρέχα να σώσετε την καλή σας τη γελάδα!

How do you like them apples? Που λεν και στο χωριό σου!



υ.γ: Για πρώτη φορά, εδώ και χρόνια, νιώθω περήφανος που είμαι από το Ελλαδιστάν, τον πιο υποταγμένο τρομοκράτη τους, που οι κάτοικοι του ομιλούν την αναρχική και στη συντριπτική πλειονότητά τους δεν το ξέρουν! Να είναι καλά που με ξύπνησαν από τον χρυσό λήθαργό που μέχρι τώρα μοιραζόμασταν. Κι ένα τραγουδάκι αφιερωμένο, γιατί και πολύ ασχοληθήκαμε:


Ραδιενεργό απόβλητο λογικής #2


 Το να συγκρατείς τα ήθη σου με νόμους είναι ο, εν συγκρίσει, εύκολος τρόπος, και ως τέτοιος υπολείπεται του να μπορείς να συγκρατείς τα ήθη σου. Διότι αν χρησιμοποιήσεις τον δύσκολο τρόπο, αυτόν που απαιτεί αυτογνωσία, τότε μαθαίνεις και να διαμορφώνεις τα ήθη σου.

 Η εκ των πραγμάτων αδυναμία μας να ακολουθήσουμε τον δεύτερο τρόπο επιδεινώνεται από τη δειλία, αρχικά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και ύστερα αυτό της συντήρησης του εαυτού και των μορφών του ιδεατού των οποίων είναι φορέας, κάτι που οδηγεί σε εντροπία, δηλαδή επιστροφή στο γνώριμο και το γνωστό, ακόμα και αν αυτά είναι αποδεδειγμένα ψευδή ή λανθασμένα. Περίπτωση στην οποία στο άτομο δημιουργούνται στρεβλώσεις στους συσχετισμούς των εννοιών κατά την αναγκαία πλέον προσαρμογή των μορφών, των τρόπων με τους οποίους αντιλαμβάνεται και κατανοεί την διάσταση του ιδεατού που εισάγει στο σύμπαν -ομοίως με κάθε σκεπτόμενο ον- και επομένως την εξέλιξή εκείνης, καθώς διοχετεύοντας αναγκαστικά πλέον τη δυναμική του στην περιπλοκότητα των υπάρχοντων τρόπων και μορφών και όχι στην πολυπλοκότητα που θα εισήγαγε μέσω της αναζήτησης και της εξεύρεσης νέων, αυτή τείνει να παρουσιάζει περισσότερη ομοιοτροπία, ομοιομορφία και ομοιογένεια απ' ότι διαφοροποίηση, ποικιλοτροπία και πολυμορφία. Και εμπλουτισμένη φτώχια, παραμένει φτώχια.



Cowardice was undoubtedly one of the most terrible vices - thus spoke Yeshua Ha-Nozri. "No, philosopher, I disagree with you: it is the most terrible vice!". (said Pontius Pilate)
 Mikhail Afanasievich Bulgakov - "The Master and Margarita"

22 September 2013

Σιωπηλοί χρησμοί




 "Υπάρχει σιωπή ανάμεσα μας, που κρύβεται στο θόρυβο της πόλης, μέσα στις κινήσεις της, τους χρονισμούς της, που σπάνια έρχεται εκεί καίρια η λέξη. Αλίμονο αν χαθεί αυτή η σιωπή, κι ας απαιτεί από μας στα όρια της γνώσης μας την πίστη, σ' αυτήν υπάρχει όλος ο κόσμος κι άλλοι πόσοι. Υπάρχοντας παρά τα όσα γνωρίζεις την ξεχνάς, την αφήνεις ακίνητη. Μόνος κινείσαι σ' έναν κόσμο πιο μικρό."

 Έτσι λένε κάποιοι. Κάποιοι που τριγυρίζουν τις πόλεις για να γίνουν πλουσιότεροι, όχι για να κάνουν τους άλλους πιο φτωχούς. Κάποιοι που γνωρίζουν πως νέες μορφές δεν γεννιούνται με τους ίδιους τρόπους. Που αναγνωρίζουν την ευθύνη της δημιουργίας, την φέρουν μέσα τους και ύστερα πάλι στο δήμο την επιστρέφουν. Που ακούνε πλέον με συγκίνηση κάθε φωνή της πόλης τους που διαφωνεί, έχοντας βιώσει το άπειρο μέσα στην ανυπαρξία της συμφωνίας. Που έχει αναδείξει μέσα τους τη σιωπή, αυτήν που εμπεριέχει όλα αυτά που ακόμη δεν υπάρχουν, όλα εκείνα που ακόμη δεν ακούν.

Πότε, άλλωστε, θα γνωρίσουν αυτό που δεν υπάρχει ακόμα, αν αναλωθούν σε ό,τι ήδη υπάρχει;

21 September 2013

Στη χώρα που αποκλήρωσε τη μαλακία




   Στη χώρα αυτή -τρανό παράδειγμα παγκόσμιου φαινομένου- με το ενάμιση εκατομμύριο εγγεγραμένους άνεργους, με τα τρία εκατομμύρια ανασφάλιστους, με την συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας καταληστευμένη από το κάθετι δικό της -αυτό που είχε και αυτό που θα είχαν οι απόγονοί της-, σε αυτή τη χώρα μας μιλούν οι ακραίοι για τα άκρα. 

   Ενώπιον μιας κοινωνίας της οποίας ο κοινός και ο ιδιωτικός της πλούτος συσσωρεύεται καθημερινά σε λιγότερους, σε γνωστούς-άγνωστους λίγους εντός και εκτός συνόρων, της οποίας η εξουσία πάνω στην θέλησή της υφαρπάζεται με νέες μορφές πανάρχαιων μεθόδων, που το σύνταγμά της γίνεται κουρέλι για να ντύσει και να κρύψει το καρκίνωμα του παγκοσμίως κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού συστήματός μας που γεννά πλέον μονάχα βλακεία -ενός ακόμα πολιτικού και οικονομικού συστήματός μας-, έρχονται αυτά τα ανδρείκελα, φαντάσματα πια του εαυτού τους, να μας τρομάξουν με σκιές του παρελθόντος και αγέλες λυσσασμένες που χρόνια εκτρέφουν στην "βρώμικη", σκοτεινή πίσω αυλή μας.

   Στον τόπο αυτό, σ' αυτόν τον ένα ακόμη τόπο, όπου όσα δικαιώματα καταφέραμε με νεκρές γενιές να δημιουργήσουμε εξαφανίζονται ως ανάξια, μεμιάς, μπροστά στις κάμερες και τις απόψεις των μέσων μαζικής ηθικολογίας, εξομάλυνσης και εξομοίωσης, στον τόπο όπου οι απόψεις μας συγκλίνουν μέσα στην άγνοια και το φόβο υπό πίεση, όπου η αξία της ζωής μας καταρρέει, διαλύεται μαζί με τα όνειρά της τα κουτσά, στραβά, ανάποδα κι ολοδικά της, τις προσδοκίες της τις αγαπημένες και εφήμερες, τις γυάλινες διαθλασμένες βλέψεις και την αέναα σαθρή δυναμική της, στο τόπο αυτό έρχονται να μας ξυπνήσουν οι εφιάλτες μας, να βολευτούμε να μας πουν με το μικρότερο κακό εκ των δύο - αυτοί οι μαζάνθρωποι που μόνο δύο βλέπουν.

   Σε αυτό το θλιβερό πια τσίρκο, με τις αντίθετες φωνές, που βίαια "κακώς" βγαίνουν, να πνίγονται στον θόρυβο πολύχρωμων πουλιών, με μια απόφαση κοινή δύο ατόμων, τότε με έναν κατασκευασμένο διακόπτη και τώρα με ένα δημιουργημένο μαχαίρι, στον θίασο αυτόν που αξιώνει μέσω προτίμησης τους ανύπαρκτους, έρχεσαι εσύ, που έμαθες να πειθαρχείς, να ζεις με τις εμμονές αυτών των λογικά βίαιων τυράννων, να καταδικάσεις μαζί τους άνευ σχετικής ηθικής, με σχέδια και νούμερα και πέτρινες πλάκες, την αντίδραση που τόσο βίαια γεννήσατε και αποκληρώνετε μέσα στην υποκρισία και τη γελοιότητά σας.

   Είναι κάτι δειλοί σαν κι εσάς που τρέχουν πίσω από τον ικανότερο στη βία, ενδίδοντας ξανά και ξανά στη σατραπεία. Δειλοί όχι λόγω απάθειας ή έλλειψης δράσης αλλά από υποχώρηση εκεί που η νοημοσύνη σας μπορεί, και υποκρισία εκεί που το ήθος σας, μαζί με τον πυρήνα και την ακεραιότητα του εγωισμού σας, καταρρέει πάνω στα ένστικτα της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης. Και γίνεστε όλο και πιο ίδιοι, όλο και πιο μαζικοί, όλο και πιο φτωχοί, κι ανήμποροι και σκλάβοι.

   Ακολουθήστε τους γέροντες μαλάκες, τους αρχαίους και σύγχρονους "καλύτερούς" σας, που σπεύδουν πρώτοι να σας πουν πώς "πρέπει" να ζήσετε. Και ίσως κάποια μέρα καταλάβετε, πώς γεννά η μίμηση το τέρας που μας τρώει τα σωθικά, και κάθε εξέλιξη και πρόοδο με τα "ιδανικά" του. Η Αθήνα των δούλων ήξερε και ξέρει. Και καθόλου είρων δεν νιώθω, τώρα που σας λέω πως δεν ήταν η δημοκρατία το μάθημα, αλλά η μαλακία, η εμμονή να αντλείς νόημα για την τυχαία ύπαρξή σου με έναν και μόνο τρόπο και να τον επιβάλλεις σε όσους περισσότερους μπορείς για να μην νιώθεις τόσο μόνος και μαλάκας. Η δημοκρατία ήταν το ηθικό δίδαγμα, μαλάκες. Ο τρόπος για να πλάσεις τον εαυτό σου έτσι που να μπορεί να δεχτεί κι άλλους μαλάκες, που με εμμονές άλλες και τρόπους διαφορετικούς, νέες μορφές θα φέρουν να μας σώσουν από την φτώχια της ύπαρξης. Η Αθήνα μας έδωσε τον πιο δύσκολο τρόπο που βρήκε, για να αντλήσει οποιοδήποτε ον στο γνωστό σύμπαν νόημα και αξία από την σχέση του με την πλέον άπιαστη έννοια και την πιο δύστροπη ερωμένη. Τη συνύπαρξη.


  Αυτή είναι και η θεά του έρωτα για τους ανθρώπους, μαλάκες. Την Αφροδίτη την ορέγονται κι οι πίθηκοι. Έτσι ξεμένετε φτωχοί, λιγότεροι, με σχέσεις αρεστές, αποδεκτές από τους ομοίους σας, και "έρωτα" πληρωμένο, μεθυσμένο και ναρκωμένο για να μην λερωθείτε απ' τη συνύπαρξη. Ισάξιοι τέτοιου έρωτα είστε πλέον. Μόνο αυτόν, αυτόν που λιγοστεύει, έχει να σας δώσει ο Αρταξέρξης μέσα στη σατραπεία σας.

   Σας μισώ γιατί για να υπάρξω πρέπει να σας λυπάμαι, αλλά το μίσος μου κι η βία του κατώτερα θα είναι πάντα των δικών σας, καθώς στο πρόσωπό σας πρέπει να βλέπω εμένα και να σας ευγνωμονώ, για να φωτίζω και ν' απομακρύνομαι από τον πιο φαύλο, πιο φτωχό σας κύκλο.

   Για να συνεχίζω να βαδίζω όσο μπορώ στον πιο δύσβατο δρόμο που βλέπω προς τη συνύπαρξη, τον ατελείωτο δρόμο όπου ο θάνατος γίνεται λύτρωση και όχι καταδίκη. Για να μπορώ να φύγω μαζί του ανά πάσα στιγμή, όπως το σύμπαν για όλους επιτάσσει, έχοντας ζήσει μακριά από τα απωθημένα άλλων, τις δανεικές τύψεις και τις ιδανικές μετάνοιες με τις οποίες αυτοκτονείτε κάθε ώρα.



   στον Παύλο και την κοπέλα με την οποία συνυπήρχαν, όπως ήξεραν και μπορούσαν, που τους γαμήσατε τoν έρωτα με τις μαλακίες σας.

14 September 2013

1984: Άργησε τρεις δεκαετίες, αλλά ήρθε!




   Όσο λιγότερα γνωρίζεις για τις ιστορικές συγκυρίες που διαμόρφωσαν την κοινωνία στην οποία ζεις, τόσο λιγότερα γνωρίζεις για την κοινωνία που σε διέπλασε και αναλόγως περιορισμένη θα είναι και η αντίληψή σου για αυτό που ορίζεις ως εαυτό.

   Όσο περισσότερα γνωρίζεις για την ιστορία της γλώσσας σου, που εν προκειμένω εκτείνεται σε ένα βαθμό μέχρι και τα αρχαία ελληνικά - και πρέπει να αντιληφθούμε πως είμαστε τυχεροί εν συγκρίσει με τους περισσότερους πολιτισμούς του πλανήτη - τόσο πιο πλούσια σε νοήματα και ερμηνείες γίνεται αυτή, ενώ αντιλαμβανόμενος τον κόσμο μέσω αυτής, τόσο πιο ιδιαίτερη, σύνθετη και ελεύθερη καθίσταται η νόησή σου.

   Όσο για τα θρησκευτικά, είναι απαραίτητο να διδάσκονται στα πλαίσια της φιλοσοφίας, της ιστορίας, της ανθρωπολογίας, της κοινωνιολογίας και όποιου άλλου γνωστικού πεδίου εντάσσονται, ούτως ώστε να παρέχεται η δυνατότητα της ουσιαστικής υπέρβασής τους. Δεν καταπολεμάς τον στρουθοκαμηλισμό κάνοντας την στρουθοκάμηλο.

   Δεν ξέρω τι υπηρετούν η κα. Ρεπούση και οι ομοϊδεάτες της, -τί, ποιούς, και σε ποιο βαθμό- αλλά σίγουρα όχι τον ορθολογισμό, την φιλολογία, την φιλοσοφία και την ιστορία, και σίγουρα όχι τον άνθρωπο ως ον που απομακρύνεται από την άγνοια και τις συγκυρίες. Οι ενέργειες τους και η στάση τους μάλλον εντάσσονται στην ήδη υπάρχουσα -και κυριαρχούσα- τάση περιορισμού και σταδιακής συρρίκνωσης των ανθρωπιστικών επιστημών, στοχεύοντας στην βάση, δηλαδή τις ελλιπείς και αδιαμόρφωτες ακόμα συνειδήσεις κατά τα πρώτα και σημαντικότερα στάδια της διάπλασής τους.

    Ότι κατέχει κανείς, αυτό και ξεπουλάει αυτή την περίοδο. Ο απώτερος σκοπός είναι πλέον ξεκάθαρος, απλά και μόνο από τα πολλαπλά οφέλη του για τα κυρίαρχα συστήματά μας και την ευημερία των πιστών τους - όπως βέβαια την ορίζουν αυτοί με την περιορισμένη τους νόηση. Και δεν είναι άλλος από την σταδιακή μείωση της αξίας της ανθρώπινης ζωής στις αντιλήψεις μας. Αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του νεοφιλελευθερισμού, εν προκειμένω, και των δογμάτων κάθε είδους γενικότερα, και αυτό δεν είναι άποψη αλλά λογικός συλλογισμός.

   Αλλά τις έννοιες δεν μπορείτε να τις ξηλώσετε από το σύμπαν βρε ηλίθιοι, μόνο τις εφήμερες μορφές τους, αυτές από μελάνι, bytes ή αίμα. Όσο μεγαλύτερη η απόσταση και το διάστημα, τόσο μεγαλύτερη η αξία που αποκτούν και συσσωρεύουν. Είναι τα παιδιά σας που θα σας θάψουν ζωντανούς ως απροσδόκητα και ανυπόφορα βλάκες, με τον κυνισμό, την απάθεια και την αδιαφορία που τους δώσατε να εξελίξουν. Και θα ικετεύσετε για το τέλος σας πολύ πριν αυτό έρθει, βασανιζόμενοι από το πλέον αποτρόπαιο και αμείλικτο πρόσωπο ενός θανάτου εν ζωή που οι ίδιοι προκαλέσατε. Άντε, και καλά σαράντα!






 υ.γ: High-tech Μεσαίωνας με post-apocalyptic τοπία και δυστοπικές κοινωνίες... Προβλέπω νέα άνθιση του sci-fi, μεταξύ άλλων, στο απώτερο μέλλον! Όπως επίσης και ότι δεν θα ζήσω να το χαρώ! Δεν γαμιέται... κι αυτό κι εσείς!