18 July 2013

Antonis, are you trying to pull a "George Bush" on us?



That shit is old as... 


...well, old shit!


You desperately(fancy word!) need new opinion makers! Try here ma nigga!





p.s: Τα ελληνικά "ψάρια" δεν έχουν να φοβούνται τίποτα! Όπως είπε και ο George, "I know the human being and fish can coexist peacefully"!

15 July 2013

Επιχρυσωμένη δύση, Χρυσή Αυγή και μαύρα μεσάνυχτα




 Ο φασισμός, και η ροπή προς αυτόν, ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως. 

  Είναι οι εκάστοτε συνθήκες και η αντίληψή του καθενός για αυτές που ορίζει το βαθμό. Αν επιζητούμε κοινωνία ορθολογισμού και αλληλοκατανόησης, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τι ωθεί ένα κομμάτι της κοινωνίας -ένα μέρος του εαυτού μας- στην βία και σε αγελαίες συμπεριφορές, όπως επίσης και να ξεχωρίσουμε την έννοια της δικαιολόγησης από αυτή της αιτιολόγησης.

  Ο Asimov θεωρούσε τη βία ως το τελευταίο καταφύγιο ενός ανίκανου. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό ένας άνθρωπος που νιώθει ανίκανος να είναι άνθρωπος φοβισμένος. Και κάθε ον που φοβάται για την ακεραιότητα αυτού που ορίζει ως εαυτό, το οποίο ακόμα και σε πνευματικό επίπεδο βάλλεται και μεταβάλλεται πέραν των δυνατοτήτων του από πολλές πλευρές, θα καταφύγει στη βία ως ύστατη λύση, όταν αποτύχει να κατανοήσει και να διαχειριστεί την κατάσταση του περιβάλλοντός του και να ενστερνιστεί κάποια ή κάποιες από τις υπάρχουσες εναλλακτικές διεξόδους. Και φυσικά θα αναζητήσει νομιμοποίηση της βίας, είτε σε ιστορικά παραδείγματα, είτε μέσα στην ασυμβατότητά του με την επικρατούσα κατάσταση.

  Αν, λοιπόν, σήμερα ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας καταφεύγει στην Χρυσή Αυγή, και γενικότερα στον εθνικισμό και την εκδικητικότητα ως σημεία συσπείρωσης εν όψει μιας κατάστασης που απ' ό,τι φαίνεται μας ξεπερνά όλους, είναι η αποτυχία των "ικανών" να αντιληφθούν πως για να ισορροπήσει ένα κοινωνικό σύνολο είναι απαραίτητος ο σεβασμός, στο μέτρο του δυνατού, κάθε ατόμου που το απαρτίζει και το συγκροτεί, ούτως ώστε και η πολιτική με τη σειρά της να μην δημιουργεί μεγάλες επί μέρους ασυμβατότητες. Διαρκώς, δε, πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας πως εκτός από τον φασισμό, ενυπάρχουν στον άνθρωπο και οι έννοιες που, είτε μέσω προτίμησης, είτε μέσω απαξίωσης, οδηγούν σε φασιστικά και απολυταρχικά φαινόμενα, ενώ το ζήτημα δεν είναι αν θα επαναληφθούν αυτά, αλλά πότε και με τι ένταση.

  Αν δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε με αυτούς τους ανθρώπους, είτε δεν έχουμε πραγματική πρόθεση να το κάνουμε, είτε δεν διαθέτουμε την ικανότητα. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες για να εξακολουθούμε να τους χρησιμοποιούμε ως κάτι αντίθετο με εμάς, ούτως ώστε να ορίζουμε τον εαυτό μας με λιγότερη προσπάθεια, μέσα από την άρνηση και την αποποίηση πτυχών της ίδιας μας της φύσης, κάνοντας σε διαφορετικό βαθμό το ίδιο με εκείνους στους οποίους "εναντιωνόμαστε". Διακρίσεις.


  Παραλλαγές του ίδιου όντος είμαστε και δεν μπορούμε να αξιώνουμε τον σεβασμό της διαφορετικότητάς μας -ανεξαρτήτως βαθμού- αν δεν σεβόμαστε την ίδια την έννοια της διαφοροποίησης, με καθημερινές σπονδές προς αυτήν της κατανόησης. Κοινός τόπος υπάρχει, αρκεί να μην καταφεύγουμε σε αλαζονικά συμπεράσματα και εγωιστικές λύσεις.

  Αυτά για τους "ικανούς" που έθαψαν την ιστορία τους κάτω από φόβους, προλήψεις και σκοπιμότητες, καταδικάζοντας τους εαυτούς τους να δημιουργήσουν τις συγκυρίες για την ξαναζήσουν. Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως, με την άγνοια, ως μία ακόμη έννοια, να παραμένει πάντα παρούσα. Ίσως έφτασε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι σφάλλουμε αμφότεροι, σε διαφορετικό βαθμό. Ίσως πάλι και όχι. Και τα σφάλματα, όμως, ανθρώπινα είναι.


  Τέτοιοι που παραμείναμε, παιδιά, καλή μας τύχη.

11 July 2013

Ακούω...

Έθνη: Αληθινά ψέματα




   Το ψέμα είναι εύκολο, ο δρόμος της Κακίας, μα πάντα, πέρα απ' τα όρια της λίγης μας ζωής, σαθρό γκρεμίζεται στα αδιέξοδά του όταν φτάνει.

   Όταν τα παλιά τα ψεύδη βαρεθείς, ίσως αντιληφθείς, ξεπουλημένε σκλάβε, γύφτισα μαϊμού, τι σημαίνει να κάνεις, έτσι, γι' αλλαγή, "εθνικόν το αληθές".

   Και τότε μέσα σου θα φέρεις, αυτοστιγμής, και τη μόνη αληθινή επανάσταση. Την μόνη που μας αφορά όλους. Όλους όσους με ψεύδη, νέα, θα συνεχίσουμε.

   Αρκετά, όμως, με τις επαναλήψεις.

10 July 2013

Ξανά




 Αναδύεις χρώματα, υφαίνεις σκιές,
σ' ένα καμβά παλιό, έργο ατελείωτο, στήνεις μορφές,
 μ' εκείνες παίζοντας, του παιχνιδιού τη λήξη ψάχνεις και το χάνεις,
σε μελωδίας που αντήχησε χαλάσματα.

 Όσων πεθύμησες τ' αφηρημένα άσματα,
τα ωραιότερα, τα πιο σημαντικά, που απλά τα κάνεις,
 στέκουν σκιές, σε ψάχνουν ατελείωτα, σ' ένα καμβά παλιό, γδαρμένο,
χρώματα αναδυόμενα, μορφές, ξανά, υφαίνουν.


Θεόδωρος Πάγκαλος: Μέσω Μαζικής Εξέλιξης!




"Κομμουνιστικό όργανο ήταν η ΕΡΤ. Κομμούνιζε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μέχρι αηδίας."

   "Ζήτω ο McCarthy" λέει ο "αριστερής προελεύσεως" σχιζοφρενής, μετά το δημοκρατικότατο "Μαζί (σας) τα φάγαμε"!

   Αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο! Απέκτησε τόση μάζα, που παρουσίασε δεύτερη προσωπικότητα. Ένας αδίστακτος αριβίστας σοσιαλιστής(!) στην αριστερή πλευρά και ένας καθυστερημένος νεοφιλελεύθερος κρυφοναζιστής στην δεξιά πλευρά, έρχονται να συνυπάρξουν μέσα στην ίδια ιδεολογικά αλληλοαναιρούμενη χλαπάτσα!

   Υπαρκτός σοσιαλισμός κατά τον αριστερό Πάγκαλο: "Όποιος δεν τρώει μαζί μας, δεν τρώει."


   Εθνικός σοσιαλισμός κατά τον δεξιό Πάγκαλο: "Όποιος δεν τρώει μαζί μας, τον τρώμε." 


   Η Ελλάδα μπορεί να στερείται πλέον πολυφωνίας, αρχίζει να παρουσιάζει όμως πολυμορφία. 

Μπορεί να γαμηθήκαμε, αλλά εξελιχθήκαμε!

Εκπέμπουμε "successfully"!


- ΕΔΤ -


Εθνικοσοσιαλιστική Δημαγωγική Τηλεόραση

«Νεοναζιστική, νεοφιλελεύθερη, νεοδημοκρατική! Συντονιστείτε… με το καλό

08 July 2013

Blue apples, blue trees and the inability to hit the rock and roll away...





 ...ή αλλιώς: Η δεξιά δεν ξεχνά τι σημαίνει "Δεξιά".

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος στο site ΜπλεΜήλο τα εξής.

Απάντησα εκεί και μεταφέρω το σχόλιο εδώ. Ρίξτε μια ματιά κι εκεί, μέχρι τώρα τα μήλα έπεφταν κοντά στις μηλιές, τώρα αποδεικνύεται ότι μπορούν να πέσουν ακόμα και πριν τις μηλιές, δημιουργώντας χωροχρονικές ανωμαλίες.

"Επίσης, κάθε λαθρομετανάστης που εισβάλει στην Ελλάδα δεν είναι απαραιτήτως ένας ακόμα στυγερός εγκληματίας."

Μπορεί να γίνει όμως! Έρχεται συνήθως(πρέπει να ειπωθεί το αυτονόητο απ' ότι καταλαβαίνω) από χώρες στις οποίες επικρατούν άθλιες συνθήκες, καθότι επηρρεασμένες από άθλιους ανθρώπους. Και αναγκάζεται ο άνθρωπος να γίνει μετανάστης λαθραίος και εισβολέας στην ήπειρο των εισβολέων, των αθλίων που θέλουν να λέγονται άνθρωποι παρότι δεν αναγνωρίζουν το είδωλό τους κοιτάζοντάς τον και τις συνέπειες των πράξεων και του τρόπου ζωής τους στο περιβάλλον τους, το ευρύτερο, σε βαθμό που να τους ξεχωρίζει σημαντικά από τα υπόλοιπα ζώα.

"Δυστυχώς, όμως, ένας σημαντικός αριθμός είναι. Αν ελέγχαμε τα σύνορα μας, αν υπήρχαν αυστηροί περιορισμοί και έλεγχοι, αν επιλέγαμε εμείς ποιος μπαίνει και πως, τότε οι εξαιρέσεις του σήμερα θα ήταν ο κανόνας του αύριο."

Άρα ισχυρίζεστε πρώτον ότι οι "στυγεροί εγκληματίες" αποτελούν την πλειονότητα των μεταναστών, αφού οι "καλοί", οι "αποδεκτοί", αποτελούν εξαιρέσεις, δεύτερον ότι είναι και εξ' αρχής "εγκληματίες" (πού τοποθετείτε χρονικά την αρχή, στη γέννησή τους, στην μετέπειτα ζωή τους εν μέσω πολέμων, αυταρχικών καθεστώτων και πείνας ή "αργότερα";), και τρίτον πως μετά την είσοδό τους στη χώρα, η μεταναστευτική πολιτική αυτής και της Ε.Ε, η πολιτική της αστυνομίας και των υπουργείων δημοσίας τάξης και δικαιοσύνης και η αντιμετώπιση τους από το κοινωνικό σύνολο δεν έχει καμιά ουσιαστική επιρροή στην συμπεριφορά τους, ενώ ο ιδανικός -κατ' εσάς-  (και ο μόνος;) τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος είναι ένα είδος "πολιτικά ορθού" face control;

Η πολιτική που τείνει να καταφεύγει στις επιταγές των καιρών και της μάζας και να αγνοεί την πραγματικότητα, και την πιθανή πραγματικότητα, είναι διαχείριση, έλεγχος, και επιεικώς μόνο μπορεί να χαρακτηριστεί "πολιτική χαμηλού επιπέδου". Η πολιτική περνάει στο επόμενο επίπεδο μέσα από την διαμόρφωση των συνθηκών, την δημιουργία νέων τάσεων και καταστάσεων εντός της κοινωνίας και πέρα από αυτήν.

Αρχίστε από τα βασικά, νέοι είστε ακόμα και είναι κρίμα.




Neoφιλελευθερισμός: Ο προοδευτικός, ο συντηρητικός κι ο άπληστος

  


Εξουσία: Η δυνατότητα που πηγάζει από δικαίωμα ή ισχύ, να επιβάλλει κάποιος τη θέλησή του σε άλλους, να ελέγχει.
                                  Λεξικό Γ.Μπαμπινιώτη


    Σε περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας όπου η κρατική εξουσία παρουσίαζε μεγάλες συγκεντρώσεις (μοναρχίες, ολιγαρχίες κ.α) και πήγαζε κυρίως από το δικαίωμα, κληρονομικά, δηλαδή, και κατα βάση αναξιοκρατικά, η τάση του φιλελευθερισμού επεδίωκε την μείωση της επιρροής του κράτους στην αγορά και τις δυνάμεις της.

   Σήμερα, σε δημοκρατικά πολιτεύματα όπου η κρατική εξουσία πηγάζει από το σύνολο των πολιτών, οι οποίοι ως εκλογικό σώμα έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν τους αντιπροσώπους τους αξιοκρατικά, η νέα τάση του φιλελευθερισμού, ο νεοφιλελευθερισμός, μέσω της διαρκούς και εκθετικά αυξανόμενης συγκέντρωσης πλούτου, δηλαδή ισχύος, στα πλαίσια του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς, επιδιώκει την αύξηση της επιρροής της αγοράς και των δυνάμεών της στο κράτος, ούτως ώστε να πετύχει έμμεσα τον στόχο που είχε πάντα, είτε τον έβλεπε, είτε όχι, ο φιλελευθερισμός. Όχι μόνο να περιορίσει το κράτος στη διαμόρφωση του νομικού πλαισίου του οικονομικού ανταγωνισμού, αλλά να καθορίσει και το ίδιο το νομικό πλαίσιο. Όχι απλά να επηρρεάσει, ως ένας ακόμα παράγοντας, την πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά να καθορίσει την πολιτική εκεί που οι κυβερνήσεις θα αποτύχουν να τον διαχειριστούν. 

   Η φυσική εξέλιξη του φιλελευθερισμού είναι η ανάληψη της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, η οποία προκαλεί αναπόφευκτα της εξάλειψη του βασικού πλεονεκτήματος του καπιταλισμού, του ανταγωνισμού, και το νέο αυτό είδος εξουσίας θα καταλήξει να πηγάζει, και πάλι, από το δικαίωμα, το δικαίωμα στην περιουσία, αυτήν που κληρονομείται.



   Με λίγα λόγια, ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς! Αν αυτό αποτελεί εξέλιξη, κοινωνική, πολιτική και οικονομική, τι έχουν οι πεφωτισμένοι νεοφιλελεύθεροι υπ' όψιν τους γι' αργότερα, τους αυτοκράτορες-θεούς, για να μην αφήσουμε και τις θρησκείες έξω από την εξίσωση;

   Οι έννοιες του χρέους, της παραπληροφόρησης -εν μέσω υπερπληροφόρησης-, της διαφθοράς και της απαξίωσης αποτελούν τα μέσα που χρησιμοποιεί ο νεοφιλελευθερισμός για να κινείται στα όρια της νομιμοφάνειας, καθώς έχει ήδη στο ενεργητικό του σημαντικές παραβιάσεις ακόμα και του συντάγματος των κρατών στα οποία δραστηριοποιείται, για να μην περάσουμε στην υποκίνηση πραξικοπημάτων και τις κυβερνήσεις-μαριονέτες.

   Η αδυναμία των σύγχρονων κυβερνήσεων να ελέγξουν την ελεύθερη αγορά, η οποία δεν παρουσιάζει άλλη τάση παρά μόνο τον οικονομικό φιλελευθερισμό, πέραν από τα ανθρώπινα ελαττώματα -που θα προτιμήσω να αποκαλέσω χαρακτηριστικά ή ιδιότητες-, έγκειται στο ότι καλούνται να ελέγξουν κάτι παγκόσμιο, έχοντας τοπική δικαιοδοσία. 

   Είναι πρακτικά αδύνατο. Οι πιέσεις που θα δεχτούν οι κυβερνήσεις και οι κοινωνίες, από εγχώρια και ξένα κεφάλαια, απλά θα τις αποδυναμώσουν περαιτέρω, και στην καλύτερη περίπτωση θα τις απομονώσουν, αυξάνοντας την οικονομική πίεση στο εσωτερικό της εκάστοτε χώρας για να επιστρέψουν, στον χρόνο που θα επιλέξουν, ως σανίδα σωτηρίας, πιθανότατα όχι της ίδιας κυβέρνησης και σίγουρα διεκδικώντας περισσότερα και σημαντικότερα ανταλλάγματα. Η μόνη ευθύνη που καταλογίζω στις κυβερνήσεις, λοιπόν, αφορά την εξαγορασμένη σιωπή τους. Είναι ήδη, και στο εγγύς μέλλον θα αποδειχτούν ακόμα περισσότερο κατώτερες των περιστάσεων.

   Το ελληνικό κράτος που σε όλη του την ιστορία είχε προστάτες και διδασκάλους, από τις Μεγάλες Δυνάμεις και τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο του 1898, στους G8 την κυβέρνηση Παπαδήμου και την Τρόικα, αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα και το σημαντικότερο, ίσως, πείραμα του φιλελευθερισμού παγκοσμίως.

   Η ισχύς, ομοίως με την αγορά, όταν αφεθεί ανεξέλεγκτη δεν κάνει διακρίσεις πολιτισμικές και φυλετικές, δεν περιορίζεται από γραμμές σε χάρτες και δεν υποτάσσεται σε σημαίες. Φοβάμαι πως το φάντασμα που κινείται σήμερα ανάμεσά μας δεν είναι απλά αυτό του φασισμού, καθώς ο κατά τόπους εθνικιστικός του χαρακτήρας είναι ένα ακόμα προσωπείο, ένας ακόμα μηχανισμός του συστήματος. Το φάντασμα που πλανάται πάνω από την ανθρωπότητα σήμερα είναι αυτό του ολοκληρωτισμού και τα κράτη θα μας αφήνουν ορφανούς, σε ιδιωτικά ορφανοτροφεία.

   Δεν υπάρχει λύση, υπάρχει, όμως, το πρόβλημα, και ειλικρινά απορώ με τον βαθμό στον οποίο έχει κυριαρχήσει η βλακεία πάνω στη ζωή μας. Πότε γίναμε τόσο αυτάρεσκοι και αλαζονικοί που να θεωρούμε ότι αν δεν έχουμε ήδη λύση, δεν μπορεί και να υπάρξει λύση; Τι άνθρωποι είμαστε αν αρκεστούμε σε μία λύση, αν δεν αναγνωρίσουμε επιτέλους πως υπάρχουν τόσες λύσεις, όσες και οι πιθανές μορφές των μελλοντικών μας κοινωνιών;

   Τα δόγματα γεννιούνται νεκρά, είναι πλέον απαραίτητο να γίνει μέρος της συνείδησής μας, αν σκοπός είναι ο περιορισμός της ανούσιας σπατάλης της πίστης μας. Πιστέψτε στην αλήθεια, ακόμα και αν μέχρι τώρα βασίζατε τη ζωή σας στο ψέμα, πιστέψτε στον άνθρωπο, ακόμα και αν μέχρι χτες άξιζε λιγότερο από τη σφαίρα σας, πιστέψτε στον εαυτό σας, δεν θα έχετε ποτέ δεύτερο. Όλα τα δεσμά βρίσκονται στο παρελθόν και η αναθεώρηση αυτών είναι το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.


                                               στον Κώστα, τον αναρχικό.
 

06 July 2013

Η Αναρχία και η "χαοτική" αντίληψη αυτής




   Θεωρώ πως η συμπεριφορά μιας κοινωνίας προς τους αναρχικούς, είναι ο κυριότερος δείκτης του μορφωτικού και νοητικού επιπέδου της. Ο βαθμός και η έκταση στην οποία η παραπάνω πρόταση γίνεται αντιληπτή ως αυτονόητη, αποτελούν τους βασικότερους δείκτες της διείσδυσης της επιστημονικής γνώσης στη συλλογική συνείδηση μιας κοινωνίας, της δυνατότητάς της να σκέφτεται και να λειτουργεί ορθολογικά, της απόστασης που την χωρίζει από τα υπόλοιπα όντα του πλανήτη, της ανθρωπιάς της.

   Η αναρχία είναι η μόνη ιδέα, ο μόνος τρόπος σκέψης, που έχει τη δυνατότητα να παραμένει σε επαφή, χωρίς την παραμικρή αλλοίωση εκατέρωθεν, με κάθε έννοια και νοητικό μόρφωμα καθώς η αλήθεια αποτελεί για αυτήν ταυτόχρονα αρχή και τέλος, αφετηρία και προορισμό.

   Είναι η μόνη τάση, ο μόνος τρόπος ζωής, που παρέχει την ικανότητα, και την υποχρέωση, να αντιλαμβάνεται ο φορέας της, χωρίς την παραμικρή έκπτωση, τον άνθρωπο ως έχει, χωρίς καμία προϋπόθεση, πέρα από κάθε προκατάληψη και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε διαφοροποίηση, καθώς η πρώτη ευθύνη κάθε αναρχικού είναι η κατανόηση.

   Συνειδητοποιώντας αυτό ακριβώς, ανακάλυψα πως σε αυτή τη βάση τείνω κι εγώ προς την αναρχία, καθώς πέρα από την πάγια πεποίθησή μου ότι η συσσώρευση δύναμης, είναι συσσώρευση βλακείας, αποτελούσε πάντα αρχή για εμένα πως η αδυναμία να κατανοήσω τον άλλο, τον διαφορετικό από εμένα, είναι αποκλειστικά δικό μου πρόβλημα, δείγμα νοητικής και μορφωτικής ανεπάρκειας που πρέπει να αντιμετωπίσω προκειμένου να μπορώ να συνεχίσω να τείνω προς τον άνθρωπο, εντός και εκτός των ορίων που περικλείουν αυτό που αποκαλώ εαυτό.

   Ήθος που δεν βασίζεται στην κατανόηση, στην τάση προς την αλήθεια και την ειλικρίνεια, είναι ήθος καταδικασμένο να δημιουργεί και να συντηρεί νόμους και ηθικούς κανόνες ασύμβατους με την πραγματικότητα. Σε ένα βαθμό, και μεταξύ άλλων, η ενεργητικότητα των αναρχικών μιας κοινωνίας αντικατοπτρίζει αυτή την ασυμβατότητα, αναδεικνύει τον βαθμό της ανομίας, της αυθαιρεσίας και της διαφθοράς, της άγνοιας και της υποκρισίας.

   Η αναρχία δεν μπορεί να διαλύσει στέρεες βάσεις, είναι αυτές στις οποίες βασίζεται στην ατέρμονη προσπάθειά της να αναγνωρίζει και να γκρεμίζει ό,τι σαθρό, επίπλαστο, ψευδές και συντηρητικό. Η αναρχία αναζητά διαρκώς την τάξη, μέσα και πέρα από το χάος που επικρατεί στην ανθρώπινη αντίληψη λόγω των περιορισμών της, καθώς αναγνωρίζει ελεύθερα, ανεπηρρέαστα, και ως εκ τούτου στον ύψιστο δυνατό βαθμό την επιρροή του αναπόφευκτου και του αναπότρεπτου στην ζωή του ατόμου. Η αέναη σύγκρουσή της είναι με τις διαστρεβλώσεις που εισάγει ο άνθρωπος στην πραγματικότητα, είτε μέσα από την άγνοιά του, είτε μέσα από το φόβο που αντιμετωπίζει ερχόμενος αντιμέτωπος με αυτά που δεν μπορεί να αποφύγει και δεν μπορεί να αλλάξει. Τον φόβο της αλλαγής, της διαφοροποίησης, του Άλλου και της διαφορετικότητας, της ασθένειας, του γήρατος, της θνητότητας, τον φόβο σε κάθε του μορφή.

   Η αναρχία είναι η έννοια, η τάση, που είναι υπεύθυνη για την ανατροπή δογμάτων κάθε είδους, για την αποτροπή της δογματοποίησης και του εκφυλισμού κάθε ανθρώπινου νοητικού μορφώματος. Η αναρχία είναι μια διαρκής υπενθύμιση πως κάθε ανθρώπινο δημιούργημα αποτελεί μία ακόμα πτυχή της αλήθειας, όχι την απόλυτη και μοναδική αλήθεια, πως καμία τάση δεν μπορεί να γίνει κατάσταση, πως "τα πάντα ρει".

"Ἓν οἶδα, ὅτι ουδὲν οἶδα"
                 Σωκράτης

   Αν θεωρήσουμε πως η εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών προκύπτει από την τάση των ατόμων της να διαφοροποιούνται από τα υπόλοιπα άτομα του συνόλου, αν ορίσουμε ως ατομική εξέλιξη την μείωση της επιρροής των ενστίκτων και του φόβου στον τρόπο σκέψης και στον τρόπο ζωής του ατόμου, την κατανόηση των συνεπειών των πράξεών του και την ανάληψη των ευθυνών που προκύπτουν, αν ορίσουμε ως κοινωνική εξέλιξη την δημιουργία ολοένα και πιο σύνθετων κοινωνικών δομών και λειτουργιών, τότε αυτομάτως τείνουμε προς την αναρχία, που ποτέ δεν θα γίνει κατάσταση.

   Έτσι αντιλαμβάνομαι την έννοια της αναρχίας, μέσα στο χάος που επικρατεί και στην δική μου συνείδηση.




   στον Κώστα, που ξέρει ότι αναρχία σημαίνει επίγνωση ευθύνης,
 στον Κώστα που δεν δείλιασε να την αναλάβει,
 στον Κώστα που πίνει το κώνειο για χάρη μας. 





υ.γ: Κάθε μέρα που δεν σας πολεμώ με κάθε δυνατό τρόπο, εσάς που βιάζετε τη δικαιοσύνη και την ελευθερία, είναι μέρα ντροπής. Ειλικρινά. Μόνο η βία υπάρχει πια ανάμεσά μας, αυτή που ανεύθυνα χρησιμοποιείτε, αυτή που υπεύθυνα αποφεύγουμε. Να δούμε πόσο θα αντέξει αυτή η ισορροπία.

05 July 2013

Ανθρωπιστική είναι η κρίση που περνάμε...



Ποτέ το ανθρώπινο είδος δεν ήταν τόσο κατώτερο των περιστάσεων.

Με τόση βλακεία που συσσωρεύεται παγκοσμίως, εν μέσω τέτοιας απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής και της ατομικής διαφοροποίησης, ένας παγκόσμιος πόλεμος θα αποτελεί σύντομα ανθρωπιστική παρέμβαση και η φαινομενικά ειρωνική υπόσταση αυτής της δήλωσης θα βρίσκει ολοένα και μικρότερο χώρο στην αντίληψη των αναγνωστών. Το έδαφος που χάνει η λογική, το κερδίζει το ένστικτο και όπως αποδεικνύεται ιστορικά καθίσταται αναγκαίο να αποδειχθεί επικίνδυνο πριν στραφούμε πάλι στη λογική. Το ερώτημα είναι κατά πόσο είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε τα μέσα που διαθέτουμε, καθώς υπάρχει πλέον η δυνατότητα, και ως εκ τούτου η πιθανότητα, ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος να είναι όντως ο τελευταίος μας. Και όχι επειδή θα εξαλειφθεί η έννοια του πολέμου από το σύμπαν.

Προσωπικά κατάντησα μέσα στον κυκεώνα των εξελίξεων από αιτιοκρατικά ρεαλιστής στις παρυφές του φαταλισμού, αναρχοβουδιστής, να αναλαμβάνω δηλαδή την ευθύνη να διατηρώ υπό έλεγχο τις επιθυμίες μου και να μειώνω την τάση μου για υπερκατανάλωση - με αφορμή και συνδρομή της σχετικής έλλειψης πόρων βέβαια-, με δημοκρατικές πεποιθήσεις και σοσιαλιστικές επιθυμίες και μια αυξανόμενη ροπή προς την αποδοχή της βίας ως ύστατο τρόπο προστασίας της νοητικής υγείας. Οπότε είμαι τόσο "ό,τι να 'ναι", που είμαι έτοιμος για όλα! Δεν φταίω εγώ, υπαίτια είναι, μάλλον, τα υγρά που φτάνουν στον εγκέφαλό μου για την ικανότητά μου να αντιμετωπίζω, στο τέλος των πάντων, τα ανθρώπινα δρώμενα όπως τους πρέπει, ως ένα αξιόλογο ανέκδοτο, δηλαδή, με μόνο μου δίλημμα αυτό του Άμλετ.

Είναι η ακατανίκητη τάση μου να οραματίζομαι τον άνθρωπο ως ον που τείνει προς την αλήθεια, την ελευθερία και την διαφοροποίηση που δεν με αφήνει να παραμείνω αμέτοχος όταν μου χαλάνε τους ήδη ατελείς μου κύκλους τα υπόλοιπα παιδάκια στην παιδική χαρά. (αυτά τα νεοφιλελεύθερα ειδικά είναι πολύ μαλακισμένα!) Είναι η βλακώδης επιθυμία μου να τον συντηρώ και ως ουτοπική οντότητα που μπορεί να υπάρξει πάνω και πέρα από τις ιστορικές συγκυρίες, εκείνη που δημιουργεί και τα όποια οράματα για τα νέα, τα θαυμάσια και τα πιθανά που μου ρημάζουν τη σιωπή με νέες μελωδίες.

 Είναι αυτή που με φέρνει και αντιμέτωπο με όλους εκείνους, τους πραγματικούς, που αρνούνται να απεξαρτηθούν από αυτές τις συγκυρίες και με οδηγούν μέχρι και στον μηδενισμό όταν συνειδητοποιώ πως η κύρια εξάρτησή τους, η πηγή της βλακείας τους, είναι ο φόβος, σε κάθε του μορφή, και είναι η αδυναμία τους να σταματήσουν να δρουν ενστικτωδώς, αναζητώντας καταφύγια όπως αυτό της συσσώρευσης δύναμης και αγαθών, εκείνη που τους αποτρέπει από την αναζήτηση τρόπων αντιμετώπισής του. Ησυχία, αντί για ελευθερία(θα σας πρήξω μ' αυτό, τώρα που το έμαθα!) και συντήρηση του ίδιου, του γνωστού, του, εν συγκρίσει με το πιθανό, λιγότερου.

Θεωρώντας, όμως, πως οποιοδήποτε ον στο σύμπαν είναι καταδικασμένο να είναι έρμαιο, και μέρος, των συγκυριών, μπορεί κατά διαστήματα να υποτάσσομαι στον εγωισμό μου ζητώντας από τους γύρω μου περισσότερα, αδυνατώ, ωστόσο, να ξεχάσω πως είναι αυτές που τους διαμόρφωσαν ως άτομα, και τα αποτελέσματά τους συνιστούν αυτό που ορίζουν ως εαυτό. Και εκεί, η υπεύθυνη στάση μετά την υπερβολή, είναι η σιωπή. Αλλά επειδή ακόμα και ο θάνατος μπορεί να κυμανθεί από ψίθυρο μέχρι και κραυγή, είμαστε καταδικασμένοι στην ανευθυνότητα.

 Επομένως, μετά το ερώτημα της ύπαρξης ή μη ύπαρξης, έρχεται το ζήτημα της μορφής της ύπαρξης. Και εδώ θεωρώ πως κανείς δεν είναι μόνος του, πως όλα είναι αλληλένδετα, πως όλες οι έννοιες, που παίρνουν μορφή μέσα από εμάς, αλλά υπάρχουν και πέραν από εμάς, είναι τάσεις, πως η ησυχία μπορεί να είναι μόνο προσωρινή και η τάση προς την ελευθερία η σταδιακή συνειδητοποίηση μιας αλληλουχίας ψευδαίσθησεων, με την αλλαγή να αποτελεί την μόνη κατάσταση σε ένα αέναα μεταβαλλόμενο παρόν.

Και έρχομαι στο τώρα.

Τα δόγματα, κάθε είδους και μορφής, αποτελούν διαστρέβλωση της πραγματικότητας, και έχουν ως αιτία την άγνοια, η οποία έχει διττή υπόσταση. Άλλοτε προϋπάρχει ως έλλειψη γνώσης, και άλλοτε είναι επίκτητη, αποτελεί, δηλαδή, επιλογή, προτίμηση, τρόπο ζωής(όσο αστείο κι αν μου ακούγεται). Όπως είπε και ο Nietzsche: "Έχεις τον δικό σου τρόπο, έχω τον δικό μου τρόπο. Όσο για τον σωστό τρόπο, τον ορθό τρόπο και τον μόνο τρόπο, δεν υπάρχει."  Έξαρση της σύγκρουσης διαστρεβλωμένων δογμάτων, μαζικά αποδεκτών τρόπων, ζούμε αυτές τις μέρες. Ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του, αν φυσικά θέλει να είναι μέτοχος στην μορφή που θα πάρει ο κόσμος την επόμενη μέρα.

Κατα τ' άλλα, don't panic. Ζωή είναι, θα τελειώσει!

04 July 2013

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΤΩΝ ΕΡΓΟΛΑΒΩΝ

 
Το ντοκιμαντέρ της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. με τίτλο «Εργοστάσια Απορριμμάτων: Το μεγάλο φαγοπότι των εργολάβων» παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά αλλά και περιβαλλοντικά εγκλήματα της εποχής μας και συγκεκριμένα το ανεπανόρθωτο πλήγμα που θα υποστεί το Δημόσιο συμφέρον, το περιβάλλον αλλά και οι πολίτες, από την κατασκευή ιδιωτικών εργοστασίων διαχείρισης απορριμμάτων.

Μέσα από συνεντεύξεις περιβαλλοντολόγων, ακαδημαϊκών αλλά και πολιτικών αναδεικνύονται επίσης αποτυχημένα παραδείγματα ανάλογων επιλογών σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ο ρόλος της καγκελαρίου Μέρκελ και του Γερμανού υπουργού Χανς Γιοακίμ Φούχτελ αλλά και η επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στο χώρος της αποκομιδής και διαχείρισης απορριμμάτων.
 
                                            Άρης Χατζηστεφάνου


Δεν έχω κάτι να προσθέσω. Δείτε το. Απλά να επισημάνω πως τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης(copyright Πανούσης) τηρούν σιγή μαφίας. Omerta, you know!..

"The Gatekeepers" - Οι φύλακες της πύλης και ο οίκος του ψεύδους και της βλακείας



  Παρακολουθώντας αυτό το ντοκιμαντέρ που προσεγγίζει και επαναδιαπραγματεύεται το Παλαιστινιακό ζήτημα, και την τρομοκρατία γενικότερα, από μια οπτική γωνία που προσωπικά περίμενα χρόνια, μην αναλωθείτε στην αναζήτηση σκοπιμοτήτων. Προβείτε σε αυτήν αργότερα, όχι στην πρώτη σας επαφή.

   Έξι άνθρωποι, πρώην επικεφαλής της Shin Bet, της εθνικής υπηρεσίας ασφάλειας του Ισραήλ, που μαζί με την Aman και την Mossad αποτελούν την Ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών, ή κοινότητα όπως θέλουν να την αποκαλούν, εμφανίζονται μπροστά στον φακό του Dror Moreh, του σκηνοθέτη του "The Gatekeepers", και "νίπτουν τας χείρας τους" απέναντι στη σημερινή Ρώμη, το σημερινό Ιουδαϊκό ιερατείο και όλους εμάς τους διαχρονικούς Φαρισσαίους. Και αν σέβεστε, έστω και στο ελάχιστο, τον πόνο και τον θάνατο που έσπειραν, οφείλετε να καταβάλετε κάθε προσπάθεια για να γελάσετε -ακόμα κι αν πρώτα η ηθική σας σάς επιβάλει να εξοργιστείτε, να απελπιστείτε και να κλάψετε-, αναλογιζόμενοι το πόσο βλακώδη μπορούν να γίνουν τα ανθρώπινα όντα. Εμείς.


   Κανένας τους δεν αρνείται την αλήθεια, κάθε άλλο. Συμμετείχαν επί χρόνια σε μια υπηρεσία που στόχο είχε την μείωση του αριθμού και της ισχύος των τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον του κράτους του Ισραήλ. Για την επίτευξη αυτού, δολοφόνησαν, βασάνισαν, απήγαγαν, κατέστρεψαν, καταπάτησαν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και σήμερα, ενώπιον της κάμερας, το αναφέρουν, δεν το ομολογούν.

   Μεταξύ των θυμάτων τους στην Παλαιστίνη, άμαχοι, αμέτοχοι, παιδιά που δεν πρόλαβαν καν να αντιληφθούν τι συμβαίνει στον τόπο που γεννήθηκαν. Μεταξύ των θυμάτων τους στο Ισραήλ, όλοι οι πολίτες του.

   Στο τέλος του ντοκιμαντέρ, ο σκηνοθέτης παραθέτει μια θέση που είχε διατυπώσει to 1968, ένα χρόνο μετά τον πόλεμο των "Έξι ημερών", ο καθηγητής Yeshayahu Leibowitz, υποστηρικτής του διαχωρισμού της θρησκείας από το κράτος του Ισραήλ, ο οποίος αρχικά, πριν τη δημιουργία του Ισραηλινού κράτους, ήταν υπέρ της περαιτέρω διείσδυσής της στην νοοτροπία, τον τρόπο σκέψης και την πολιτική τους. Ο άνθρωπος που τάχθηκε ανοιχτά ενάντιον της Ισραηλινής κατοχής στη δυτική όχθη και τη λωρίδα της Γάζας υποστήριζε τα εξής:


"A state ruling over a hostile population of one million foreigners will necessarily become a Shin Bet state, with all that this implies for education, freedom of speech and thought, and democracy. The corruption found in every colonial regime will affix itself to the State of Israel."

"Ένα κράτος που εξουσιάζει έναν εχθρικό πληθυσμό ενός εκατομμυρίου ξένων θα αναγκαστεί να γίνει ένα κράτος-Shin Bet, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την παιδεία, την ελευθερία λόγου και σκέψης και την δημοκρατία. Η διαφθορά που ενυπάρχει σε κάθε αποικιακό καθεστώς, θα ενσωματωθεί στο Κράτος του Ισραήλ."

    Και οι πρώην αρχηγοί της Shin Bet δεν φαίνεται να διαφωνούν, ένας μάλιστα συμφωνεί σε κάθε λέξη σημειώνοντας πως τα λεγόμενα του Leibowitz προέβλεψαν ακριβώς την πορεία της κατάστασης στο Ισραήλ.

   Το όπλο συντάσσει σήμερα αναφορά για τον αυτοτραυματισμό, για την αυτοκτονία. Οι άνθρωποι που είχαν ως καθήκον την ανάκτηση πληροφοριών, που ήταν τα μάτια και η μνήμη του κρατικού μηχανισμού και της εκάστοτε κυβέρνησης, ανακαλύπτουν σήμερα τον τροχό. Αυτό που μπορεί κανείς, με στοιχειώδη νοημοσύνη, να αντιληφθεί παίζοντας με ένα σκύλο, οι επικεφαλής της υπηρεσίας "νοημοσύνης" του Ισραήλ χρειάστηκε να παίξουν με δυο λαούς για να το καταλάβουν, να καταλήξουν δηλαδή στο συμπέρασμα πως η βία φέρνει βία και η δράση, αντίδραση.

   Αλλά αυτό είναι απλά το περιτύλιγμα, ο τρόπος παρουσίασης. Ούτε ανακαλύπτουν, ούτε αποκαλύπτουν. Απλώς παραθέτουν την κατάσταση και τις προεκτάσεις της. Αυτό που ουσιαστικά λένε αυτοί οι άνθρωποι, είναι πως η αιτία για την ίδια τους την ύπαρξη, η αιτία για όλους αυτούς τους θανάτους, τους βασανισμούς και την καταστροφή, είμαστε εμείς που συντηρούμε τις συνθήκες και δημιουργούμε τις συγκυρίες που με τη σειρά τους δημιουργούν την ανάγκη για τέτοιους ανθρώπους, οι οποίοι ορθώς δεν βρίσκουν και κανένα λόγο να απολογηθούν για τη δράση τους. Είναι απόλυτα λογικό αυτό που λένε και δικαίως μας επιστρέφουν τον χαρακτηρισμό του "ανήθικου". Όχι επειδή "κάνουν τη δουλειά τους" αλλά επειδή κάνουν τη δουλειά μας.

   Στο πρόσωπό τους ας τολμήσουμε, επιτέλους, να αντικρύσουμε το είδωλό μας. Κοιτάξτε στον καθρέφτη, αυτόν δίπλα στο εικόνισμα, αυτόν του πετρελαιοκίνητου αυτοκινήτου σας, και παραδεχτείτε επιτέλους την άγνοια που έχετε για τις συνέπειες των πράξεών σας, την ενδόμυχη τάση προς αποποίηση των ευθυνών που προκύπτουν από κάθε σας επιλογή. Δύσκολη η επίγνωση αλλά είναι άλλο πράγμα η άγνοια και άλλο πράγμα η υποκρισία. Και εκτός από υποκριτικό, είναι και ανόητο να κατηγορείτε τους ανθρώπους που προσλαμβάνετε για την διασφάλιση της ησυχίας σας, ότι απεργάζονται την μείωση της ελευθερίας σας.

   Όπως υποστήριζε και ο Θουκιδίδης, με τη βοήθεια της λογικής, πρέπει να διαλέξετε ανάμεσα στην ελευθερία και την ησυχία. Όσο τείνετε προς το ένα, απομακρύνεστε από το άλλο.

   Ελπίζω οι άνθρωποι που τόσα χρόνια "μετράνε τ' άστρα", να επιδείξουν την υπευθυνότητα και την τόλμη που επέδειξε ο Edward Snowden και να στείλουν τη γυάλα με τα χρυσόψαρα εκεί που πρέπει, στον απέναντι τοίχο. Όχι για έναν "καλύτερο" κόσμο, ο κόσμος μια χαρά σκατά θα είναι πάντα, αλλά γιατί το ψέμα και η βλακεία κοντεύουν να μας πνίξουν, κοντεύουν να μας πείσουν πως η ιστορία τελείωσε και πρέπει να αρκεστούμε σε επαναλήψεις.


   Είτε μέσα από την πείνα, είτε μέσα από τον πόλεμο, η αλήθεια και η κάθαρση πάντοτε επιστρέφουν. Ας έρθουν μια ώρα νωρίτερα αυτή τη φορά. Τί αξία έχει, άλλωστε, η ύπαρξή μας, από τη στιγμή που υπάρχουμε ως ψεύτες και βλάκες, ως δειλοί και φιλήσυχοι; Ποιός ο λόγος να έχεις μέλλον, αν δεν τολμάς να το ορίσεις;