21 September 2013

Στη χώρα που αποκλήρωσε τη μαλακία




   Στη χώρα αυτή -τρανό παράδειγμα παγκόσμιου φαινομένου- με το ενάμιση εκατομμύριο εγγεγραμένους άνεργους, με τα τρία εκατομμύρια ανασφάλιστους, με την συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας καταληστευμένη από το κάθετι δικό της -αυτό που είχε και αυτό που θα είχαν οι απόγονοί της-, σε αυτή τη χώρα μας μιλούν οι ακραίοι για τα άκρα. 

   Ενώπιον μιας κοινωνίας της οποίας ο κοινός και ο ιδιωτικός της πλούτος συσσωρεύεται καθημερινά σε λιγότερους, σε γνωστούς-άγνωστους λίγους εντός και εκτός συνόρων, της οποίας η εξουσία πάνω στην θέλησή της υφαρπάζεται με νέες μορφές πανάρχαιων μεθόδων, που το σύνταγμά της γίνεται κουρέλι για να ντύσει και να κρύψει το καρκίνωμα του παγκοσμίως κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού συστήματός μας που γεννά πλέον μονάχα βλακεία -ενός ακόμα πολιτικού και οικονομικού συστήματός μας-, έρχονται αυτά τα ανδρείκελα, φαντάσματα πια του εαυτού τους, να μας τρομάξουν με σκιές του παρελθόντος και αγέλες λυσσασμένες που χρόνια εκτρέφουν στην "βρώμικη", σκοτεινή πίσω αυλή μας.

   Στον τόπο αυτό, σ' αυτόν τον ένα ακόμη τόπο, όπου όσα δικαιώματα καταφέραμε με νεκρές γενιές να δημιουργήσουμε εξαφανίζονται ως ανάξια, μεμιάς, μπροστά στις κάμερες και τις απόψεις των μέσων μαζικής ηθικολογίας, εξομάλυνσης και εξομοίωσης, στον τόπο όπου οι απόψεις μας συγκλίνουν μέσα στην άγνοια και το φόβο υπό πίεση, όπου η αξία της ζωής μας καταρρέει, διαλύεται μαζί με τα όνειρά της τα κουτσά, στραβά, ανάποδα κι ολοδικά της, τις προσδοκίες της τις αγαπημένες και εφήμερες, τις γυάλινες διαθλασμένες βλέψεις και την αέναα σαθρή δυναμική της, στο τόπο αυτό έρχονται να μας ξυπνήσουν οι εφιάλτες μας, να βολευτούμε να μας πουν με το μικρότερο κακό εκ των δύο - αυτοί οι μαζάνθρωποι που μόνο δύο βλέπουν.

   Σε αυτό το θλιβερό πια τσίρκο, με τις αντίθετες φωνές, που βίαια "κακώς" βγαίνουν, να πνίγονται στον θόρυβο πολύχρωμων πουλιών, με μια απόφαση κοινή δύο ατόμων, τότε με έναν κατασκευασμένο διακόπτη και τώρα με ένα δημιουργημένο μαχαίρι, στον θίασο αυτόν που αξιώνει μέσω προτίμησης τους ανύπαρκτους, έρχεσαι εσύ, που έμαθες να πειθαρχείς, να ζεις με τις εμμονές αυτών των λογικά βίαιων τυράννων, να καταδικάσεις μαζί τους άνευ σχετικής ηθικής, με σχέδια και νούμερα και πέτρινες πλάκες, την αντίδραση που τόσο βίαια γεννήσατε και αποκληρώνετε μέσα στην υποκρισία και τη γελοιότητά σας.

   Είναι κάτι δειλοί σαν κι εσάς που τρέχουν πίσω από τον ικανότερο στη βία, ενδίδοντας ξανά και ξανά στη σατραπεία. Δειλοί όχι λόγω απάθειας ή έλλειψης δράσης αλλά από υποχώρηση εκεί που η νοημοσύνη σας μπορεί, και υποκρισία εκεί που το ήθος σας, μαζί με τον πυρήνα και την ακεραιότητα του εγωισμού σας, καταρρέει πάνω στα ένστικτα της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης. Και γίνεστε όλο και πιο ίδιοι, όλο και πιο μαζικοί, όλο και πιο φτωχοί, κι ανήμποροι και σκλάβοι.

   Ακολουθήστε τους γέροντες μαλάκες, τους αρχαίους και σύγχρονους "καλύτερούς" σας, που σπεύδουν πρώτοι να σας πουν πώς "πρέπει" να ζήσετε. Και ίσως κάποια μέρα καταλάβετε, πώς γεννά η μίμηση το τέρας που μας τρώει τα σωθικά, και κάθε εξέλιξη και πρόοδο με τα "ιδανικά" του. Η Αθήνα των δούλων ήξερε και ξέρει. Και καθόλου είρων δεν νιώθω, τώρα που σας λέω πως δεν ήταν η δημοκρατία το μάθημα, αλλά η μαλακία, η εμμονή να αντλείς νόημα για την τυχαία ύπαρξή σου με έναν και μόνο τρόπο και να τον επιβάλλεις σε όσους περισσότερους μπορείς για να μην νιώθεις τόσο μόνος και μαλάκας. Η δημοκρατία ήταν το ηθικό δίδαγμα, μαλάκες. Ο τρόπος για να πλάσεις τον εαυτό σου έτσι που να μπορεί να δεχτεί κι άλλους μαλάκες, που με εμμονές άλλες και τρόπους διαφορετικούς, νέες μορφές θα φέρουν να μας σώσουν από την φτώχια της ύπαρξης. Η Αθήνα μας έδωσε τον πιο δύσκολο τρόπο που βρήκε, για να αντλήσει οποιοδήποτε ον στο γνωστό σύμπαν νόημα και αξία από την σχέση του με την πλέον άπιαστη έννοια και την πιο δύστροπη ερωμένη. Τη συνύπαρξη.


  Αυτή είναι και η θεά του έρωτα για τους ανθρώπους, μαλάκες. Την Αφροδίτη την ορέγονται κι οι πίθηκοι. Έτσι ξεμένετε φτωχοί, λιγότεροι, με σχέσεις αρεστές, αποδεκτές από τους ομοίους σας, και "έρωτα" πληρωμένο, μεθυσμένο και ναρκωμένο για να μην λερωθείτε απ' τη συνύπαρξη. Ισάξιοι τέτοιου έρωτα είστε πλέον. Μόνο αυτόν, αυτόν που λιγοστεύει, έχει να σας δώσει ο Αρταξέρξης μέσα στη σατραπεία σας.

   Σας μισώ γιατί για να υπάρξω πρέπει να σας λυπάμαι, αλλά το μίσος μου κι η βία του κατώτερα θα είναι πάντα των δικών σας, καθώς στο πρόσωπό σας πρέπει να βλέπω εμένα και να σας ευγνωμονώ, για να φωτίζω και ν' απομακρύνομαι από τον πιο φαύλο, πιο φτωχό σας κύκλο.

   Για να συνεχίζω να βαδίζω όσο μπορώ στον πιο δύσβατο δρόμο που βλέπω προς τη συνύπαρξη, τον ατελείωτο δρόμο όπου ο θάνατος γίνεται λύτρωση και όχι καταδίκη. Για να μπορώ να φύγω μαζί του ανά πάσα στιγμή, όπως το σύμπαν για όλους επιτάσσει, έχοντας ζήσει μακριά από τα απωθημένα άλλων, τις δανεικές τύψεις και τις ιδανικές μετάνοιες με τις οποίες αυτοκτονείτε κάθε ώρα.



   στον Παύλο και την κοπέλα με την οποία συνυπήρχαν, όπως ήξεραν και μπορούσαν, που τους γαμήσατε τoν έρωτα με τις μαλακίες σας.

1 comment:

Reactor said...

Προς όλους τους κατώτερους των περιστάσεων που κυβέρνησαν αυτή την κοινωνία με τρόπο τέτοιο που συνέβαλε στην πλέον βίαιη, υπερβολική και αποτρόπαια μεταχείριση των πολιτών της στη σύντομη ιστορία της Ελλάδας - αυτήν που βίαια και χυδαία μας επιβάλλουν σήμερα εκλεγμένοι και μη κυβερνώντες. Προς όλους όσους για οποιονδήποτε λόγο και με οποιονδήποτε τρόπο τους ενισχύουν. Προς όλους εσάς, που μέσα στην υποκρισία το φόβο και τη μιζέρια σας, μασάτε κι αναμασάτε τα ψεύδη τους. Προς την ελληνική μαφία που κυβερνά, με εξουσία ή ισχύ, χρόνια τώρα, τις ντόπιες συμμορίες τους και το παγκόσμιο οργανωμένο έγκλημα. Προς παπάδες και λαπάδες. Προς gangsters, banksters και τη Μιχαλού που της χρωστάμε όλοι.