08 July 2013

Neoφιλελευθερισμός: Ο προοδευτικός, ο συντηρητικός κι ο άπληστος

  


Εξουσία: Η δυνατότητα που πηγάζει από δικαίωμα ή ισχύ, να επιβάλλει κάποιος τη θέλησή του σε άλλους, να ελέγχει.
                                  Λεξικό Γ.Μπαμπινιώτη


    Σε περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας όπου η κρατική εξουσία παρουσίαζε μεγάλες συγκεντρώσεις (μοναρχίες, ολιγαρχίες κ.α) και πήγαζε κυρίως από το δικαίωμα, κληρονομικά, δηλαδή, και κατα βάση αναξιοκρατικά, η τάση του φιλελευθερισμού επεδίωκε την μείωση της επιρροής του κράτους στην αγορά και τις δυνάμεις της.

   Σήμερα, σε δημοκρατικά πολιτεύματα όπου η κρατική εξουσία πηγάζει από το σύνολο των πολιτών, οι οποίοι ως εκλογικό σώμα έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν τους αντιπροσώπους τους αξιοκρατικά, η νέα τάση του φιλελευθερισμού, ο νεοφιλελευθερισμός, μέσω της διαρκούς και εκθετικά αυξανόμενης συγκέντρωσης πλούτου, δηλαδή ισχύος, στα πλαίσια του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς, επιδιώκει την αύξηση της επιρροής της αγοράς και των δυνάμεών της στο κράτος, ούτως ώστε να πετύχει έμμεσα τον στόχο που είχε πάντα, είτε τον έβλεπε, είτε όχι, ο φιλελευθερισμός. Όχι μόνο να περιορίσει το κράτος στη διαμόρφωση του νομικού πλαισίου του οικονομικού ανταγωνισμού, αλλά να καθορίσει και το ίδιο το νομικό πλαίσιο. Όχι απλά να επηρρεάσει, ως ένας ακόμα παράγοντας, την πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά να καθορίσει την πολιτική εκεί που οι κυβερνήσεις θα αποτύχουν να τον διαχειριστούν. 

   Η φυσική εξέλιξη του φιλελευθερισμού είναι η ανάληψη της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, η οποία προκαλεί αναπόφευκτα της εξάλειψη του βασικού πλεονεκτήματος του καπιταλισμού, του ανταγωνισμού, και το νέο αυτό είδος εξουσίας θα καταλήξει να πηγάζει, και πάλι, από το δικαίωμα, το δικαίωμα στην περιουσία, αυτήν που κληρονομείται.



   Με λίγα λόγια, ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς! Αν αυτό αποτελεί εξέλιξη, κοινωνική, πολιτική και οικονομική, τι έχουν οι πεφωτισμένοι νεοφιλελεύθεροι υπ' όψιν τους γι' αργότερα, τους αυτοκράτορες-θεούς, για να μην αφήσουμε και τις θρησκείες έξω από την εξίσωση;

   Οι έννοιες του χρέους, της παραπληροφόρησης -εν μέσω υπερπληροφόρησης-, της διαφθοράς και της απαξίωσης αποτελούν τα μέσα που χρησιμοποιεί ο νεοφιλελευθερισμός για να κινείται στα όρια της νομιμοφάνειας, καθώς έχει ήδη στο ενεργητικό του σημαντικές παραβιάσεις ακόμα και του συντάγματος των κρατών στα οποία δραστηριοποιείται, για να μην περάσουμε στην υποκίνηση πραξικοπημάτων και τις κυβερνήσεις-μαριονέτες.

   Η αδυναμία των σύγχρονων κυβερνήσεων να ελέγξουν την ελεύθερη αγορά, η οποία δεν παρουσιάζει άλλη τάση παρά μόνο τον οικονομικό φιλελευθερισμό, πέραν από τα ανθρώπινα ελαττώματα -που θα προτιμήσω να αποκαλέσω χαρακτηριστικά ή ιδιότητες-, έγκειται στο ότι καλούνται να ελέγξουν κάτι παγκόσμιο, έχοντας τοπική δικαιοδοσία. 

   Είναι πρακτικά αδύνατο. Οι πιέσεις που θα δεχτούν οι κυβερνήσεις και οι κοινωνίες, από εγχώρια και ξένα κεφάλαια, απλά θα τις αποδυναμώσουν περαιτέρω, και στην καλύτερη περίπτωση θα τις απομονώσουν, αυξάνοντας την οικονομική πίεση στο εσωτερικό της εκάστοτε χώρας για να επιστρέψουν, στον χρόνο που θα επιλέξουν, ως σανίδα σωτηρίας, πιθανότατα όχι της ίδιας κυβέρνησης και σίγουρα διεκδικώντας περισσότερα και σημαντικότερα ανταλλάγματα. Η μόνη ευθύνη που καταλογίζω στις κυβερνήσεις, λοιπόν, αφορά την εξαγορασμένη σιωπή τους. Είναι ήδη, και στο εγγύς μέλλον θα αποδειχτούν ακόμα περισσότερο κατώτερες των περιστάσεων.

   Το ελληνικό κράτος που σε όλη του την ιστορία είχε προστάτες και διδασκάλους, από τις Μεγάλες Δυνάμεις και τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο του 1898, στους G8 την κυβέρνηση Παπαδήμου και την Τρόικα, αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα και το σημαντικότερο, ίσως, πείραμα του φιλελευθερισμού παγκοσμίως.

   Η ισχύς, ομοίως με την αγορά, όταν αφεθεί ανεξέλεγκτη δεν κάνει διακρίσεις πολιτισμικές και φυλετικές, δεν περιορίζεται από γραμμές σε χάρτες και δεν υποτάσσεται σε σημαίες. Φοβάμαι πως το φάντασμα που κινείται σήμερα ανάμεσά μας δεν είναι απλά αυτό του φασισμού, καθώς ο κατά τόπους εθνικιστικός του χαρακτήρας είναι ένα ακόμα προσωπείο, ένας ακόμα μηχανισμός του συστήματος. Το φάντασμα που πλανάται πάνω από την ανθρωπότητα σήμερα είναι αυτό του ολοκληρωτισμού και τα κράτη θα μας αφήνουν ορφανούς, σε ιδιωτικά ορφανοτροφεία.

   Δεν υπάρχει λύση, υπάρχει, όμως, το πρόβλημα, και ειλικρινά απορώ με τον βαθμό στον οποίο έχει κυριαρχήσει η βλακεία πάνω στη ζωή μας. Πότε γίναμε τόσο αυτάρεσκοι και αλαζονικοί που να θεωρούμε ότι αν δεν έχουμε ήδη λύση, δεν μπορεί και να υπάρξει λύση; Τι άνθρωποι είμαστε αν αρκεστούμε σε μία λύση, αν δεν αναγνωρίσουμε επιτέλους πως υπάρχουν τόσες λύσεις, όσες και οι πιθανές μορφές των μελλοντικών μας κοινωνιών;

   Τα δόγματα γεννιούνται νεκρά, είναι πλέον απαραίτητο να γίνει μέρος της συνείδησής μας, αν σκοπός είναι ο περιορισμός της ανούσιας σπατάλης της πίστης μας. Πιστέψτε στην αλήθεια, ακόμα και αν μέχρι τώρα βασίζατε τη ζωή σας στο ψέμα, πιστέψτε στον άνθρωπο, ακόμα και αν μέχρι χτες άξιζε λιγότερο από τη σφαίρα σας, πιστέψτε στον εαυτό σας, δεν θα έχετε ποτέ δεύτερο. Όλα τα δεσμά βρίσκονται στο παρελθόν και η αναθεώρηση αυτών είναι το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.


                                               στον Κώστα, τον αναρχικό.
 

1 comment:

system failure due to insufficient evolution? said...

Επιστροφή σε μια φεουδαρχική Ευρώπη

http://failedevolution.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html