06 July 2013

Η Αναρχία και η "χαοτική" αντίληψη αυτής




   Θεωρώ πως η συμπεριφορά μιας κοινωνίας προς τους αναρχικούς, είναι ο κυριότερος δείκτης του μορφωτικού και νοητικού επιπέδου της. Ο βαθμός και η έκταση στην οποία η παραπάνω πρόταση γίνεται αντιληπτή ως αυτονόητη, αποτελούν τους βασικότερους δείκτες της διείσδυσης της επιστημονικής γνώσης στη συλλογική συνείδηση μιας κοινωνίας, της δυνατότητάς της να σκέφτεται και να λειτουργεί ορθολογικά, της απόστασης που την χωρίζει από τα υπόλοιπα όντα του πλανήτη, της ανθρωπιάς της.

   Η αναρχία είναι η μόνη ιδέα, ο μόνος τρόπος σκέψης, που έχει τη δυνατότητα να παραμένει σε επαφή, χωρίς την παραμικρή αλλοίωση εκατέρωθεν, με κάθε έννοια και νοητικό μόρφωμα καθώς η αλήθεια αποτελεί για αυτήν ταυτόχρονα αρχή και τέλος, αφετηρία και προορισμό.

   Είναι η μόνη τάση, ο μόνος τρόπος ζωής, που παρέχει την ικανότητα, και την υποχρέωση, να αντιλαμβάνεται ο φορέας της, χωρίς την παραμικρή έκπτωση, τον άνθρωπο ως έχει, χωρίς καμία προϋπόθεση, πέρα από κάθε προκατάληψη και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε διαφοροποίηση, καθώς η πρώτη ευθύνη κάθε αναρχικού είναι η κατανόηση.

   Συνειδητοποιώντας αυτό ακριβώς, ανακάλυψα πως σε αυτή τη βάση τείνω κι εγώ προς την αναρχία, καθώς πέρα από την πάγια πεποίθησή μου ότι η συσσώρευση δύναμης, είναι συσσώρευση βλακείας, αποτελούσε πάντα αρχή για εμένα πως η αδυναμία να κατανοήσω τον άλλο, τον διαφορετικό από εμένα, είναι αποκλειστικά δικό μου πρόβλημα, δείγμα νοητικής και μορφωτικής ανεπάρκειας που πρέπει να αντιμετωπίσω προκειμένου να μπορώ να συνεχίσω να τείνω προς τον άνθρωπο, εντός και εκτός των ορίων που περικλείουν αυτό που αποκαλώ εαυτό.

   Ήθος που δεν βασίζεται στην κατανόηση, στην τάση προς την αλήθεια και την ειλικρίνεια, είναι ήθος καταδικασμένο να δημιουργεί και να συντηρεί νόμους και ηθικούς κανόνες ασύμβατους με την πραγματικότητα. Σε ένα βαθμό, και μεταξύ άλλων, η ενεργητικότητα των αναρχικών μιας κοινωνίας αντικατοπτρίζει αυτή την ασυμβατότητα, αναδεικνύει τον βαθμό της ανομίας, της αυθαιρεσίας και της διαφθοράς, της άγνοιας και της υποκρισίας.

   Η αναρχία δεν μπορεί να διαλύσει στέρεες βάσεις, είναι αυτές στις οποίες βασίζεται στην ατέρμονη προσπάθειά της να αναγνωρίζει και να γκρεμίζει ό,τι σαθρό, επίπλαστο, ψευδές και συντηρητικό. Η αναρχία αναζητά διαρκώς την τάξη, μέσα και πέρα από το χάος που επικρατεί στην ανθρώπινη αντίληψη λόγω των περιορισμών της, καθώς αναγνωρίζει ελεύθερα, ανεπηρρέαστα, και ως εκ τούτου στον ύψιστο δυνατό βαθμό την επιρροή του αναπόφευκτου και του αναπότρεπτου στην ζωή του ατόμου. Η αέναη σύγκρουσή της είναι με τις διαστρεβλώσεις που εισάγει ο άνθρωπος στην πραγματικότητα, είτε μέσα από την άγνοιά του, είτε μέσα από το φόβο που αντιμετωπίζει ερχόμενος αντιμέτωπος με αυτά που δεν μπορεί να αποφύγει και δεν μπορεί να αλλάξει. Τον φόβο της αλλαγής, της διαφοροποίησης, του Άλλου και της διαφορετικότητας, της ασθένειας, του γήρατος, της θνητότητας, τον φόβο σε κάθε του μορφή.

   Η αναρχία είναι η έννοια, η τάση, που είναι υπεύθυνη για την ανατροπή δογμάτων κάθε είδους, για την αποτροπή της δογματοποίησης και του εκφυλισμού κάθε ανθρώπινου νοητικού μορφώματος. Η αναρχία είναι μια διαρκής υπενθύμιση πως κάθε ανθρώπινο δημιούργημα αποτελεί μία ακόμα πτυχή της αλήθειας, όχι την απόλυτη και μοναδική αλήθεια, πως καμία τάση δεν μπορεί να γίνει κατάσταση, πως "τα πάντα ρει".

"Ἓν οἶδα, ὅτι ουδὲν οἶδα"
                 Σωκράτης

   Αν θεωρήσουμε πως η εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών προκύπτει από την τάση των ατόμων της να διαφοροποιούνται από τα υπόλοιπα άτομα του συνόλου, αν ορίσουμε ως ατομική εξέλιξη την μείωση της επιρροής των ενστίκτων και του φόβου στον τρόπο σκέψης και στον τρόπο ζωής του ατόμου, την κατανόηση των συνεπειών των πράξεών του και την ανάληψη των ευθυνών που προκύπτουν, αν ορίσουμε ως κοινωνική εξέλιξη την δημιουργία ολοένα και πιο σύνθετων κοινωνικών δομών και λειτουργιών, τότε αυτομάτως τείνουμε προς την αναρχία, που ποτέ δεν θα γίνει κατάσταση.

   Έτσι αντιλαμβάνομαι την έννοια της αναρχίας, μέσα στο χάος που επικρατεί και στην δική μου συνείδηση.




   στον Κώστα, που ξέρει ότι αναρχία σημαίνει επίγνωση ευθύνης,
 στον Κώστα που δεν δείλιασε να την αναλάβει,
 στον Κώστα που πίνει το κώνειο για χάρη μας. 





υ.γ: Κάθε μέρα που δεν σας πολεμώ με κάθε δυνατό τρόπο, εσάς που βιάζετε τη δικαιοσύνη και την ελευθερία, είναι μέρα ντροπής. Ειλικρινά. Μόνο η βία υπάρχει πια ανάμεσά μας, αυτή που ανεύθυνα χρησιμοποιείτε, αυτή που υπεύθυνα αποφεύγουμε. Να δούμε πόσο θα αντέξει αυτή η ισορροπία.

No comments: