11 July 2013

Ακούω...

2 comments:

Heliotypon said...

Τον ρατσισμό, ,με την οποιαδήποτε μορφή του, προάγουν οι διαφορές, ιδίως όταν γίνονται πιεστικές για τη μία ή την άλλη πλευρά. Η απλή διαφορά δεν ενεοχλεί. 'Οταν, όμως, οι διαφορές στον τρόπο ζωής, στις συνήθειες, στις επιδιώξεις, στις αξίες γίνονται απειλητικές για τη μία ομάδα, τότε είναι αναπόφευκτο να ξεσπάσουν οι αντιθέσεις που στην καθημερινή γλώσσα λέγονται "ρατσισμός". Επειδή στις επαφές μεταξύ ομάδων πάντα θα υπάρχουν αντιθέσεις είναι θέμα διαχείρησης των διαφορών ή και της επαφής μεταξύ των ομάδων για να μην καταλήξουν σε συγκρούσεις.

Reactor said...

Οι διακρίσεις χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Αυτές που αφορούν γενετικά χαρακτηριστικά, τα οποία είναι παράλογο και αντιεπιστημονικό να ζητάς από οποιοδήποτε ον να τις μεταβάλει, καθώς δεν έχει τη δυνατότητα.

Η άλλη αφορά σε ηθικά χαρακτηριστικά, αυτά που διαμορφώνουν τον τρόπο σκέψης, που επηρρεάζουν την αντίληψή μας για το περιβάλλον μας - η οποία με τη σειρά της(πάντα στεβλή, ελλιπής και υποκειμενική) διαμορφώνει και το περιβάλλον της αναλόγως.

Πώς διαμορφώνεται όμως αυτό που αποκαλούμε "ηθική"; Που βρίσκονται τα όρια του ατόμου; Πόσο ανεξάρτητη από το περιβάλλον, το Άλλο, είναι η όποια αλλαγή μας και που βρίσκεται ο χρόνος που απαιτείται για να πραγματοποιηθεί αυτή μέσα στον ακατάπαυστο αλληλοπροσδιορισμό μεταξύ του Άλλου και της αντίληψης αυτού; Πόσο παράλογη, και αντιεπιστημονική, μπορεί να χαρακτηριστεί η απαίτηση για αλλαγή;
Ακόμα καλύτερα, πόσο ανήθικη; Και αν αναιρέσεις την ηθική του Άλλου, δεν αναιρείς και την ίδια την έννοια της ηθικής; Και τι μένει, αν όχι αυτό που σήμερα ζούμε σε έξαρση;

Ανεύθυνα θα υπάρχουμε πάντα, απόφεύγοντας την απλότητα με κάθε τρόπο, δέσμιοι του ίδιου και του άλλου. Και το να προσπαθείς να επιβάλλεις την ηθική σου σε άλλους είναι τάση προς την απλούστευση, προσδίδοντας ταυτόχρονα αξία στην διαφοροποίηση. Και οι δύο, ως έννοιες, ενυπάρχουν σε κάθε άνθρωπο. Η διαφοροποίηση είναι κατά τη γνώμη μου και η τάση, το "πνεύμα που ποτέ δεν θα νικήσουν" το αόριστο, -το άπειρο- που θεωρούσε ο Γουΐνστον Σμίθ ικανό να γκρεμίσει το ολοκληρωτικό καθεστώς του Μεγάλου Αδερφού. Ο χρονισμός είναι που μας ταλαιπωρεί κάθε φορά και η θνητότητα.

Το ζήτημα δεν είναι όμως αν μπορούμε να ορίσουμε την ηθική μας πέρα από τις συγκυρίες, πάνω στο λογικό και το επιστημονικό, αλλά πόσο θα χάναμε σε μια τέτοια μετάβαση από αυτό που μέχρι τότε ορίζαμε ως εαυτό και κατά πόσο αυτή θα είναι αρκετά πολύπλοκη για να μην βαριόμαστε! Η τέχνη, φερ' ειπείν, θα κατέληγε για τα μπάζα! Ναι, η αλήθεια φαίνεται πως είναι πολύ αστεία στο βάθος! Επανατοποθέτηση της έννοιας της πίστης νομίζω θα έδινε μια διέξοδο.

Αυτό που μας μένει, θεωρώ, είναι η διαρκής ταλάντευση. Πάρε και λίγη string theory για να ολοκληρώσω το τουρλουμπούκι!