05 July 2013

Ανθρωπιστική είναι η κρίση που περνάμε...



Ποτέ το ανθρώπινο είδος δεν ήταν τόσο κατώτερο των περιστάσεων.

Με τόση βλακεία που συσσωρεύεται παγκοσμίως, εν μέσω τέτοιας απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής και της ατομικής διαφοροποίησης, ένας παγκόσμιος πόλεμος θα αποτελεί σύντομα ανθρωπιστική παρέμβαση και η φαινομενικά ειρωνική υπόσταση αυτής της δήλωσης θα βρίσκει ολοένα και μικρότερο χώρο στην αντίληψη των αναγνωστών. Το έδαφος που χάνει η λογική, το κερδίζει το ένστικτο και όπως αποδεικνύεται ιστορικά καθίσταται αναγκαίο να αποδειχθεί επικίνδυνο πριν στραφούμε πάλι στη λογική. Το ερώτημα είναι κατά πόσο είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε τα μέσα που διαθέτουμε, καθώς υπάρχει πλέον η δυνατότητα, και ως εκ τούτου η πιθανότητα, ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος να είναι όντως ο τελευταίος μας. Και όχι επειδή θα εξαλειφθεί η έννοια του πολέμου από το σύμπαν.

Προσωπικά κατάντησα μέσα στον κυκεώνα των εξελίξεων από αιτιοκρατικά ρεαλιστής στις παρυφές του φαταλισμού, αναρχοβουδιστής, να αναλαμβάνω δηλαδή την ευθύνη να διατηρώ υπό έλεγχο τις επιθυμίες μου και να μειώνω την τάση μου για υπερκατανάλωση - με αφορμή και συνδρομή της σχετικής έλλειψης πόρων βέβαια-, με δημοκρατικές πεποιθήσεις και σοσιαλιστικές επιθυμίες και μια αυξανόμενη ροπή προς την αποδοχή της βίας ως ύστατο τρόπο προστασίας της νοητικής υγείας. Οπότε είμαι τόσο "ό,τι να 'ναι", που είμαι έτοιμος για όλα! Δεν φταίω εγώ, υπαίτια είναι, μάλλον, τα υγρά που φτάνουν στον εγκέφαλό μου για την ικανότητά μου να αντιμετωπίζω, στο τέλος των πάντων, τα ανθρώπινα δρώμενα όπως τους πρέπει, ως ένα αξιόλογο ανέκδοτο, δηλαδή, με μόνο μου δίλημμα αυτό του Άμλετ.

Είναι η ακατανίκητη τάση μου να οραματίζομαι τον άνθρωπο ως ον που τείνει προς την αλήθεια, την ελευθερία και την διαφοροποίηση που δεν με αφήνει να παραμείνω αμέτοχος όταν μου χαλάνε τους ήδη ατελείς μου κύκλους τα υπόλοιπα παιδάκια στην παιδική χαρά. (αυτά τα νεοφιλελεύθερα ειδικά είναι πολύ μαλακισμένα!) Είναι η βλακώδης επιθυμία μου να τον συντηρώ και ως ουτοπική οντότητα που μπορεί να υπάρξει πάνω και πέρα από τις ιστορικές συγκυρίες, εκείνη που δημιουργεί και τα όποια οράματα για τα νέα, τα θαυμάσια και τα πιθανά που μου ρημάζουν τη σιωπή με νέες μελωδίες.

 Είναι αυτή που με φέρνει και αντιμέτωπο με όλους εκείνους, τους πραγματικούς, που αρνούνται να απεξαρτηθούν από αυτές τις συγκυρίες και με οδηγούν μέχρι και στον μηδενισμό όταν συνειδητοποιώ πως η κύρια εξάρτησή τους, η πηγή της βλακείας τους, είναι ο φόβος, σε κάθε του μορφή, και είναι η αδυναμία τους να σταματήσουν να δρουν ενστικτωδώς, αναζητώντας καταφύγια όπως αυτό της συσσώρευσης δύναμης και αγαθών, εκείνη που τους αποτρέπει από την αναζήτηση τρόπων αντιμετώπισής του. Ησυχία, αντί για ελευθερία(θα σας πρήξω μ' αυτό, τώρα που το έμαθα!) και συντήρηση του ίδιου, του γνωστού, του, εν συγκρίσει με το πιθανό, λιγότερου.

Θεωρώντας, όμως, πως οποιοδήποτε ον στο σύμπαν είναι καταδικασμένο να είναι έρμαιο, και μέρος, των συγκυριών, μπορεί κατά διαστήματα να υποτάσσομαι στον εγωισμό μου ζητώντας από τους γύρω μου περισσότερα, αδυνατώ, ωστόσο, να ξεχάσω πως είναι αυτές που τους διαμόρφωσαν ως άτομα, και τα αποτελέσματά τους συνιστούν αυτό που ορίζουν ως εαυτό. Και εκεί, η υπεύθυνη στάση μετά την υπερβολή, είναι η σιωπή. Αλλά επειδή ακόμα και ο θάνατος μπορεί να κυμανθεί από ψίθυρο μέχρι και κραυγή, είμαστε καταδικασμένοι στην ανευθυνότητα.

 Επομένως, μετά το ερώτημα της ύπαρξης ή μη ύπαρξης, έρχεται το ζήτημα της μορφής της ύπαρξης. Και εδώ θεωρώ πως κανείς δεν είναι μόνος του, πως όλα είναι αλληλένδετα, πως όλες οι έννοιες, που παίρνουν μορφή μέσα από εμάς, αλλά υπάρχουν και πέραν από εμάς, είναι τάσεις, πως η ησυχία μπορεί να είναι μόνο προσωρινή και η τάση προς την ελευθερία η σταδιακή συνειδητοποίηση μιας αλληλουχίας ψευδαίσθησεων, με την αλλαγή να αποτελεί την μόνη κατάσταση σε ένα αέναα μεταβαλλόμενο παρόν.

Και έρχομαι στο τώρα.

Τα δόγματα, κάθε είδους και μορφής, αποτελούν διαστρέβλωση της πραγματικότητας, και έχουν ως αιτία την άγνοια, η οποία έχει διττή υπόσταση. Άλλοτε προϋπάρχει ως έλλειψη γνώσης, και άλλοτε είναι επίκτητη, αποτελεί, δηλαδή, επιλογή, προτίμηση, τρόπο ζωής(όσο αστείο κι αν μου ακούγεται). Όπως είπε και ο Nietzsche: "Έχεις τον δικό σου τρόπο, έχω τον δικό μου τρόπο. Όσο για τον σωστό τρόπο, τον ορθό τρόπο και τον μόνο τρόπο, δεν υπάρχει."  Έξαρση της σύγκρουσης διαστρεβλωμένων δογμάτων, μαζικά αποδεκτών τρόπων, ζούμε αυτές τις μέρες. Ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του, αν φυσικά θέλει να είναι μέτοχος στην μορφή που θα πάρει ο κόσμος την επόμενη μέρα.

Κατα τ' άλλα, don't panic. Ζωή είναι, θα τελειώσει!

No comments: