15 July 2013

Επιχρυσωμένη δύση, Χρυσή Αυγή και μαύρα μεσάνυχτα




 Ο φασισμός, και η ροπή προς αυτόν, ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως. 

  Είναι οι εκάστοτε συνθήκες και η αντίληψή του καθενός για αυτές που ορίζει το βαθμό. Αν επιζητούμε κοινωνία ορθολογισμού και αλληλοκατανόησης, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τι ωθεί ένα κομμάτι της κοινωνίας -ένα μέρος του εαυτού μας- στην βία και σε αγελαίες συμπεριφορές, όπως επίσης και να ξεχωρίσουμε την έννοια της δικαιολόγησης από αυτή της αιτιολόγησης.

  Ο Asimov θεωρούσε τη βία ως το τελευταίο καταφύγιο ενός ανίκανου. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό ένας άνθρωπος που νιώθει ανίκανος να είναι άνθρωπος φοβισμένος. Και κάθε ον που φοβάται για την ακεραιότητα αυτού που ορίζει ως εαυτό, το οποίο ακόμα και σε πνευματικό επίπεδο βάλλεται και μεταβάλλεται πέραν των δυνατοτήτων του από πολλές πλευρές, θα καταφύγει στη βία ως ύστατη λύση, όταν αποτύχει να κατανοήσει και να διαχειριστεί την κατάσταση του περιβάλλοντός του και να ενστερνιστεί κάποια ή κάποιες από τις υπάρχουσες εναλλακτικές διεξόδους. Και φυσικά θα αναζητήσει νομιμοποίηση της βίας, είτε σε ιστορικά παραδείγματα, είτε μέσα στην ασυμβατότητά του με την επικρατούσα κατάσταση.

  Αν, λοιπόν, σήμερα ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας καταφεύγει στην Χρυσή Αυγή, και γενικότερα στον εθνικισμό και την εκδικητικότητα ως σημεία συσπείρωσης εν όψει μιας κατάστασης που απ' ό,τι φαίνεται μας ξεπερνά όλους, είναι η αποτυχία των "ικανών" να αντιληφθούν πως για να ισορροπήσει ένα κοινωνικό σύνολο είναι απαραίτητος ο σεβασμός, στο μέτρο του δυνατού, κάθε ατόμου που το απαρτίζει και το συγκροτεί, ούτως ώστε και η πολιτική με τη σειρά της να μην δημιουργεί μεγάλες επί μέρους ασυμβατότητες. Διαρκώς, δε, πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας πως εκτός από τον φασισμό, ενυπάρχουν στον άνθρωπο και οι έννοιες που, είτε μέσω προτίμησης, είτε μέσω απαξίωσης, οδηγούν σε φασιστικά και απολυταρχικά φαινόμενα, ενώ το ζήτημα δεν είναι αν θα επαναληφθούν αυτά, αλλά πότε και με τι ένταση.

  Αν δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε με αυτούς τους ανθρώπους, είτε δεν έχουμε πραγματική πρόθεση να το κάνουμε, είτε δεν διαθέτουμε την ικανότητα. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες για να εξακολουθούμε να τους χρησιμοποιούμε ως κάτι αντίθετο με εμάς, ούτως ώστε να ορίζουμε τον εαυτό μας με λιγότερη προσπάθεια, μέσα από την άρνηση και την αποποίηση πτυχών της ίδιας μας της φύσης, κάνοντας σε διαφορετικό βαθμό το ίδιο με εκείνους στους οποίους "εναντιωνόμαστε". Διακρίσεις.


  Παραλλαγές του ίδιου όντος είμαστε και δεν μπορούμε να αξιώνουμε τον σεβασμό της διαφορετικότητάς μας -ανεξαρτήτως βαθμού- αν δεν σεβόμαστε την ίδια την έννοια της διαφοροποίησης, με καθημερινές σπονδές προς αυτήν της κατανόησης. Κοινός τόπος υπάρχει, αρκεί να μην καταφεύγουμε σε αλαζονικά συμπεράσματα και εγωιστικές λύσεις.

  Αυτά για τους "ικανούς" που έθαψαν την ιστορία τους κάτω από φόβους, προλήψεις και σκοπιμότητες, καταδικάζοντας τους εαυτούς τους να δημιουργήσουν τις συγκυρίες για την ξαναζήσουν. Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως, με την άγνοια, ως μία ακόμη έννοια, να παραμένει πάντα παρούσα. Ίσως έφτασε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι σφάλλουμε αμφότεροι, σε διαφορετικό βαθμό. Ίσως πάλι και όχι. Και τα σφάλματα, όμως, ανθρώπινα είναι.


  Τέτοιοι που παραμείναμε, παιδιά, καλή μας τύχη.

1 comment:

Reactor said...

Σχόλια στο από κάτω post, γιατί έτσι μας αρέσει! :Ρ