17 June 2013

Παίζω και μαθαίνω με την ΕΡΤ.

 
   Εχω απομακρύνει την τηλεόραση από τη ζωή μου επιτυχώς εδώ και τέσσερα χρόνια. Η συσκευή έμενε στην θέση της κλειστή, και μετά από μια απόπειρα να παρακολουθήσω έναν αγώνα πριν από δυο χρόνια, είναι και καμμένη. Έχοντας, λοιπόν, ως πηγή πληροφόρησης το διαδίκτυο, έμαθα αργότερα για την διακοπή της αναμετάδοσης του σήματος των σταθμών της ΕΡΤ και δεν το είδα να συμβαίνει ζωντανά. Όταν πληροφορήθηκα την διάλυσή της, ομολογώ πως δεν έπεσα από τα σύννεφα. Αυτό που με εξέπληξε, ωστόσο, είναι η συνειδητοποίηση της απάθειάς μου και ο κυνισμός της άμεσης αντίδρασής μου. Με κυρίευσε, και όχι προς τιμήν μου, μια τάση για απαξίωση του γεγονότος. Όχι επειδή είμαι άνεργος, όχι επειδή η ΕΡΤ δεν αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητάς μου, επειδή αποτελεί ένα ακόμη έξοδο ή επειδή διοικητικά, κακά τα ψέματα, ήταν εξ ιδρύσεως έρμαιο της εκάστοτε κυβέρνησης και ένα ακόμα κομμάτι του δημόσιου τομέα προς ενίσχυση της πελατειακής τάσης. Όχι, η απάθεια και ο κυνισμός δεν ήταν προιόν σκέψης, ήταν αντανακλαστικό διότι προϋπήρχε, είχε ήδη εγκατασταθεί και ήταν ο βαθμός εκείνος που με εξέπληξε.

   Σε πρώτη, λοιπόν, απερίσκεπτη εξέταση, το γεγονός ωχριούσε μπροστά στη λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων για τις οποίες ήμουν, και εξακολουθώ να είμαι, προετοιμασμένος. Ναι, 2.656 επιπλέον άνεργοι είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό των ανέργων αυτή τη στιγμή, όταν ο αριθμός τους - ο αριθμός μας - κοντεύει να φτάσει το 1.500.000, ενώ δεν συμπεριλαμβάνει την ημιαπασχόληση και τους ανεπαρκείς, εν συγκρίσει με το κόστος ζωής, μισθούς της. Εδώ έκανα το πρώτο λογικό σφάλμα, καθώς απαξιώνοντας την απώλεια της εργασίας και του εισοδήματος οποιουδήποτε ανθρώπου, απαξίωσα την ίδια την έννοια της εργασίας και αδίκησα, πρωτίστως, τον εαυτό μου.

   Μέσα στα σχέδια της κυβέρνησης είναι η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και των υδάτινων πόρων. Πώς να μην χάσει την σημασία του το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης, μπροστά στη παραχώρηση σε ιδιωτικά κεφάλαια, σε χέρια ελάχιστων ανθρώπων, ενός αγαθού που αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ανθρώπινη ύπαρξη; Πώς να μην στραφώ στον κυνισμό, όταν καταφέραμε να γίνουμε μια κοινωνία η οποία διαθέτει και μετέχει επί δεκαετίες στην επιστημονική γνώση και παρ' όλα αυτά δεν αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να παραχωρήσει η κυβέρνησή της, οι άνθρωποι που εξέλεξε να την αντιπροσωπεύσουν; Πρόκειται να παραχωρήσουμε, σε ιδιώτες, σε λίγους, τον έλεγχο ενός αγαθού που αποτελεί, όπως το οξυγόνο, βασική και απαραίτητη προϋπόθεση για τη ζωή, την αποφυγή δηλαδή του βιολογικού θανάτου, και μαζί τη δύναμη που προκύπτει από τον έλεγχό του. Ποιοί είμαστε πια εμείς, που φτάσαμε σε τέτοιο σημείο που να χρειάζεται να ειπωθεί ότι o άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει περισσότερο από τρεις μέρες χωρίς νερό; Ποιό είναι το επίπεδο της ευφυίας μας όταν δεν αποτελεί κομμάτι της κοινής συνείδησης, πως η ευημερία όλων των κοινωνιών και η εξέλιξη όλων των πολιτισμών, καθ' όλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, είχε ως πρώτη προϋπόθεση τον έλεγχο και την εκμετάλευση υδάτινων πόρων; Πόσο μεγάλη είναι η άγνοια και η ανευθυνότητά μας, όταν δεν σπεύδουμε να το αποτρέψουμε, πάσει θυσία, σήμερα που προβλέπεται από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα ραγδαία αύξηση της ανάγκης για πόσιμο νερό;

   Μια τόσο βασική βιολογική ανάγκη πρόκειται να περιοριστεί και μεταφραστεί με τον οικονομικό όρο "ζήτηση" και δεν γίνεται να μην αναρωτηθεί κανείς ποιό είναι το νοητικό επίπεδο μιας κοινωνίας που δέχεται να αποτιμηθεί, να μετρηθεί με ευρώ, η ανυπολόγιστη ευθύνη της απέναντι στα ανθρώπινα όντα που φέρνει στον κόσμο καθημερινά, απέναντι σε εκείνα τα αμέτρητα που θα ακολουθήσουν και δεν έχουν ακόμα την δυνατότητα να το αντιληφθούν και την δύναμη να το αποτρέψουν. Ποιός ο βαθμός της μυωπίας και της απάθειάς της όταν προβαίνει σε τέτοια πράξη, αγνοώντας πως σε κάθε παρόμοια περίπτωση παγκοσμίως, η ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων έχει αποδεδειγμένα βλάψει τόσο την οικονομία, όσο και την υγεία του κοινωνικού συνόλου.

   Η ΔΕΗ, μαζί με τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας, έχει κι αυτή σειρά στο πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων. Η δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού, του αγαθού εκείνου που αποτέλεσε έναν από τους κυριότερους παράγοντες στην πολιτισμική εξέλιξη της ανθρωπότητας, πρόκειται να περάσει και αυτή στον έλεγχο ιδιωτικών συμφερόντων. 

   Ομοίως, οι δημόσιοι οργανισμοί και φορείς που αφορούν την υγεία του κοινωνικού συνόλου και υποβαθμίζονται καθημερινά βάσει πολιτικών επιλογών και με δικαιολογία την οικονομική κατάσταση του κράτους και την εξυπηρέτηση του χρέους. Αναρωτιέμαι για πόσο ακόμα θα μπορούμε να διεκδικούμε τον χαρακτηρισμό "άνθρωποι", όταν παρουσιάζουμε σαν κοινωνία ολοένα και μεγαλύτερη αδυναμία να αντιληφθούμε την αξία της υγείας και να διασφαλίσουμε την ύπαρξη όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικών υπηρεσιών στα άτομα της κοινωνίας μας, στα άτομα του είδους μας, που η ζωή φέρνει είτε εξ αρχής, είτε στην πορεία της αντιμέτωπα με ασθένειες που απειλούν την επιβίωσή τους, που απειλούν την αξιοπρέπεια, την σωματική, νοητική και ηθική ακεραιότητα που τους καθιστά ανθρώπους.  Θεωρώ πως πάνω απ' όλα αποτελεί ζήτημα ελευθερίας, καθώς, προσωπικά, αδυνατώ να φανταστώ ισχυρότερα δεσμά από αυτά της ασθένειας. Και καθώς κατά την γνώμη μου γεννιέσαι ζώο και γίνεσαι άνθρωπος μέσα από την τάση σου προς την ελευθερία, την διαρκή προσπάθεια για ανεξαρτησία, η συνειδητοποίηση της αξίας της υγείας, η δημιουργία των συνθηκών που την προάγουν και η διαφύλαξή τους αποτελούν προϋπόθεση για να παραμείνουμε άνθρωποι και η ενίσχυσή τους παράγοντα για να εξελιχθούμε.

   Επομένως, είναι ακατανόητη η αντίδραση πολλών, κυρίως νέων ανθρώπων, και η τάση τους να αναζητήσουν καταφύγιο στην απάθεια, στην αδιαφορία και στον μηδενισμό, ή σε άλλες χώρες, όταν καλούνται να υπάρξουν ως προσωπικότητες, ως συνειδήσεις, μέσα σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει με τέτοια ελαφρότητα ζητήματα που αφορούν την επιβίωση και την ευημερία της; Πώς να μην είναι πρώτη η σκέψη: "Ποια ΕΡΤ μου λέτε τώρα!";


   Πώς να διατηρήσεις την ψυχική σου υγεία σε μια χώρα στην οποία η κυρίαρχη "λογική" για την επίλυση των προβλημάτων των δημόσιων εταιρειών και οργανισμών είναι η ολοκληρωτική απώλεια έστω και αυτού του ελάχιστου ελέγχου που είχαμε μέχρι τώρα, η ολοκληρωτική παράδοση ανεκτίμητης αξίας αγαθών σε ιδιωτικά συμφέροντα, απλά και μόνο επειδή δεν μπορέσαμε να διατηρήσουμε υπό τον έλεγχό μας αυτούς που τα διαχειρίζονταν εδώ και 39 χρόνια! Και λέω ανεκτίμητης αξίας διότι ακόμα και αν εμείς σήμερα, υπ' ευθύνη μας και βάσει του άμεσου συμφέροντός μας, ορίζουμε την αξία τους βάσει της παρούσας κατάστασης της οικονομίας, είναι αντικειμενικά αδύνατο να οριστεί η πραγματική αξία τους για τις γενιές των ανθρώπων που θα ακολουθήσουν και που λόγω των σημερινών μας επιλογών θα κληθούν να ζήσουν χωρίς έλεγχο πάνω σ' αυτά. Και αυτό δεν είναι γνώμη, είναι δεδομένο.

   Και ποιά θα είναι η αυριανή μορφή της κοινωνίας μας αν ακολουθήσουμε μέχρι εσχάτων την λογική της κυβέρνησης, την λογική που έχει επικρατήσει παγκοσμίως, και στην περίπτωση των οργανισμών που αφορούν την εκπαίδευση, την παιδεία, το μέσο που διαμορφώνει και την έννοια που αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα εξελίξης της ουσίας της ανθρώπινης ύπαρξης, της νόησης, της συνείδησης και του ήθους της; Για πόσο ακόμα θα μπορούμε να τείνουμε προς την δημοκρατία, αν παραδώσουμε τον έλεγχο της παιδείας σε ακόμα μικρότερο αριθμό ανθρώπων, αν στραφούμε δηλαδή προς την αριστοκρατία και την ολιγαρχία για να αντιμετωπίσουμε τα όποια προβλήματά της;

   Και καθώς στην βάση τους, στην αρχή τους, είναι αλληλένδετα, το ζήτημα κάπου εδώ γίνεται πιο ξεκάθαρο. Πέραν από την παιδεία, δεν αποτελούν και η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το διαδίκτυο, μέσα που έχουν ανυπολόγιστη δύναμη μέσα από την εξίσου ανυπολόγιστη δυνατότητά τους να διαμορφώνουν συνειδήσεις, να διαπλάθουν δηλαδή και να μεταβάλουν την συνείδησή μας, και ως εκ τούτου το ήθος, τον τρόπο σκέψης και τις επιλογές μας, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο;

   Γίνεται να μην μας αφορά όλους επομένως; Είναι δυνατόν να παραδώσουμε στον πλήρη έλεγχο της εκάστοτε κυβέρνησης, στις διαθέσεις μιας μειονότητας, για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα, ένα μέσο που έχει τη δύναμη να ορίζει σε ανυπολόγιστο βαθμό την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε; Είναι δυνατόν σε μια χώρα που το πολίτευμά της θέλουμε να είναι δημοκρατικό, να έχει η εκάστοτε κυβέρνηση τον έλεγχο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης;

   Εκεί βρίσκεται και ο λόγος που η διάλυση της ΕΡΤ σηματοδοτεί βλακεία, αλαζονεία, και παντελή απαξίωση της ελληνικής κοινωνίας στο σύνολό της από πλευράς των κυβερνώντων. Απαξιώνουν τη μνήμη μας, απαξιώνουν τη συλλογική μας συνείδηση που διαμορφώθηκε, σε ανυπολόγιστο βαθμό, από την δημόσια τηλεόραση και το δημόσιο ραδιόφωνο τα τελευταία 75 χρόνια. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως ήταν η συλλογική συνείδηση, αυτή που διαμορφώνεται από τα κοινά ερεθίσματα, που δέχτηκε το σοβαρότερο πλήγμα με το κλείσιμο της ΕΡΤ.

   Θεωρώ πως δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει σε κόσμο ανθρώπινο, σε κοινωνία ανθρώπων, μορφή δύναμης με μεγαλύτερη ισχύ από την δύναμη να διαμορφώνεις τη συνείδηση ενός ατόμου ή ενός συνόλου ατόμων, διότι από την συνείδησή μας πηγάζει η όποια δυνατότητά μας να αντιλαμβανόμαστε, να κατανοούμε και να επιλέγουμε. Με λίγα λόγια, ορίζοντας τον άλλο, διαμορφώνοντας την συνείδησή του, ορίζεις και διαμορφώνεις σε ένα βαθμό και τις πράξεις του και εκεί βρίσκεται η πηγή ανεξάντλητης και ανυπολόγιστης δύναμης.

   Αποτελεί πεποίθησή μου, και πιστεύω ακράδαντα σε αυτήν, πως βασική προϋπόθεση για να τείνει ένα κοινωνικό σύνολο προς την δημοκρατία, την έννοια της δημοκρατίας, είναι αναγκαίο κάθε άτομο να μετράει και να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό διαρκώς, και σε κάθε επίπεδο, προκειμένου να διατηρεί υπό τον έλεγχό του, στον ύψιστο δυνατό βαθμό, το μερίδιό του σε αυτήν τη δύναμη. Και αυτό αποτελεί ταυτόχρονα δικαίωμα, υποχρέωση και ευθύνη κάθε ανθρώπου, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων.

   Πρέπει να γίνει κατανοητή η ευθύνη που φέρουμε, κάθε στιγμή που με τις πράξεις και τα λεγόμενά μας ορίζουμε, διαμορφώνουμε τη συνείδηση των ατόμων του περιβάλλοντός μας. Τα παιδία μας, τους γονείς μας, τους συγγενείς και τους φίλους μας, και μέσα από αυτούς, σε μια διαδικασία απρόσκοπτή και ένα δίκτυο ακέραιο και παγκόσμιο, την ανθρωπότητα. Και αν ακούγεται υπερβολικό ή κοινότοπο, είναι ακριβώς επειδή όλες οι έννοιες λαμβάνουν ασύλληπτες διαστάσεις μέσα από εμάς, και όπως και η έννοια της αλληλεπίδρασης εν προκειμένω, έχουν όλες ως κοινό τόπο τον άνθρωπο.

   Σε πείσμα όσων αδρανούν αδυνατώντας να αντιληφθούν την αξία της δημόσιας τηλεόρασης και της ιστορικής της συνέχειας, σε πείσμα όσων προσπαθούν να την απαξιώσουν, με γνώμονα απώτερους, ατομιστικά ιδιοτελείς σκοπούς, αλλά κυρίως προς όφελος της λογικής, των πεποιθήσεων και της νοητικής και ψυχικής μου υγείας, θα παίξω, ως ανίδεος, στο μέγα θέατρο που έχει στηθεί στην μικρή μας αυλή.

   Ακόμα και αν δεχτώ ότι όλοι οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ είναι διεφθαρμένοι και περιορισμένων δυνατοτήτων, η λογική μου μού επιβάλλει να σκεφτώ αυτόματα πως είναι τα ίδια δύο κόμματα, και μάλιστα σε μεγάλο ποσοστό και οι ίδιοι άνθρωποι, που αυτή τη στιγμή συγκυβερνούν και 39 χρόνια τώρα εναλλάσσονται στην εξουσία, απόλυτα υπεύθυνα για την κατάσταση που επικαλούνται και χρησιμοποιούν ως βάση, ως δικαιολόγηση της διάλυσης της ΕΡΤ. Της ΕΡΤ που δεν είναι μόνο τα μηχανήματα, οι εγκαταστάσεις και οι άνθρωποι, αλλά η ιδέα, η παράδοση και το έθιμο που έγιναν κομμάτι της συλλογικής συνείδησης των Ελλήνων που έζησαν και όρισαν αυτούς που σήμερα ζουν, αυτούς που θα ορίσουν εκείνους που θα έρθουν για να ζήσουν και να ορίσουν, με τη σειρά τους, τις συνειδήσεις των επόμενων γενεών.

   Είναι η λογική που επίσης επιτάσει να αναρωτηθώ, τουλάχιστον να αναρωτηθώ, πόσο ανόητο ή πόσο απαθή πρέπει να με θεωρούν όταν περιμένουν να δεχτώ πως το κίνητρό τους πίσω από αυτή την πολιτική επιλογή, την παράτυπη και στην ουσία της παράνομη και αντισυνταγματική πράξη, είναι, όπως ισχυρίζονται, να καθαρίσουν την ΕΡΤ από τη διαφθορά, την διαφθορά για την οποία, και για τον όποιο βαθμό της, ευθύνονται αποκλειστικά οι ίδιοι και τα κόμματά τους που επί δεκαετίες, επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, είχαν βάσει νόμου τον απόλυτο διοικητικό έλεγχό της.

   Και ως εκεί που φτάνει η λογική μου, τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα.

   Κρίνοντας βάσει των αποτελεσμάτων, του σκηνικού όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα και των τάσεων που δημιουργούνται, η κατάσταση που επικαλούνται οι πολέμιοι της ΕΡΤ, πρώτη μεταξύ οποίων η κυβέρνηση, άλλοτε ως λογική αιτιολόγηση και άλλοτε ως ηθική δικαιολόγηση, για μας να πείσουν πως η απόφασή τους να διαλύσουν την ΕΡΤ ήταν λογικά "ορθή" και ηθικά "σωστή", τους καθιστούν αυτόματα, βάσει της λογικής επαγωγικής σκέψης, υπόλογους και αποκλειστικά υπεύθυνους τουλάχιστον σε τρεις πιθανές περιπτώσεις.

   Στην πρώτη περίπτωση δηλώνουν πως υπήρξαν ανίκανοι να διαχειριστούν την περιουσία που τους χρέωσε όταν τους εξέλεξε η κοινωνία να την αντιπροσωπεύσουν, κάτι που ισχύει στο ακέραιο και σε κάθε άλλη περίπτωση επικείμενης ιδιωτικοποίησης ή αναδιάρθρωσης. Και η δικαιολόγησή τους, ουσιαστικά, είναι ότι δεν μπορούν να κυβερνήσουν βάσει των αρχών και των αξιών που πρεσβεύει το πολιτεύμα της δημοκρατίας, το οποίου και τους παρέχει την όποια εξουσία έχουν, διότι προϋποθέτει και καθιστά ηθική την ύπαρξη όλων εκείνων των οργανισμών και των φορέων που σκοπό έχουν να προασπίσουν αυτές ακριβώς τις βασικές αρχές και αξίες του, όπως, μεταξύ άλλων, την ελευθερία της έκφρασης, την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της ατομικής ελευθερίας και την ενεργό συμμετοχή στην ίδια την δημοκρατία.

  Στην δεύτερη περίπτωση, δημιουργούσαν και υπέθαλπταν την κατάσταση που επικαλούνται, για προσωπικό και κομματικό όφελος, κάτι που σημαίνει αυτομάτως ότι όχι μόνο φέρουν την ευθύνη για την κατάσταση που μας παρουσιάζουν αλλά είναι υπόλογοι και για κατάχρηση εξουσίας, η οποία είναι έγκλημα και όχι απλά πολιτική ανικανότητα.

   Στην τρίτη περίπτωση, γνώριζαν και υπέθαλπταν, κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας τους, αυτή την κατάσταση που σήμερα επικαλούνται, επιπλέον όμως με δόλο και απώτερο σκοπό να μπορέσουν σε κάποια χρονική στιγμή να διαλύσουν την ΕΡΤ και να ιδιωτικοποιήσουν μέρος της περιουσίας της.

   Αφήνω στην κρίση σας να αποφασίσετε για ποιά από τις τρεις περιπτώσεις πρόκειται, ή αν εξαντλείται το ζήτημα σε μία από τις τρείς, ή ακόμα και στις τρεις περιπτώσεις...

  Θεωρώ αυτονόητο, ωστόσο, πως οποιαδήποτε και από τις τρεις περιπτώσεις και αν ισχύει, η νέα εταιρεία που σκοπεύουν να ιδρύσουν τέτοιοι άνθρωποι δεν μπορεί παρά να είναι υποδεέστερη από την προηγούμενη από όποια πλευρά και οπτική γωνία και αν το εξετάσει κανείς.

   Η κυβέρνηση κάνει ένα ακόμα πολιτικό σφάλμα μιλώντας για τηλεθέαση, ακροαματικότητα και κέρδος. Αυτό, κατά τη γνώμη μου πάντα, αντιτίθεται σε βασικές αρχές της δημοκρατίας. Όπως σε μια δημοκρατική κοινωνία είσαι υποχρεωμένος να σέβεσαι το σύνολο των ατόμων, ομοίως και η δημόσια τηλεόραση και ραδιοφωνία μιας δημοκρατικής κοινωνίας είναι υποχρεωμένη να σέβεται και να υπηρετεί τις προτιμήσεις του συνόλου στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, όχι μόνο της πλειονότητας. Μπαίνοντας στη λογική της τηλεθέασης παύουμε να τείνουμε προς την διαφορετικότητα και την πολυπλοκότητα. Κατά τη γνώμη μου, είναι η τάση προς τη διαφοροποιήση που σε καθιστά άνθρωπο και η αναγνώριση της διαφορετικότητας ως κοινό τόπο ανάμεσα στους ανθρώπους, που σε καθιστά λογικό ον.  Επομένως φαίνεται πως με κριτήριο και γνώμωνα το κέρδος, εκτός από το πολίτευμα, το σύνταγμα, και τις έννοιες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, η κυβέρνηση καλείται να αποτιμήσει και την αξία της έννοιας της διαφορετικότητας. Και ακόμα και στην περίπτωση που μου άρεσε η μορφή που παίρνει ο κόσμος μέσα από τις επιλογές τους, πάλι είναι ηλίθιοι που την πουλάνε τόσο νωρίς και για τόσα λίγα αργύρια. Η αξία του περιορισμού της διαφορετικότητας μόνο αύξηση μπορεί να παρουσιάσει στο μέλλον για τις ενδιαφερόμενες εταιρείες και κεφάλαια όταν η επικρατούσα τάση είναι η μετατροπή των πολιτών σε καταναλωτές. Παρόμοιοι άνθρωποι έχουν παρόμοιες επιθυμίες, κάτι που σημαίνει ευκολότερο έλεγχο και φυσικά πιο εύκολο κέρδος. Να υπενθυμίσω, απλά, πως όλα αποκτούν μια τιμή, αλλά μόνο αν αποφασίσεις να τα πουλήσεις.

   Θέλω να πιστεύω πως συμμερίζονται όλο και περισσότεροι καθημερινά πως η συλλογική συνείδηση μιας κοινωνίας δεν μπορεί να ελέγχεται και να χειραγωγείται από την εκάστοτε κυβέρνηση, γιατί δεν διαμορφώνεται ούτε από την πλειοψηφία που την εκλέγει, ούτε από την πλειονότητα. Η συλλογική συνείδηση, το λέει η ίδια η λέξη, διαμορφώνεται από το σύνολο μιας κοινωνίας και εμπεριέχει τα απαραίτητα "στεγανά" για την αναχαίτιση της πανταχού παρούσας βλακείας. Οι κοινωνίες βασίζονται πρωτίστως στην καλή πίστη ανάμεσα στα άτομα που τις απαρτίζουν, η οποία συντηρείται κυρίως από την ύπαρξη και την τήρηση των γραπτών νόμων. Και αν η κυβέρνηση κατάφερε με την πράξη νομοθετικού περιεχομένου να παρακάμψει το Σύνταγμα και τους νόμους του ελληνικού κράτους, είναι οι άγραφοι νόμοι, το δέον και το ηθικό που προκύπτει από την συλλογική συνείδηση, αυτά που έπληξε και αυτά που την απαξιώνουν.

   Προσωπικά, δεν μου αρκεί να επαναλειτουργήσει η ΕΡΤ όπως ήταν πριν. Θεωρώ, πλέον, την μείωση στον μέγιστο δυνατό βαθμό του κυβερνητικού ελέγχου πάνω στα μέσα που διαμορφώνουν την συλλογική συνείδηση και την δημιουργία και διαρκή ενίσχυση της τάσης να μετέχουν άμεσα σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό στην λειτουργία τους οι πολίτες, απαραίτητη προϋπόθεση για την διαφύλαξη και την εξέλιξη μιας κοινωνίας που επιθυμεί να τείνει προς τη δημοκρατία.

   Οι κοινωνίες αλλάζουν διαρκώς, αυτό που μένει να αποφασίσεις τελικά, είναι ο βαθμός στον οποίο θα είσαι μέτοχος σε αυτή την αλλαγή, σε ποιο βαθμό, δηλαδή, θα ορίσεις και θα διαμορφώσεις την κοινωνία μέσα στην οποία ζεις. Αποδέκτης θα είσαι ούτως ή άλλως.

   Τελειώνω με μια συμβουλή από καρδιάς, που έχει σκοπό απόλυτα ιδιοτελή καθώς δεν είναι άλλος από το να ζω κι εγώ σε μια κοινωνία που είναι, σε ένα βαθμό, και δική μου. Να θυμάστε πάντα πως κάθε άνθρωπος ορίζει την έννοια της πατρίδας διαφορετικά, προσδίδοντάς της τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που επιθυμεί να προσδώσει και στην πρώτη του πατρίδα, αυτήν που ορίζει ως εαυτό.
 


   Στον πατέρα μου, που με έμαθε νωρίς πως δεν είμαι ελεύθερος, και μόνο να τείνω προς την ελευθερία μπορώ. Στον πατέρα μου που ευτυχώς δεν ζει για να πεθάνει δυο φορές.

No comments: