28 September 2013

Ν.Δ - Χ.Α: Σημειώσατε άκυρο.




 Στη χώρα που ακόμη η πλειονότητα δεν έχει καταλάβει ότι η τάση προς την αυτοκρατία προκύπτει από την εντροπία, εκεί που ο homo sapiens υποκύπτει στα ένστικτά του, αυτά που δημιουργούν κοπάδια, αγέλες και ηγέτες παντός τύπου, που την θεωρεί απλά αντίθετη και όχι ευκολότερη, και ως εκ τούτου κατώτερη και ελλιπή σε εκφάνσεις και πιθανές μορφές εν συγκρίσει με την διαρκή τάση προς τη δημοκρατία, το σύστημα συνύπαρξης μέσα από το οποίο το άτομο καλείται να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του και των υπολοίπων, αναδεικνύοντας και αυξάνοντας την αξία της εκάστοτε κοινωνίας και της ανθρώπινης ύπαρξης εν γένει, στη χώρα αυτή που οι περισσότεροι αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι η τάση προς την πρώτη προκύπτει από την απάθεια και την αδράνεια ενώ η τάση προς την δεύτερη προϋποθέτει διαρκή συνειδητή προσπάθεια και αγώνα, στη χώρα αυτή έγινε σήμερα η αρχή μιας περιπέτειας, που εδώ και καιρό είχαν προγραμματίσει.

 Θεωρούν ότι είμαστε τόσο μαλάκες! Δεν γνώριζαν τη δράση και το ποιόν τους η ΚΥΠ, η Ασφάλεια και η Αντιτρομοκρατική τόσα χρόνια! Δεν γνώριζε τίποτα η Δικαιοσύνη που λάμβανε μηνύσεις και εγκλήσεις καθημερινά από πολίτες, μετανάστες, συλλόγους και οργανισμούς για τη δράση της! Και έτσι η κυβέρνηση που τους γλυκομιλούσε μέχρι χτες, μέσω στελεχών, βουλευτών, παπαγάλων και αυλικών, κανόνισε να πέσει από τα σύννεφα μαζί με την κοινή γνώμη για να πάρει τα εύσημα για την εξάρθρωση των συνεργατών της! Και εκείνο το έγγραφο μισθοδοσίας της ΚΥΠ του '82 που ήρθε στο φως από το Wikileaks και σύμφωνα με το οποίο ο λαϊκός μάρτυρας, πλέον, Μιχαλολιάκος, μαζί με άλλα φασιστοειδή του τόπου, λάμβαναν μισθούς δεκαπλάσιους και εικοσαπλάσιους του βασικού από την υπηρεσία με ψευδώνυμα όπως "Αναστάσιος", "Αννίβας" και -ω τι ταιριαστό με υποψήφιο πραξικοπηματία που θα "σώσει" την Τροία- "Άνακτας", πότε θα αποσαφηνιστούν από την, τόσο πρόθυμη ξαφνικά, δικαιοσύνη;

 Η Χρυσή Αυγή, αυτά τα συστημικά αποβράσματα του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού που γεννά εγκληματίες καλύτερα και σε μεγαλύτερη έκταση από κάθε άλλο γνωστό οικονομικοπολιτικό δόγμα, αυτοί οι θιασώτες των πρώτων σκυλιών, των "άσωτων υιών" που γέννησε το υπό κατάρρευση καπιταλιστικό σύστημα τον περασμένο μόλις αιώνα, γίνονται σήμερα ο Δούρειος Ίππος για την αποδοχή της κατάλυσης της Δημοκρατίας, φτιαγμένος από τους ίδιους τους προστάτες τους και μόνο κατά τα φαινόμενα λιγότερο ακραίους ομοϊδεάτες τους, οι οποίοι τους χρησιμοποίουν στην συντεταγμένη τους προσπάθεια να μειώσουν την αξία της ίδιας της έννοιας της Δημοκρατίας στις αντιλήψεις μας, απαξιώνοντας την βούληση ενός μέρους των πολιτών που, ανεξαρτήτως αιτιολόγησης ή δικαιολόγησης, εξέλεξαν τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής ως κοινοβουλευτικούς αντιπροσώπους τους.

 Κάπως έτσι, λοιπόν, περνάμε στην δημοκρατία εκείνων που ξέρουν "καλύτερα" και ορίζουν τους άλλους ως "άκρα", όπου καθίσταται "αμφιλεγόμενη" η θέση "ακραίων" ιδεολογιών στο "συνταγματικό τόξο", όπου δημιουργείται πρόσφορο έδαφος για να επανέλθει στη μικρή αυλή μας το πλέον ανυπόστατο, εσφαλμένο και, παρ' όλα αυτά, συχνότατο ευφυολόγημα, που διερωτάται αν είμαστε "ικανοί" ή "έτοιμοι" για δημοκρατία...

 Λες και η δημοκρατία μπορεί να γίνει κατάσταση -να αποκρυσταλλωθεί σε μια μορφή- και δεν εξελίσσεται και εξελίσσει γενιά τη γενιά, λες και υπάρχει περίπτωση να σκέφτεται και να δρα ένα άτομο δημοκρατικά αν δεν μεγαλώσει και δεν παιδευτεί με αυτήν. Και επειδή το ερώτημα, αργά ή γρήγορα, θα τεθεί, η απάντηση είναι απλή: Πιανίστες άνευ πιάνου δεν δύναται να υπάρξουν και είναι η εξάσκηση που οδηγεί στην εξέλιξή τους ως τέτοιους, καθώς και στην εξέλιξη της ίδιας της μουσικής.

 Αυτό για το φάλτσο της κυβέρνησης -η οποία μετά βίας λειτουργεί ακόμα και ως ντουέτο- που πάνε να το θάψουν μέσα στα χειροκροτήματα των αυλικών της, εν αναμονή της αναγκαίας από το σύστημα και το κατεστημένο, νέας Χρυσής Αυγής.

26 September 2013

Αφιερωμένο σε σας που «δεν ξέρατε»…

Αναδημοσίευση του ομότιτλου άρθρου του Δημήτρη Αρβανιτάκη

«Εγώ ξέρω. Εγώ ξέρω τα ονόματα των υπεύθυνων εκείνου που αποκαλείται “πραξικόπημα” […]. Εγώ ξέρω τα ονόματα των υπεύθυνων της σφαγής του Μιλάνου, στις 12 Δεκεμβρίου 1969. […] Εγώ ξέρω τα ονόματα εκείνων που έδωσαν τα μέσα και εξασφάλισαν πολιτική προστασία σε γέρους στρατηγούς (για να κρατούν, ως εφεδρεία, την οργάνωση ενός πιθανού πραξικοπήματος), σε νεολαίους νεοφασίστες ή μάλλον νεοναζιστές (για να δημιουργήσουν στην πράξη μια αντικομμουνιστική ένταση) και εντέλει σε κοινούς εγκληματίες, άγνωστους μέχρι σήμερα και ίσως για πάντα. […] Εγώ ξέρω αυτά τα ονόματα και ξέρω όλα τα γεγονότα (απόπειρες εναντίον των θεσμών και σφαγές) για τα οποία όλοι αυτοί είναι ένοχοι. Εγώ ξέρω. Αλλά δεν έχω τις αποδείξεις. Δεν έχω καν τις ενδείξεις. Εγώ ξέρω, γιατί είμαι ένας διανοούμενος, ένας συγγραφέας που πασχίζει να παρακολουθήσει όλα όσα συμβαίνουν, να μάθει όλα όσα γράφονται σχετικά, να φανταστεί εκείνα που δεν γνωρίζουμε ή εκείνα που αποσιωπούνται· που συνδυάζει ακόμα και μακρινά γεγονότα, που βάζει μαζί τα ανοργάνωτα και αποσπασματικά κομμάτια ενός πολιτικού κάδρου, που αποκαθιστά τη λογική εκεί όπου μοιάζει να βασιλεύουν το αυθαίρετο, η τρέλα και το μυστήριο».

Ετσι μιλούσε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο δύσκολος διανοούμενος, ο άβολος καλλιτέχνης, ο par excellence «αιρετικός», στις 14 Νοεμβρίου του 1974, στο άρθρο του με τίτλο «Io so», στην «Corriere della Sera». Και μην πει κανείς ότι δεν ήξερε! Πριν περάσει ένας χρόνος, στις 2 Νοεμβρίου του 1975, κράτος και παρακράτος αγκαλιασμένοι, του απάντησαν: νύχτα, μέσα στο αποκρουστικό κρύο της ερημικής και μουσκεμένης Οστια, έκαναν το κορμί του λιώμα κάτω από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου. Λιώμα: το κορμί του, αλλά και το μυαλό του. Ενα μυαλό σαν και κείνο ενός άλλου Ιταλού, για το οποίο ο Μουσολίνι είχε πει: «Αυτό το μυαλό πρέπει να το κάνουμε να πάψει να λειτουργεί». Αυτό το άλλο μυαλό ήταν του Αντόνιο Γκράμσι.

Εμείς, λοιπόν, ξέραμε και ξέρουμε –και περισσότερα από τον Πιερ Πάολο. Αλλά υπάρχουν κι αυτοί που «δεν ήξεραν». Είναι η εξουσία και οι μηχανισμοί της· είναι σχεδόν το σύνολο των μέσων ενημέρωσης· είναι οι γραβάτες των κάθε λογής εκπροσώπων· είναι οι στωμύλοι «υπεύθυνοι πολιτικοί» που πασχίζουν για την πατρίδα· είναι όλοι εκείνοι που σήμερα έχουν αποδυθεί σε έναν «αγώνα» εναντίον του νεοναζισμού που σέρνεται στους δρόμους και δολοφονεί. Είναι αυτοί που «δεν ήξεραν».

Και τώρα, ω του θαύματος, ωσάν τον απόστολο Παύλο στον δρόμο για τη Δαμασκό, φωτίστηκαν! Ο επί της Δημοσίας Τάξεως υπουργός, ο πρωθυπουργός, οι έγκυροι δημοσιογράφοι… Φωτίστηκαν, γιατί μέχρι χθες ζούσαν στο σκότος της άγνοιας… Μην τους πυροβολείτε, «δεν ήξεραν». Δεν ήξεραν ότι οι νεοναζιστές δολοφονούν στον δρόμο μετανάστες (ιδού το όριο…), δεν ήξεραν ότι τρομοκρατούν σχολειά, νηπιαγωγεία και νοσοκομεία, δεν ήξεραν ότι κάνουν εκδηλώσεις μίσους, δεν ήξεραν ότι υμνούν τον πατέρα τους τον Χίτλερ, δεν ήξεραν ότι η δική τους αστυνομία δουλεύει αγκαλιά με τους νεοναζιστές στις διαδηλώσεις, δεν ήξεραν ότι συνεργάζονται, δεν ήξεραν ότι τους κάλυπταν, δεν ήξεραν!

Και αυτοί, αυτοί που «δεν ήξεραν», έχουν χρόνια τώρα οργανώσει μία εκστρατεία για να δημιουργήσουν μια κοινωνία που «δεν ξέρει», να διαμορφώσουν τον «μέσο άνθρωπο» που δεν ξέρει, που δεν θέλει να μάθει, που δεν μπορεί να καταλάβει. Και το έχουν σχεδόν καταφέρει: οι εκατοντάδες χιλιάδες που ψήφισαν τους νεοναζιστές που τραμπουκίζουν, που δολοφονούν «ξένους» -κι αυτοί δεν ήξεραν. Δεν ήξεραν, γιατί το τέρας ήταν λίγο πιο πέρα από την πόρτα τους… Το να μάθει ο άνθρωπος να κοιτάζει γύρω του είναι το πιο δύσκολο στοίχημα στη ζωή του. Και η εξουσία, πάντα, θέλει αυτό ακριβώς, να τον εμποδίσει να μάθει.



Από τον ιστότοπο της "Εφημερίδας των Συντακτών", 25/9/2013. εδώ.

25 September 2013

Κύκλοι, σπείρες και η καταδίκη των μορφών




 Είμαι αναποφάσιστος. Δεν μπορώ να διαλέξω αν αυτή η κοινωνία με έχει κουράσει ή με έχει ενθουσιάσει. Και αυτό που παρατηρώ είναι ότι υποχρεώνουμε τους εαυτούς μας να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο διαρκώς υπαρκτές τάσεις τους. Και καταλήγω ότι μεγαλύτερο κύκλο με τον υλικό και ιδεατό κόσμο, εκεί που ο φορέας γίνεται ποιητής, δεν είναι δυνατόν να φέρουμε στο σύμπαν αν δεν αντιληφθούμε πρώτα πως η ποίηση προκύπτει από την τάση μας να ισορροπήσουμε μέσα στην αντίθεση, τη σύγκρουση και γενικότερα τους φυσικούς περιορισμούς που ως τέτοιοι δεν μπορούν να εκφράσουν την άπειρη, ρευστή φύση του υπαρκτού και του πιθανά υπαρκτού αλλά να δράσουν ως συσσωρεύσεις δυναμικής, εφαλτήρια νέων ταλαντώσεων. Ταλαντώσεων που υπάρχουν εκεί που μπορούν να υπάρξουν. Και ο άνθρωπος, ως ένα ακόμη ον που μπορεί να εκφράσει, να εισάγει τη διάσταση του ιδεατού στο σύμπαν μέσα από τις μορφές που σχηματίζονται κατά τη σύνδεσή τους, αποκτά τη δύναμη να εξελίσσει τόσο αυτήν, όσο και τις υπόλοιπες, σε έναν κύκλο που μοιάζει άρρηκτος. Ίσως εκεί να πηγάζει ο αγνωστός φόβος που θέλουμε να παραμείνει τέτοιος, όχι επειδή είμαστε ανίκανοι να τον αντιμετωπίσουμε, αλλά επειδή θα καταστούμε ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε την αλλαγή που στο χρόνο και τον χρονισμό του θα μας επιβάλλει και την μορφή που θα μας δώσει και δεν θα μπορούμε ποτέ ξανά να αλλάξουμε.
 
 Ο κύκλος, όμως, πρέπει να συγκριθεί με έναν δεύτερο για να μετρήσει τον εαυτό του. Και δεν έχει άλλο γνωστό μέσο, φορέα και ποιητή για να εκφραστεί, από τον άνθρωπο, μετατρέποντάς τον έτσι σε έναν ακόμη Σίσυφο. Και έπειτα σας παρατηρώ, εσάς τα εκπληκτικά ανεύθυνα όντα και με κουράζει ο ενθουσιασμός μου. Ειλικρινά.
 
 Και εκεί ο θάνατος γίνεται ο καλύτερός μου φίλος καθώς αναγκάζομαι να μάθω τη γλώσσα του και να μπορώ να του μιλάω ευθέως κάθε φορά που έρχεται. Γιατί όπως οι καλοί φίλοι, συνηθίζει να έρχεται απρόσκλητος και ντυμένος απλά. Και αν εκείνη τη στιγμή δεν φοβηθείς να επιστρέψεις με το άπειρο που όρισες, αναζήτησες και γνώρισες και με εκείνο, το πάντα λιγότερο, που δημιούργησες, που ποίησες -ποτέ μόνος- στην ανύπαρκτη διαφορετικά στιγμή που με μέτρο τον εαυτό σου κλείνεις τον κύκλο και υπάρχεις, τότε φοβάσαι, για μια ακόμα φορά, αυτό που σε ακολουθούσε μια ζωή και δεν τολμούσες να δεχτείς να συνυπάρξεις μαζί του. Και μάλλον δεν είναι άλλο από την, μάλλον φαινομενικά, ανισόρροπη ταλάντωσή σου μέσα στην αδιάκοπη επανάληψη, τον άρρηκτο κύκλο, που προσπαθώντας να διαρρήξεις για να διαφοροποιηθείς μεταβάλλεις σε σπείρα και αυξάνεις, δημιουργώντας χώρο μέσα στο χρόνο για νέες μορφές. Μία προσπάθεια κουραστική, όσο αναγκαία και επιθυμητή, και μόνη εναλλακτική αυτής που δεν οδηγεί στην εντροπία να παραμένει η ανυπαρξία.

 Φαίνεται πως ο άνθρωπος θα φτάνει στις εσχατιές του γνωστού σύμπαντος, πριν ξεμείνει με τον εαυτό του και αναγκαστεί να αξιώσει από αυτόν ένα δεύτερο, παράλληλο με εκείνο στο οποίο είναι δεσμώτης και όσο το δυνατόν λιγότερο ίδιο. Γιατί είναι η ελαφρότητα της πέτρας που αέναα κουράζει τον Σίσυφο στον Άδη. Αποφεύγοντας αυτήν κρατιόταν όπως μπορούσε στη ζωή, το χρονικό διάστημα όπου πιο ελεύθερα συμμετέχεις, ως μία ακόμη πιθανή μορφή, αυξάνοντας τις πιθανές παραλλαγές του ίδιου.

24 September 2013

Ο μικρός ξερόλας Χρύσανθος και η θεωρία των δύο μονάχα άκρων

ή αλλιώς, "Η καλή μας η γελάδα, βόσκει κάτω στη λιακάδα!".


Εδώ, ο τόσο -μα τόσο;- χαρακτηριστικός Έλληνας Χρύσανθος, με το λαϊκό, γεμάτο κύρος μουστάκι του, μας δείχνει την καλύτερη γελάδα, που ξέρει ότι υπάρχει και τη θέλουμε.

 Πώς δεν έχει ιστορική βάση η θεωρία των δύο άκρων, ξεχάσατε; "Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας." George Bush Jr. ο Μέγας.

 Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνετε;

 Κάθε αντίδραση, επομένως, στις ιδέες και τις πράξεις που διέπουν και συνιστούν την πολιτική της κυβέρνησης που εκλέχθηκε από το 19% του συνόλου των πολιτών(εκτός και αν το 40% που απείχε από την εκλογική διαδικασία έχουμε σταματήσει να το αντιμετωπίζουμε ως πολίτες) είναι αυτομάτως ακραία, και ως τέτοια πρέπει να απορρίπτεται δίχως εξέταση και κρίση!

 Καλως ήρθατε στον κόσμο του νεοφιλελεύθερου δογματισμού ο οποίος πορεύεται χέρι χέρι με όλα τα δόγματα, αυτά που πέθαιναν σε πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα τα οποία και συρρικνώνει, προς μία ακόμη μορφή ολοκληρωτισμού, ένα νέο παράδειγμα προς αποφυγή μετά τον αναπόφευκτο εκφυλισμό και την μάλλον ανεξέλεγκτη κατάρρευσή του παγκοσμίως. Η ειδοποιός διαφορά με τα περασμένα παραδείγματα; Τα εργαλεία που είναι σήμερα διαθέσιμα και εισάγουν, μεταξύ άλλων, την πιθανότητα του αφανισμού του είδους, ενώ σε συνδυασμό με την ιδέα ότι η ιστορία τελείωσε εισάγουν και την πιθανότητα να γεννήσουμε ως κοινωνίες σύγχρονους Νέρωνες που -ω πανμέγιστη Ιδιωτεία!- θα έχουν κάτι παραπάνω από φωτιά παίζοντας με τις ζωές δισεκατομμυρίων. Φοβηθήκατε; Κοιτάξτε στον καθρέφτη, ο πρώτος εχθρός του ανθρώπου, είναι ο άνθρωπος!

 Τα καθεστώτα που τείνουν προς τον ολοκληρωτισμό συντηρούν την ύπαρξή τους βίαια, και καταφεύγουν όλο και περισσότερο σε αυτήν όσο διογκώνονται οι αντιδράσεις που προκαλούν, και οι οποίες δεν ανακύπτουν ούτε από την εκάστοτε αντιπολίτευση, ούτε από τις όποιες αντίθετες ιδέες αλλά από τον άνθρωπο, το ον που στο χρόνο του, ο οποίος ποικίλει σε κάθε άτομο, συνειδητοποιεί αναπόφευκτα πως δεν υπάρχει ο ένας, ο μοναδικός και ο ιδανικός τρόπος για να ζήσει, συνειδητοποιώντας σταδιακά ότι ο "ιδανικός" τους τρόπος δεν του αρκεί. Εκεί που πυροβολεί, όχι απλά τον Σαμαρά, τον Μιχαλολιάκο, τον Nixon, τον Hitler και τους φτωχούς τω πνεύματι ομοιδεάτες τους, αλλά και τον ίδιο τον Πλάτωνα στο κεφάλι, που λιγότερος του δασκάλου του υπήρξε, αναδεικνύοντας ίσως περισσότερο από κάθε άλλον την αξία του να "συλλογάσαι ελεύθερα", που έλεγε κι ο Ρήγας.

 Η ουτοπική θεώρηση του κόσμου πέθανε, καλώς ήρθατε στον πλανήτη Γη, τον ένα ακόμη, εκεί που η ύπαρξη δεν έχει νόημα αν δεν τις δώσει ένα, ή περισσότερα, ο άνθρωπος. Καλημέρα άνθρωπε! Θα φέρεις άραγε σε αυτό το κρίσιμο σημείο την ευθύνη του εαυτού σου μπας και πάμε παρακάτω, ή θα επιστρέψεις στο ένστικτο της αγέλης και του κοπαδιού ψάχνοντας πάλι ηγέτες, θεούς και δαίμονες και εξυψώνοντας "ιδανικούς" τρόπους για να κρυφτείς, πάλι, από εσένα και τη γύμνια σου; Στην άγνοια δεν μπορείς να επιστρέψεις, αυτή απλά υπάρχει και ο παράδεισος δεν είναι πια εκεί. Μόνο υποκρισία και ψεύδη, αυτά στα οποία αναλώνεσαι, εσύ, το πιο ικανό ον που ξέρεις. Η ιστορία των πιθήκων τελείωσε, όχι των ανθρώπων. Μπορείς να τείνεις όπου γουστάρεις κι όπου μπορείς, αλλά αν τείνεις προς τα γνωστά και τα ίδια, θα εξαντλήσουμε με μπανανιές τη Μπανανία και θα πήξουμε στη μπανάνα!

 Και ξαφνικά με βρίσκω ανάμεσα στους απανταχού Έλληνες, τους πέρα από γενετικά χαρακτηριστικά έλληνες, που η βαθιά αναρχική τους γλώσσα και οι μνήμες, έστω και ως ίχνη, από τους πολυπρόσωπους δυνάστες τους εδώ και τόσους αιώνες, δημιούργησαν μέσα τους την τάση να γράφουν στ' αρχίδια τους τα πάντα και να τα εξευτελίζουν μέσα στην ημιμάθεια και την υποκρισία τους, όπως, στο τέλος των πάντων, τους αξίζει.

 Ούτε επανάσταση χρειάζεται σήμερα, ούτε βία, ούτε ανατροπή. Να κάνουμε, πρωτίστως, αυτό που μπορούμε να κάνουμε καλύτερα από κάθε άλλο λαό χρειάζεται. Να τους γράψουμε στ' αρχίδια μας. Και το οφείλουμε στους υπόλοιπους λαούς, και ιδίως απέναντι στους νέους δυνάστες μας, που με το life-style τους, τον μανδύα της ιδιωτείας τους με τον οποίο ντύνουν -οι γυμνοί βασιλείς- πεπερασμένα ήθη, με την πανάρχαια μέθοδο καρότου-μαστίγιου, δηλαδή της επιδίωξης της αέναης οικονομικής ανάπτυξης σε πλανήτη με περιορισμένους πόρους -ω πανμέγιστη Ιδιωτεία των μαζών!-, στον βωμό της οποίας μας ζητούν -κατάτι βίαια θα τολμούσα να παρατηρήσω!(Τρόικα;!! Δένδιας;! Χρυσαυγίτες;;! Πού, πού;)- να θυσιάσουμε ό,τι την αναιρεί και ό,τι δεν συμβάλει σε αυτήν, και βέβαια με την των δύο άκρων θεωρία, το προσωπείο του "διαίρει και βασίλευε"(μα πολύ προχό οι Νεοφιλελέδες λέμε!),  προσπαθούν -μάταια- να πείσουν και τους εαυτούς τους ότι βρήκαν τον "ιδανικό" τρόπο ζωής! Ιδού η πηγή του φασισμού, μικρέ χαζέ μας Χρύσανθε! Ο φασισμός εκείνων που "ξέρουν την τιμή των πάντων, και την αξία κανενός" όπως έλεγε και ο Oscar Wilde, για τους παλαιοφιλελεύθερους συμπληρώνω εγώ.


 Με λίγα λόγια, απαιτούν τη συμμετοχή μας στο μεγαλύτερο ανέκδοτο των μελλοντικών γενιών, αν αυτές, βέβαια, υπάρξουν. Ας ελπίζουμε πως μας παρατηρούν εξωγήινοι για να μην πάει τελείως στράφι το είδος τουλάχιστον! Είμαι και ματαιόδοξος, τι να κάνουμε! Κι αν σας ακούγομαι γελοίος, -να δεις, πώς το κάναμε μικροί;! Α, ναι!- καθρεφτάκι!

 Σε αυτούς που λένε ότι τους δώσαμε τη Δημοκρατία(και μας την επέστρεψαν ως εναλλασσόμενη ολιγαρχία οι μπαγλαμάδες!), σε αυτούς που πήγαν κι έγιναν τα περίπλοκα ρομπότ του Δυτικού προγραμματισμού, είναι απαραίτητο σήμερα να τους γνωρίσουμε και την έννοια της μαλακίας, γράφοντάς τους, έτι μία φορά, στ' αρχίδια μας, μπας και καταλάβουν ότι μαλακίζονται.


"Δεν είσαι τίποτα, δεν ήσουνα ποτέ. Δεν είσαι τίποτα που πρέπει να θυμάμαι..."
     Άντζελα

 Ο μόνος δρόμος είναι, ανύπαρκτος και πάλι! Διότι, αναμφισβήτητα, όσον αφορά τα ήθη, η μόνη εν ισχύ αρχή είναι αυτή που πρώτος διατύπωσε ο Σωκράτης. "Ένα γνωρίζω, ότι τίποτα δεν γνωρίζω". Όλα τα άλλα είναι οδοντόκρεμες και υπάρχουν πολλοί τρόποι, γνωστοί και ακόμα άγνωστοι, για να καθαρίσεις τα δόντια σου, όπως, φυσικά, και η επιλογή να τα αφήσεις άπλυτα, αποδεχόμενος τις συνέπειες της επιλογής σου, μέχρι να δημιουργήσεις ή να δημιουργηθεί, μια οδοντόκρεμα που να σου αρμόζει περισσότερο. Αν εμμείνεις στις ήδη υπάρχουσες, σίγουρα δεν θα αναζητήσεις άλλες. Η έννοια της ελευθερίας και η τάση προς αυτήν μόνο να αναχαιτιστούν από την πλάκα, την τερηδόνα και την ουλίτιδα μπορούν. Και ο βαθμός της ανάσχεσης είναι το μέτρο της αξίας κάθε ατόμου και κάθε κοινωνίας. Ας κάνουμε την αρχή, να τους "βγούμε κι αποπάνω", κάτι που τόσο το γουστάρουμε οι ημιμαθείς ξερόλες!

Αναρχοεθνικισμός Χρύσανθε,
(σκάστε ρε να γελάσουμε..) νά το νέο άκρο! 

Τρέχα τώρα πίσω από τα σκυλιά σας τα μαύρα, που τόσο έξυπνα αμολήσατε με κλωτσιές μετά το μαχαίρωμα του Παύλου. Τρέχα να σώσετε την καλή σας τη γελάδα!

How do you like them apples? Που λεν και στο χωριό σου!



υ.γ: Για πρώτη φορά, εδώ και χρόνια, νιώθω περήφανος που είμαι από το Ελλαδιστάν, τον πιο υποταγμένο τρομοκράτη τους, που οι κάτοικοι του ομιλούν την αναρχική και στη συντριπτική πλειονότητά τους δεν το ξέρουν! Να είναι καλά που με ξύπνησαν από τον χρυσό λήθαργό που μέχρι τώρα μοιραζόμασταν. Κι ένα τραγουδάκι αφιερωμένο, γιατί και πολύ ασχοληθήκαμε:


Ραδιενεργό απόβλητο λογικής #2


 Το να συγκρατείς τα ήθη σου με νόμους είναι ο, εν συγκρίσει, εύκολος τρόπος, και ως τέτοιος υπολείπεται του να μπορείς να συγκρατείς τα ήθη σου. Διότι αν χρησιμοποιήσεις τον δύσκολο τρόπο, αυτόν που απαιτεί αυτογνωσία, τότε μαθαίνεις και να διαμορφώνεις τα ήθη σου.

 Η εκ των πραγμάτων αδυναμία μας να ακολουθήσουμε τον δεύτερο τρόπο επιδεινώνεται από τη δειλία, αρχικά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και ύστερα αυτό της συντήρησης του εαυτού και των μορφών του ιδεατού των οποίων είναι φορέας, κάτι που οδηγεί σε εντροπία, δηλαδή επιστροφή στο γνώριμο και το γνωστό, ακόμα και αν αυτά είναι αποδεδειγμένα ψευδή ή λανθασμένα. Περίπτωση στην οποία στο άτομο δημιουργούνται στρεβλώσεις στους συσχετισμούς των εννοιών κατά την αναγκαία πλέον προσαρμογή των μορφών, των τρόπων με τους οποίους αντιλαμβάνεται και κατανοεί την διάσταση του ιδεατού που εισάγει στο σύμπαν -ομοίως με κάθε σκεπτόμενο ον- και επομένως την εξέλιξή εκείνης, καθώς διοχετεύοντας αναγκαστικά πλέον τη δυναμική του στην περιπλοκότητα των υπάρχοντων τρόπων και μορφών και όχι στην πολυπλοκότητα που θα εισήγαγε μέσω της αναζήτησης και της εξεύρεσης νέων, αυτή τείνει να παρουσιάζει περισσότερη ομοιοτροπία, ομοιομορφία και ομοιογένεια απ' ότι διαφοροποίηση, ποικιλοτροπία και πολυμορφία. Και εμπλουτισμένη φτώχια, παραμένει φτώχια.



Cowardice was undoubtedly one of the most terrible vices - thus spoke Yeshua Ha-Nozri. "No, philosopher, I disagree with you: it is the most terrible vice!". (said Pontius Pilate)
 Mikhail Afanasievich Bulgakov - "The Master and Margarita"

22 September 2013

Σιωπηλοί χρησμοί




 "Υπάρχει σιωπή ανάμεσα μας, που κρύβεται στο θόρυβο της πόλης, μέσα στις κινήσεις της, τους χρονισμούς της, που σπάνια έρχεται εκεί καίρια η λέξη. Αλίμονο αν χαθεί αυτή η σιωπή, κι ας απαιτεί από μας στα όρια της γνώσης μας την πίστη, σ' αυτήν υπάρχει όλος ο κόσμος κι άλλοι πόσοι. Υπάρχοντας παρά τα όσα γνωρίζεις την ξεχνάς, την αφήνεις ακίνητη. Μόνος κινείσαι σ' έναν κόσμο πιο μικρό."

 Έτσι λένε κάποιοι. Κάποιοι που τριγυρίζουν τις πόλεις για να γίνουν πλουσιότεροι, όχι για να κάνουν τους άλλους πιο φτωχούς. Κάποιοι που γνωρίζουν πως νέες μορφές δεν γεννιούνται με τους ίδιους τρόπους. Που αναγνωρίζουν την ευθύνη της δημιουργίας, την φέρουν μέσα τους και ύστερα πάλι στο δήμο την επιστρέφουν. Που ακούνε πλέον με συγκίνηση κάθε φωνή της πόλης τους που διαφωνεί, έχοντας βιώσει το άπειρο μέσα στην ανυπαρξία της συμφωνίας. Που έχει αναδείξει μέσα τους τη σιωπή, αυτήν που εμπεριέχει όλα αυτά που ακόμη δεν υπάρχουν, όλα εκείνα που ακόμη δεν ακούν.

Πότε, άλλωστε, θα γνωρίσουν αυτό που δεν υπάρχει ακόμα, αν αναλωθούν σε ό,τι ήδη υπάρχει;

21 September 2013

Στη χώρα που αποκλήρωσε τη μαλακία




   Στη χώρα αυτή -τρανό παράδειγμα παγκόσμιου φαινομένου- με το ενάμιση εκατομμύριο εγγεγραμένους άνεργους, με τα τρία εκατομμύρια ανασφάλιστους, με την συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας καταληστευμένη από το κάθετι δικό της -αυτό που είχε και αυτό που θα είχαν οι απόγονοί της-, σε αυτή τη χώρα μας μιλούν οι ακραίοι για τα άκρα. 

   Ενώπιον μιας κοινωνίας της οποίας ο κοινός και ο ιδιωτικός της πλούτος συσσωρεύεται καθημερινά σε λιγότερους, σε γνωστούς-άγνωστους λίγους εντός και εκτός συνόρων, της οποίας η εξουσία πάνω στην θέλησή της υφαρπάζεται με νέες μορφές πανάρχαιων μεθόδων, που το σύνταγμά της γίνεται κουρέλι για να ντύσει και να κρύψει το καρκίνωμα του παγκοσμίως κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού συστήματός μας που γεννά πλέον μονάχα βλακεία -ενός ακόμα πολιτικού και οικονομικού συστήματός μας-, έρχονται αυτά τα ανδρείκελα, φαντάσματα πια του εαυτού τους, να μας τρομάξουν με σκιές του παρελθόντος και αγέλες λυσσασμένες που χρόνια εκτρέφουν στην "βρώμικη", σκοτεινή πίσω αυλή μας.

   Στον τόπο αυτό, σ' αυτόν τον ένα ακόμη τόπο, όπου όσα δικαιώματα καταφέραμε με νεκρές γενιές να δημιουργήσουμε εξαφανίζονται ως ανάξια, μεμιάς, μπροστά στις κάμερες και τις απόψεις των μέσων μαζικής ηθικολογίας, εξομάλυνσης και εξομοίωσης, στον τόπο όπου οι απόψεις μας συγκλίνουν μέσα στην άγνοια και το φόβο υπό πίεση, όπου η αξία της ζωής μας καταρρέει, διαλύεται μαζί με τα όνειρά της τα κουτσά, στραβά, ανάποδα κι ολοδικά της, τις προσδοκίες της τις αγαπημένες και εφήμερες, τις γυάλινες διαθλασμένες βλέψεις και την αέναα σαθρή δυναμική της, στο τόπο αυτό έρχονται να μας ξυπνήσουν οι εφιάλτες μας, να βολευτούμε να μας πουν με το μικρότερο κακό εκ των δύο - αυτοί οι μαζάνθρωποι που μόνο δύο βλέπουν.

   Σε αυτό το θλιβερό πια τσίρκο, με τις αντίθετες φωνές, που βίαια "κακώς" βγαίνουν, να πνίγονται στον θόρυβο πολύχρωμων πουλιών, με μια απόφαση κοινή δύο ατόμων, τότε με έναν κατασκευασμένο διακόπτη και τώρα με ένα δημιουργημένο μαχαίρι, στον θίασο αυτόν που αξιώνει μέσω προτίμησης τους ανύπαρκτους, έρχεσαι εσύ, που έμαθες να πειθαρχείς, να ζεις με τις εμμονές αυτών των λογικά βίαιων τυράννων, να καταδικάσεις μαζί τους άνευ σχετικής ηθικής, με σχέδια και νούμερα και πέτρινες πλάκες, την αντίδραση που τόσο βίαια γεννήσατε και αποκληρώνετε μέσα στην υποκρισία και τη γελοιότητά σας.

   Είναι κάτι δειλοί σαν κι εσάς που τρέχουν πίσω από τον ικανότερο στη βία, ενδίδοντας ξανά και ξανά στη σατραπεία. Δειλοί όχι λόγω απάθειας ή έλλειψης δράσης αλλά από υποχώρηση εκεί που η νοημοσύνη σας μπορεί, και υποκρισία εκεί που το ήθος σας, μαζί με τον πυρήνα και την ακεραιότητα του εγωισμού σας, καταρρέει πάνω στα ένστικτα της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης. Και γίνεστε όλο και πιο ίδιοι, όλο και πιο μαζικοί, όλο και πιο φτωχοί, κι ανήμποροι και σκλάβοι.

   Ακολουθήστε τους γέροντες μαλάκες, τους αρχαίους και σύγχρονους "καλύτερούς" σας, που σπεύδουν πρώτοι να σας πουν πώς "πρέπει" να ζήσετε. Και ίσως κάποια μέρα καταλάβετε, πώς γεννά η μίμηση το τέρας που μας τρώει τα σωθικά, και κάθε εξέλιξη και πρόοδο με τα "ιδανικά" του. Η Αθήνα των δούλων ήξερε και ξέρει. Και καθόλου είρων δεν νιώθω, τώρα που σας λέω πως δεν ήταν η δημοκρατία το μάθημα, αλλά η μαλακία, η εμμονή να αντλείς νόημα για την τυχαία ύπαρξή σου με έναν και μόνο τρόπο και να τον επιβάλλεις σε όσους περισσότερους μπορείς για να μην νιώθεις τόσο μόνος και μαλάκας. Η δημοκρατία ήταν το ηθικό δίδαγμα, μαλάκες. Ο τρόπος για να πλάσεις τον εαυτό σου έτσι που να μπορεί να δεχτεί κι άλλους μαλάκες, που με εμμονές άλλες και τρόπους διαφορετικούς, νέες μορφές θα φέρουν να μας σώσουν από την φτώχια της ύπαρξης. Η Αθήνα μας έδωσε τον πιο δύσκολο τρόπο που βρήκε, για να αντλήσει οποιοδήποτε ον στο γνωστό σύμπαν νόημα και αξία από την σχέση του με την πλέον άπιαστη έννοια και την πιο δύστροπη ερωμένη. Τη συνύπαρξη.


  Αυτή είναι και η θεά του έρωτα για τους ανθρώπους, μαλάκες. Την Αφροδίτη την ορέγονται κι οι πίθηκοι. Έτσι ξεμένετε φτωχοί, λιγότεροι, με σχέσεις αρεστές, αποδεκτές από τους ομοίους σας, και "έρωτα" πληρωμένο, μεθυσμένο και ναρκωμένο για να μην λερωθείτε απ' τη συνύπαρξη. Ισάξιοι τέτοιου έρωτα είστε πλέον. Μόνο αυτόν, αυτόν που λιγοστεύει, έχει να σας δώσει ο Αρταξέρξης μέσα στη σατραπεία σας.

   Σας μισώ γιατί για να υπάρξω πρέπει να σας λυπάμαι, αλλά το μίσος μου κι η βία του κατώτερα θα είναι πάντα των δικών σας, καθώς στο πρόσωπό σας πρέπει να βλέπω εμένα και να σας ευγνωμονώ, για να φωτίζω και ν' απομακρύνομαι από τον πιο φαύλο, πιο φτωχό σας κύκλο.

   Για να συνεχίζω να βαδίζω όσο μπορώ στον πιο δύσβατο δρόμο που βλέπω προς τη συνύπαρξη, τον ατελείωτο δρόμο όπου ο θάνατος γίνεται λύτρωση και όχι καταδίκη. Για να μπορώ να φύγω μαζί του ανά πάσα στιγμή, όπως το σύμπαν για όλους επιτάσσει, έχοντας ζήσει μακριά από τα απωθημένα άλλων, τις δανεικές τύψεις και τις ιδανικές μετάνοιες με τις οποίες αυτοκτονείτε κάθε ώρα.



   στον Παύλο και την κοπέλα με την οποία συνυπήρχαν, όπως ήξεραν και μπορούσαν, που τους γαμήσατε τoν έρωτα με τις μαλακίες σας.

14 September 2013

1984: Άργησε τρεις δεκαετίες, αλλά ήρθε!




   Όσο λιγότερα γνωρίζεις για τις ιστορικές συγκυρίες που διαμόρφωσαν την κοινωνία στην οποία ζεις, τόσο λιγότερα γνωρίζεις για την κοινωνία που σε διέπλασε και αναλόγως περιορισμένη θα είναι και η αντίληψή σου για αυτό που ορίζεις ως εαυτό.

   Όσο περισσότερα γνωρίζεις για την ιστορία της γλώσσας σου, που εν προκειμένω εκτείνεται σε ένα βαθμό μέχρι και τα αρχαία ελληνικά - και πρέπει να αντιληφθούμε πως είμαστε τυχεροί εν συγκρίσει με τους περισσότερους πολιτισμούς του πλανήτη - τόσο πιο πλούσια σε νοήματα και ερμηνείες γίνεται αυτή, ενώ αντιλαμβανόμενος τον κόσμο μέσω αυτής, τόσο πιο ιδιαίτερη, σύνθετη και ελεύθερη καθίσταται η νόησή σου.

   Όσο για τα θρησκευτικά, είναι απαραίτητο να διδάσκονται στα πλαίσια της φιλοσοφίας, της ιστορίας, της ανθρωπολογίας, της κοινωνιολογίας και όποιου άλλου γνωστικού πεδίου εντάσσονται, ούτως ώστε να παρέχεται η δυνατότητα της ουσιαστικής υπέρβασής τους. Δεν καταπολεμάς τον στρουθοκαμηλισμό κάνοντας την στρουθοκάμηλο.

   Δεν ξέρω τι υπηρετούν η κα. Ρεπούση και οι ομοϊδεάτες της, -τί, ποιούς, και σε ποιο βαθμό- αλλά σίγουρα όχι τον ορθολογισμό, την φιλολογία, την φιλοσοφία και την ιστορία, και σίγουρα όχι τον άνθρωπο ως ον που απομακρύνεται από την άγνοια και τις συγκυρίες. Οι ενέργειες τους και η στάση τους μάλλον εντάσσονται στην ήδη υπάρχουσα -και κυριαρχούσα- τάση περιορισμού και σταδιακής συρρίκνωσης των ανθρωπιστικών επιστημών, στοχεύοντας στην βάση, δηλαδή τις ελλιπείς και αδιαμόρφωτες ακόμα συνειδήσεις κατά τα πρώτα και σημαντικότερα στάδια της διάπλασής τους.

    Ότι κατέχει κανείς, αυτό και ξεπουλάει αυτή την περίοδο. Ο απώτερος σκοπός είναι πλέον ξεκάθαρος, απλά και μόνο από τα πολλαπλά οφέλη του για τα κυρίαρχα συστήματά μας και την ευημερία των πιστών τους - όπως βέβαια την ορίζουν αυτοί με την περιορισμένη τους νόηση. Και δεν είναι άλλος από την σταδιακή μείωση της αξίας της ανθρώπινης ζωής στις αντιλήψεις μας. Αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του νεοφιλελευθερισμού, εν προκειμένω, και των δογμάτων κάθε είδους γενικότερα, και αυτό δεν είναι άποψη αλλά λογικός συλλογισμός.

   Αλλά τις έννοιες δεν μπορείτε να τις ξηλώσετε από το σύμπαν βρε ηλίθιοι, μόνο τις εφήμερες μορφές τους, αυτές από μελάνι, bytes ή αίμα. Όσο μεγαλύτερη η απόσταση και το διάστημα, τόσο μεγαλύτερη η αξία που αποκτούν και συσσωρεύουν. Είναι τα παιδιά σας που θα σας θάψουν ζωντανούς ως απροσδόκητα και ανυπόφορα βλάκες, με τον κυνισμό, την απάθεια και την αδιαφορία που τους δώσατε να εξελίξουν. Και θα ικετεύσετε για το τέλος σας πολύ πριν αυτό έρθει, βασανιζόμενοι από το πλέον αποτρόπαιο και αμείλικτο πρόσωπο ενός θανάτου εν ζωή που οι ίδιοι προκαλέσατε. Άντε, και καλά σαράντα!






 υ.γ: High-tech Μεσαίωνας με post-apocalyptic τοπία και δυστοπικές κοινωνίες... Προβλέπω νέα άνθιση του sci-fi, μεταξύ άλλων, στο απώτερο μέλλον! Όπως επίσης και ότι δεν θα ζήσω να το χαρώ! Δεν γαμιέται... κι αυτό κι εσείς!

18 July 2013

Antonis, are you trying to pull a "George Bush" on us?



That shit is old as... 


...well, old shit!


You desperately(fancy word!) need new opinion makers! Try here ma nigga!





p.s: Τα ελληνικά "ψάρια" δεν έχουν να φοβούνται τίποτα! Όπως είπε και ο George, "I know the human being and fish can coexist peacefully"!

15 July 2013

Επιχρυσωμένη δύση, Χρυσή Αυγή και μαύρα μεσάνυχτα




 Ο φασισμός, και η ροπή προς αυτόν, ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως. 

  Είναι οι εκάστοτε συνθήκες και η αντίληψή του καθενός για αυτές που ορίζει το βαθμό. Αν επιζητούμε κοινωνία ορθολογισμού και αλληλοκατανόησης, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τι ωθεί ένα κομμάτι της κοινωνίας -ένα μέρος του εαυτού μας- στην βία και σε αγελαίες συμπεριφορές, όπως επίσης και να ξεχωρίσουμε την έννοια της δικαιολόγησης από αυτή της αιτιολόγησης.

  Ο Asimov θεωρούσε τη βία ως το τελευταίο καταφύγιο ενός ανίκανου. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό ένας άνθρωπος που νιώθει ανίκανος να είναι άνθρωπος φοβισμένος. Και κάθε ον που φοβάται για την ακεραιότητα αυτού που ορίζει ως εαυτό, το οποίο ακόμα και σε πνευματικό επίπεδο βάλλεται και μεταβάλλεται πέραν των δυνατοτήτων του από πολλές πλευρές, θα καταφύγει στη βία ως ύστατη λύση, όταν αποτύχει να κατανοήσει και να διαχειριστεί την κατάσταση του περιβάλλοντός του και να ενστερνιστεί κάποια ή κάποιες από τις υπάρχουσες εναλλακτικές διεξόδους. Και φυσικά θα αναζητήσει νομιμοποίηση της βίας, είτε σε ιστορικά παραδείγματα, είτε μέσα στην ασυμβατότητά του με την επικρατούσα κατάσταση.

  Αν, λοιπόν, σήμερα ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας καταφεύγει στην Χρυσή Αυγή, και γενικότερα στον εθνικισμό και την εκδικητικότητα ως σημεία συσπείρωσης εν όψει μιας κατάστασης που απ' ό,τι φαίνεται μας ξεπερνά όλους, είναι η αποτυχία των "ικανών" να αντιληφθούν πως για να ισορροπήσει ένα κοινωνικό σύνολο είναι απαραίτητος ο σεβασμός, στο μέτρο του δυνατού, κάθε ατόμου που το απαρτίζει και το συγκροτεί, ούτως ώστε και η πολιτική με τη σειρά της να μην δημιουργεί μεγάλες επί μέρους ασυμβατότητες. Διαρκώς, δε, πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας πως εκτός από τον φασισμό, ενυπάρχουν στον άνθρωπο και οι έννοιες που, είτε μέσω προτίμησης, είτε μέσω απαξίωσης, οδηγούν σε φασιστικά και απολυταρχικά φαινόμενα, ενώ το ζήτημα δεν είναι αν θα επαναληφθούν αυτά, αλλά πότε και με τι ένταση.

  Αν δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε με αυτούς τους ανθρώπους, είτε δεν έχουμε πραγματική πρόθεση να το κάνουμε, είτε δεν διαθέτουμε την ικανότητα. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες για να εξακολουθούμε να τους χρησιμοποιούμε ως κάτι αντίθετο με εμάς, ούτως ώστε να ορίζουμε τον εαυτό μας με λιγότερη προσπάθεια, μέσα από την άρνηση και την αποποίηση πτυχών της ίδιας μας της φύσης, κάνοντας σε διαφορετικό βαθμό το ίδιο με εκείνους στους οποίους "εναντιωνόμαστε". Διακρίσεις.


  Παραλλαγές του ίδιου όντος είμαστε και δεν μπορούμε να αξιώνουμε τον σεβασμό της διαφορετικότητάς μας -ανεξαρτήτως βαθμού- αν δεν σεβόμαστε την ίδια την έννοια της διαφοροποίησης, με καθημερινές σπονδές προς αυτήν της κατανόησης. Κοινός τόπος υπάρχει, αρκεί να μην καταφεύγουμε σε αλαζονικά συμπεράσματα και εγωιστικές λύσεις.

  Αυτά για τους "ικανούς" που έθαψαν την ιστορία τους κάτω από φόβους, προλήψεις και σκοπιμότητες, καταδικάζοντας τους εαυτούς τους να δημιουργήσουν τις συγκυρίες για την ξαναζήσουν. Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως, με την άγνοια, ως μία ακόμη έννοια, να παραμένει πάντα παρούσα. Ίσως έφτασε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι σφάλλουμε αμφότεροι, σε διαφορετικό βαθμό. Ίσως πάλι και όχι. Και τα σφάλματα, όμως, ανθρώπινα είναι.


  Τέτοιοι που παραμείναμε, παιδιά, καλή μας τύχη.

11 July 2013

Ακούω...

Έθνη: Αληθινά ψέματα




   Το ψέμα είναι εύκολο, ο δρόμος της Κακίας, μα πάντα, πέρα απ' τα όρια της λίγης μας ζωής, σαθρό γκρεμίζεται στα αδιέξοδά του όταν φτάνει.

   Όταν τα παλιά τα ψεύδη βαρεθείς, ίσως αντιληφθείς, ξεπουλημένε σκλάβε, γύφτισα μαϊμού, τι σημαίνει να κάνεις, έτσι, γι' αλλαγή, "εθνικόν το αληθές".

   Και τότε μέσα σου θα φέρεις, αυτοστιγμής, και τη μόνη αληθινή επανάσταση. Την μόνη που μας αφορά όλους. Όλους όσους με ψεύδη, νέα, θα συνεχίσουμε.

   Αρκετά, όμως, με τις επαναλήψεις.

10 July 2013

Ξανά




 Αναδύεις χρώματα, υφαίνεις σκιές,
σ' ένα καμβά παλιό, έργο ατελείωτο, στήνεις μορφές,
 μ' εκείνες παίζοντας, του παιχνιδιού τη λήξη ψάχνεις και το χάνεις,
σε μελωδίας που αντήχησε χαλάσματα.

 Όσων πεθύμησες τ' αφηρημένα άσματα,
τα ωραιότερα, τα πιο σημαντικά, που απλά τα κάνεις,
 στέκουν σκιές, σε ψάχνουν ατελείωτα, σ' ένα καμβά παλιό, γδαρμένο,
χρώματα αναδυόμενα, μορφές, ξανά, υφαίνουν.


Θεόδωρος Πάγκαλος: Μέσω Μαζικής Εξέλιξης!




"Κομμουνιστικό όργανο ήταν η ΕΡΤ. Κομμούνιζε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μέχρι αηδίας."

   "Ζήτω ο McCarthy" λέει ο "αριστερής προελεύσεως" σχιζοφρενής, μετά το δημοκρατικότατο "Μαζί (σας) τα φάγαμε"!

   Αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο! Απέκτησε τόση μάζα, που παρουσίασε δεύτερη προσωπικότητα. Ένας αδίστακτος αριβίστας σοσιαλιστής(!) στην αριστερή πλευρά και ένας καθυστερημένος νεοφιλελεύθερος κρυφοναζιστής στην δεξιά πλευρά, έρχονται να συνυπάρξουν μέσα στην ίδια ιδεολογικά αλληλοαναιρούμενη χλαπάτσα!

   Υπαρκτός σοσιαλισμός κατά τον αριστερό Πάγκαλο: "Όποιος δεν τρώει μαζί μας, δεν τρώει."


   Εθνικός σοσιαλισμός κατά τον δεξιό Πάγκαλο: "Όποιος δεν τρώει μαζί μας, τον τρώμε." 


   Η Ελλάδα μπορεί να στερείται πλέον πολυφωνίας, αρχίζει να παρουσιάζει όμως πολυμορφία. 

Μπορεί να γαμηθήκαμε, αλλά εξελιχθήκαμε!

Εκπέμπουμε "successfully"!


- ΕΔΤ -


Εθνικοσοσιαλιστική Δημαγωγική Τηλεόραση

«Νεοναζιστική, νεοφιλελεύθερη, νεοδημοκρατική! Συντονιστείτε… με το καλό

08 July 2013

Blue apples, blue trees and the inability to hit the rock and roll away...





 ...ή αλλιώς: Η δεξιά δεν ξεχνά τι σημαίνει "Δεξιά".

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος στο site ΜπλεΜήλο τα εξής.

Απάντησα εκεί και μεταφέρω το σχόλιο εδώ. Ρίξτε μια ματιά κι εκεί, μέχρι τώρα τα μήλα έπεφταν κοντά στις μηλιές, τώρα αποδεικνύεται ότι μπορούν να πέσουν ακόμα και πριν τις μηλιές, δημιουργώντας χωροχρονικές ανωμαλίες.

"Επίσης, κάθε λαθρομετανάστης που εισβάλει στην Ελλάδα δεν είναι απαραιτήτως ένας ακόμα στυγερός εγκληματίας."

Μπορεί να γίνει όμως! Έρχεται συνήθως(πρέπει να ειπωθεί το αυτονόητο απ' ότι καταλαβαίνω) από χώρες στις οποίες επικρατούν άθλιες συνθήκες, καθότι επηρρεασμένες από άθλιους ανθρώπους. Και αναγκάζεται ο άνθρωπος να γίνει μετανάστης λαθραίος και εισβολέας στην ήπειρο των εισβολέων, των αθλίων που θέλουν να λέγονται άνθρωποι παρότι δεν αναγνωρίζουν το είδωλό τους κοιτάζοντάς τον και τις συνέπειες των πράξεων και του τρόπου ζωής τους στο περιβάλλον τους, το ευρύτερο, σε βαθμό που να τους ξεχωρίζει σημαντικά από τα υπόλοιπα ζώα.

"Δυστυχώς, όμως, ένας σημαντικός αριθμός είναι. Αν ελέγχαμε τα σύνορα μας, αν υπήρχαν αυστηροί περιορισμοί και έλεγχοι, αν επιλέγαμε εμείς ποιος μπαίνει και πως, τότε οι εξαιρέσεις του σήμερα θα ήταν ο κανόνας του αύριο."

Άρα ισχυρίζεστε πρώτον ότι οι "στυγεροί εγκληματίες" αποτελούν την πλειονότητα των μεταναστών, αφού οι "καλοί", οι "αποδεκτοί", αποτελούν εξαιρέσεις, δεύτερον ότι είναι και εξ' αρχής "εγκληματίες" (πού τοποθετείτε χρονικά την αρχή, στη γέννησή τους, στην μετέπειτα ζωή τους εν μέσω πολέμων, αυταρχικών καθεστώτων και πείνας ή "αργότερα";), και τρίτον πως μετά την είσοδό τους στη χώρα, η μεταναστευτική πολιτική αυτής και της Ε.Ε, η πολιτική της αστυνομίας και των υπουργείων δημοσίας τάξης και δικαιοσύνης και η αντιμετώπιση τους από το κοινωνικό σύνολο δεν έχει καμιά ουσιαστική επιρροή στην συμπεριφορά τους, ενώ ο ιδανικός -κατ' εσάς-  (και ο μόνος;) τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος είναι ένα είδος "πολιτικά ορθού" face control;

Η πολιτική που τείνει να καταφεύγει στις επιταγές των καιρών και της μάζας και να αγνοεί την πραγματικότητα, και την πιθανή πραγματικότητα, είναι διαχείριση, έλεγχος, και επιεικώς μόνο μπορεί να χαρακτηριστεί "πολιτική χαμηλού επιπέδου". Η πολιτική περνάει στο επόμενο επίπεδο μέσα από την διαμόρφωση των συνθηκών, την δημιουργία νέων τάσεων και καταστάσεων εντός της κοινωνίας και πέρα από αυτήν.

Αρχίστε από τα βασικά, νέοι είστε ακόμα και είναι κρίμα.




Neoφιλελευθερισμός: Ο προοδευτικός, ο συντηρητικός κι ο άπληστος

  


Εξουσία: Η δυνατότητα που πηγάζει από δικαίωμα ή ισχύ, να επιβάλλει κάποιος τη θέλησή του σε άλλους, να ελέγχει.
                                  Λεξικό Γ.Μπαμπινιώτη


    Σε περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας όπου η κρατική εξουσία παρουσίαζε μεγάλες συγκεντρώσεις (μοναρχίες, ολιγαρχίες κ.α) και πήγαζε κυρίως από το δικαίωμα, κληρονομικά, δηλαδή, και κατα βάση αναξιοκρατικά, η τάση του φιλελευθερισμού επεδίωκε την μείωση της επιρροής του κράτους στην αγορά και τις δυνάμεις της.

   Σήμερα, σε δημοκρατικά πολιτεύματα όπου η κρατική εξουσία πηγάζει από το σύνολο των πολιτών, οι οποίοι ως εκλογικό σώμα έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν τους αντιπροσώπους τους αξιοκρατικά, η νέα τάση του φιλελευθερισμού, ο νεοφιλελευθερισμός, μέσω της διαρκούς και εκθετικά αυξανόμενης συγκέντρωσης πλούτου, δηλαδή ισχύος, στα πλαίσια του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς, επιδιώκει την αύξηση της επιρροής της αγοράς και των δυνάμεών της στο κράτος, ούτως ώστε να πετύχει έμμεσα τον στόχο που είχε πάντα, είτε τον έβλεπε, είτε όχι, ο φιλελευθερισμός. Όχι μόνο να περιορίσει το κράτος στη διαμόρφωση του νομικού πλαισίου του οικονομικού ανταγωνισμού, αλλά να καθορίσει και το ίδιο το νομικό πλαίσιο. Όχι απλά να επηρρεάσει, ως ένας ακόμα παράγοντας, την πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά να καθορίσει την πολιτική εκεί που οι κυβερνήσεις θα αποτύχουν να τον διαχειριστούν. 

   Η φυσική εξέλιξη του φιλελευθερισμού είναι η ανάληψη της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, η οποία προκαλεί αναπόφευκτα της εξάλειψη του βασικού πλεονεκτήματος του καπιταλισμού, του ανταγωνισμού, και το νέο αυτό είδος εξουσίας θα καταλήξει να πηγάζει, και πάλι, από το δικαίωμα, το δικαίωμα στην περιουσία, αυτήν που κληρονομείται.



   Με λίγα λόγια, ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς! Αν αυτό αποτελεί εξέλιξη, κοινωνική, πολιτική και οικονομική, τι έχουν οι πεφωτισμένοι νεοφιλελεύθεροι υπ' όψιν τους γι' αργότερα, τους αυτοκράτορες-θεούς, για να μην αφήσουμε και τις θρησκείες έξω από την εξίσωση;

   Οι έννοιες του χρέους, της παραπληροφόρησης -εν μέσω υπερπληροφόρησης-, της διαφθοράς και της απαξίωσης αποτελούν τα μέσα που χρησιμοποιεί ο νεοφιλελευθερισμός για να κινείται στα όρια της νομιμοφάνειας, καθώς έχει ήδη στο ενεργητικό του σημαντικές παραβιάσεις ακόμα και του συντάγματος των κρατών στα οποία δραστηριοποιείται, για να μην περάσουμε στην υποκίνηση πραξικοπημάτων και τις κυβερνήσεις-μαριονέτες.

   Η αδυναμία των σύγχρονων κυβερνήσεων να ελέγξουν την ελεύθερη αγορά, η οποία δεν παρουσιάζει άλλη τάση παρά μόνο τον οικονομικό φιλελευθερισμό, πέραν από τα ανθρώπινα ελαττώματα -που θα προτιμήσω να αποκαλέσω χαρακτηριστικά ή ιδιότητες-, έγκειται στο ότι καλούνται να ελέγξουν κάτι παγκόσμιο, έχοντας τοπική δικαιοδοσία. 

   Είναι πρακτικά αδύνατο. Οι πιέσεις που θα δεχτούν οι κυβερνήσεις και οι κοινωνίες, από εγχώρια και ξένα κεφάλαια, απλά θα τις αποδυναμώσουν περαιτέρω, και στην καλύτερη περίπτωση θα τις απομονώσουν, αυξάνοντας την οικονομική πίεση στο εσωτερικό της εκάστοτε χώρας για να επιστρέψουν, στον χρόνο που θα επιλέξουν, ως σανίδα σωτηρίας, πιθανότατα όχι της ίδιας κυβέρνησης και σίγουρα διεκδικώντας περισσότερα και σημαντικότερα ανταλλάγματα. Η μόνη ευθύνη που καταλογίζω στις κυβερνήσεις, λοιπόν, αφορά την εξαγορασμένη σιωπή τους. Είναι ήδη, και στο εγγύς μέλλον θα αποδειχτούν ακόμα περισσότερο κατώτερες των περιστάσεων.

   Το ελληνικό κράτος που σε όλη του την ιστορία είχε προστάτες και διδασκάλους, από τις Μεγάλες Δυνάμεις και τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο του 1898, στους G8 την κυβέρνηση Παπαδήμου και την Τρόικα, αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα και το σημαντικότερο, ίσως, πείραμα του φιλελευθερισμού παγκοσμίως.

   Η ισχύς, ομοίως με την αγορά, όταν αφεθεί ανεξέλεγκτη δεν κάνει διακρίσεις πολιτισμικές και φυλετικές, δεν περιορίζεται από γραμμές σε χάρτες και δεν υποτάσσεται σε σημαίες. Φοβάμαι πως το φάντασμα που κινείται σήμερα ανάμεσά μας δεν είναι απλά αυτό του φασισμού, καθώς ο κατά τόπους εθνικιστικός του χαρακτήρας είναι ένα ακόμα προσωπείο, ένας ακόμα μηχανισμός του συστήματος. Το φάντασμα που πλανάται πάνω από την ανθρωπότητα σήμερα είναι αυτό του ολοκληρωτισμού και τα κράτη θα μας αφήνουν ορφανούς, σε ιδιωτικά ορφανοτροφεία.

   Δεν υπάρχει λύση, υπάρχει, όμως, το πρόβλημα, και ειλικρινά απορώ με τον βαθμό στον οποίο έχει κυριαρχήσει η βλακεία πάνω στη ζωή μας. Πότε γίναμε τόσο αυτάρεσκοι και αλαζονικοί που να θεωρούμε ότι αν δεν έχουμε ήδη λύση, δεν μπορεί και να υπάρξει λύση; Τι άνθρωποι είμαστε αν αρκεστούμε σε μία λύση, αν δεν αναγνωρίσουμε επιτέλους πως υπάρχουν τόσες λύσεις, όσες και οι πιθανές μορφές των μελλοντικών μας κοινωνιών;

   Τα δόγματα γεννιούνται νεκρά, είναι πλέον απαραίτητο να γίνει μέρος της συνείδησής μας, αν σκοπός είναι ο περιορισμός της ανούσιας σπατάλης της πίστης μας. Πιστέψτε στην αλήθεια, ακόμα και αν μέχρι τώρα βασίζατε τη ζωή σας στο ψέμα, πιστέψτε στον άνθρωπο, ακόμα και αν μέχρι χτες άξιζε λιγότερο από τη σφαίρα σας, πιστέψτε στον εαυτό σας, δεν θα έχετε ποτέ δεύτερο. Όλα τα δεσμά βρίσκονται στο παρελθόν και η αναθεώρηση αυτών είναι το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.


                                               στον Κώστα, τον αναρχικό.
 

06 July 2013

Η Αναρχία και η "χαοτική" αντίληψη αυτής




   Θεωρώ πως η συμπεριφορά μιας κοινωνίας προς τους αναρχικούς, είναι ο κυριότερος δείκτης του μορφωτικού και νοητικού επιπέδου της. Ο βαθμός και η έκταση στην οποία η παραπάνω πρόταση γίνεται αντιληπτή ως αυτονόητη, αποτελούν τους βασικότερους δείκτες της διείσδυσης της επιστημονικής γνώσης στη συλλογική συνείδηση μιας κοινωνίας, της δυνατότητάς της να σκέφτεται και να λειτουργεί ορθολογικά, της απόστασης που την χωρίζει από τα υπόλοιπα όντα του πλανήτη, της ανθρωπιάς της.

   Η αναρχία είναι η μόνη ιδέα, ο μόνος τρόπος σκέψης, που έχει τη δυνατότητα να παραμένει σε επαφή, χωρίς την παραμικρή αλλοίωση εκατέρωθεν, με κάθε έννοια και νοητικό μόρφωμα καθώς η αλήθεια αποτελεί για αυτήν ταυτόχρονα αρχή και τέλος, αφετηρία και προορισμό.

   Είναι η μόνη τάση, ο μόνος τρόπος ζωής, που παρέχει την ικανότητα, και την υποχρέωση, να αντιλαμβάνεται ο φορέας της, χωρίς την παραμικρή έκπτωση, τον άνθρωπο ως έχει, χωρίς καμία προϋπόθεση, πέρα από κάθε προκατάληψη και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε διαφοροποίηση, καθώς η πρώτη ευθύνη κάθε αναρχικού είναι η κατανόηση.

   Συνειδητοποιώντας αυτό ακριβώς, ανακάλυψα πως σε αυτή τη βάση τείνω κι εγώ προς την αναρχία, καθώς πέρα από την πάγια πεποίθησή μου ότι η συσσώρευση δύναμης, είναι συσσώρευση βλακείας, αποτελούσε πάντα αρχή για εμένα πως η αδυναμία να κατανοήσω τον άλλο, τον διαφορετικό από εμένα, είναι αποκλειστικά δικό μου πρόβλημα, δείγμα νοητικής και μορφωτικής ανεπάρκειας που πρέπει να αντιμετωπίσω προκειμένου να μπορώ να συνεχίσω να τείνω προς τον άνθρωπο, εντός και εκτός των ορίων που περικλείουν αυτό που αποκαλώ εαυτό.

   Ήθος που δεν βασίζεται στην κατανόηση, στην τάση προς την αλήθεια και την ειλικρίνεια, είναι ήθος καταδικασμένο να δημιουργεί και να συντηρεί νόμους και ηθικούς κανόνες ασύμβατους με την πραγματικότητα. Σε ένα βαθμό, και μεταξύ άλλων, η ενεργητικότητα των αναρχικών μιας κοινωνίας αντικατοπτρίζει αυτή την ασυμβατότητα, αναδεικνύει τον βαθμό της ανομίας, της αυθαιρεσίας και της διαφθοράς, της άγνοιας και της υποκρισίας.

   Η αναρχία δεν μπορεί να διαλύσει στέρεες βάσεις, είναι αυτές στις οποίες βασίζεται στην ατέρμονη προσπάθειά της να αναγνωρίζει και να γκρεμίζει ό,τι σαθρό, επίπλαστο, ψευδές και συντηρητικό. Η αναρχία αναζητά διαρκώς την τάξη, μέσα και πέρα από το χάος που επικρατεί στην ανθρώπινη αντίληψη λόγω των περιορισμών της, καθώς αναγνωρίζει ελεύθερα, ανεπηρρέαστα, και ως εκ τούτου στον ύψιστο δυνατό βαθμό την επιρροή του αναπόφευκτου και του αναπότρεπτου στην ζωή του ατόμου. Η αέναη σύγκρουσή της είναι με τις διαστρεβλώσεις που εισάγει ο άνθρωπος στην πραγματικότητα, είτε μέσα από την άγνοιά του, είτε μέσα από το φόβο που αντιμετωπίζει ερχόμενος αντιμέτωπος με αυτά που δεν μπορεί να αποφύγει και δεν μπορεί να αλλάξει. Τον φόβο της αλλαγής, της διαφοροποίησης, του Άλλου και της διαφορετικότητας, της ασθένειας, του γήρατος, της θνητότητας, τον φόβο σε κάθε του μορφή.

   Η αναρχία είναι η έννοια, η τάση, που είναι υπεύθυνη για την ανατροπή δογμάτων κάθε είδους, για την αποτροπή της δογματοποίησης και του εκφυλισμού κάθε ανθρώπινου νοητικού μορφώματος. Η αναρχία είναι μια διαρκής υπενθύμιση πως κάθε ανθρώπινο δημιούργημα αποτελεί μία ακόμα πτυχή της αλήθειας, όχι την απόλυτη και μοναδική αλήθεια, πως καμία τάση δεν μπορεί να γίνει κατάσταση, πως "τα πάντα ρει".

"Ἓν οἶδα, ὅτι ουδὲν οἶδα"
                 Σωκράτης

   Αν θεωρήσουμε πως η εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών προκύπτει από την τάση των ατόμων της να διαφοροποιούνται από τα υπόλοιπα άτομα του συνόλου, αν ορίσουμε ως ατομική εξέλιξη την μείωση της επιρροής των ενστίκτων και του φόβου στον τρόπο σκέψης και στον τρόπο ζωής του ατόμου, την κατανόηση των συνεπειών των πράξεών του και την ανάληψη των ευθυνών που προκύπτουν, αν ορίσουμε ως κοινωνική εξέλιξη την δημιουργία ολοένα και πιο σύνθετων κοινωνικών δομών και λειτουργιών, τότε αυτομάτως τείνουμε προς την αναρχία, που ποτέ δεν θα γίνει κατάσταση.

   Έτσι αντιλαμβάνομαι την έννοια της αναρχίας, μέσα στο χάος που επικρατεί και στην δική μου συνείδηση.




   στον Κώστα, που ξέρει ότι αναρχία σημαίνει επίγνωση ευθύνης,
 στον Κώστα που δεν δείλιασε να την αναλάβει,
 στον Κώστα που πίνει το κώνειο για χάρη μας. 





υ.γ: Κάθε μέρα που δεν σας πολεμώ με κάθε δυνατό τρόπο, εσάς που βιάζετε τη δικαιοσύνη και την ελευθερία, είναι μέρα ντροπής. Ειλικρινά. Μόνο η βία υπάρχει πια ανάμεσά μας, αυτή που ανεύθυνα χρησιμοποιείτε, αυτή που υπεύθυνα αποφεύγουμε. Να δούμε πόσο θα αντέξει αυτή η ισορροπία.

05 July 2013

Ανθρωπιστική είναι η κρίση που περνάμε...



Ποτέ το ανθρώπινο είδος δεν ήταν τόσο κατώτερο των περιστάσεων.

Με τόση βλακεία που συσσωρεύεται παγκοσμίως, εν μέσω τέτοιας απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής και της ατομικής διαφοροποίησης, ένας παγκόσμιος πόλεμος θα αποτελεί σύντομα ανθρωπιστική παρέμβαση και η φαινομενικά ειρωνική υπόσταση αυτής της δήλωσης θα βρίσκει ολοένα και μικρότερο χώρο στην αντίληψη των αναγνωστών. Το έδαφος που χάνει η λογική, το κερδίζει το ένστικτο και όπως αποδεικνύεται ιστορικά καθίσταται αναγκαίο να αποδειχθεί επικίνδυνο πριν στραφούμε πάλι στη λογική. Το ερώτημα είναι κατά πόσο είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε τα μέσα που διαθέτουμε, καθώς υπάρχει πλέον η δυνατότητα, και ως εκ τούτου η πιθανότητα, ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος να είναι όντως ο τελευταίος μας. Και όχι επειδή θα εξαλειφθεί η έννοια του πολέμου από το σύμπαν.

Προσωπικά κατάντησα μέσα στον κυκεώνα των εξελίξεων από αιτιοκρατικά ρεαλιστής στις παρυφές του φαταλισμού, αναρχοβουδιστής, να αναλαμβάνω δηλαδή την ευθύνη να διατηρώ υπό έλεγχο τις επιθυμίες μου και να μειώνω την τάση μου για υπερκατανάλωση - με αφορμή και συνδρομή της σχετικής έλλειψης πόρων βέβαια-, με δημοκρατικές πεποιθήσεις και σοσιαλιστικές επιθυμίες και μια αυξανόμενη ροπή προς την αποδοχή της βίας ως ύστατο τρόπο προστασίας της νοητικής υγείας. Οπότε είμαι τόσο "ό,τι να 'ναι", που είμαι έτοιμος για όλα! Δεν φταίω εγώ, υπαίτια είναι, μάλλον, τα υγρά που φτάνουν στον εγκέφαλό μου για την ικανότητά μου να αντιμετωπίζω, στο τέλος των πάντων, τα ανθρώπινα δρώμενα όπως τους πρέπει, ως ένα αξιόλογο ανέκδοτο, δηλαδή, με μόνο μου δίλημμα αυτό του Άμλετ.

Είναι η ακατανίκητη τάση μου να οραματίζομαι τον άνθρωπο ως ον που τείνει προς την αλήθεια, την ελευθερία και την διαφοροποίηση που δεν με αφήνει να παραμείνω αμέτοχος όταν μου χαλάνε τους ήδη ατελείς μου κύκλους τα υπόλοιπα παιδάκια στην παιδική χαρά. (αυτά τα νεοφιλελεύθερα ειδικά είναι πολύ μαλακισμένα!) Είναι η βλακώδης επιθυμία μου να τον συντηρώ και ως ουτοπική οντότητα που μπορεί να υπάρξει πάνω και πέρα από τις ιστορικές συγκυρίες, εκείνη που δημιουργεί και τα όποια οράματα για τα νέα, τα θαυμάσια και τα πιθανά που μου ρημάζουν τη σιωπή με νέες μελωδίες.

 Είναι αυτή που με φέρνει και αντιμέτωπο με όλους εκείνους, τους πραγματικούς, που αρνούνται να απεξαρτηθούν από αυτές τις συγκυρίες και με οδηγούν μέχρι και στον μηδενισμό όταν συνειδητοποιώ πως η κύρια εξάρτησή τους, η πηγή της βλακείας τους, είναι ο φόβος, σε κάθε του μορφή, και είναι η αδυναμία τους να σταματήσουν να δρουν ενστικτωδώς, αναζητώντας καταφύγια όπως αυτό της συσσώρευσης δύναμης και αγαθών, εκείνη που τους αποτρέπει από την αναζήτηση τρόπων αντιμετώπισής του. Ησυχία, αντί για ελευθερία(θα σας πρήξω μ' αυτό, τώρα που το έμαθα!) και συντήρηση του ίδιου, του γνωστού, του, εν συγκρίσει με το πιθανό, λιγότερου.

Θεωρώντας, όμως, πως οποιοδήποτε ον στο σύμπαν είναι καταδικασμένο να είναι έρμαιο, και μέρος, των συγκυριών, μπορεί κατά διαστήματα να υποτάσσομαι στον εγωισμό μου ζητώντας από τους γύρω μου περισσότερα, αδυνατώ, ωστόσο, να ξεχάσω πως είναι αυτές που τους διαμόρφωσαν ως άτομα, και τα αποτελέσματά τους συνιστούν αυτό που ορίζουν ως εαυτό. Και εκεί, η υπεύθυνη στάση μετά την υπερβολή, είναι η σιωπή. Αλλά επειδή ακόμα και ο θάνατος μπορεί να κυμανθεί από ψίθυρο μέχρι και κραυγή, είμαστε καταδικασμένοι στην ανευθυνότητα.

 Επομένως, μετά το ερώτημα της ύπαρξης ή μη ύπαρξης, έρχεται το ζήτημα της μορφής της ύπαρξης. Και εδώ θεωρώ πως κανείς δεν είναι μόνος του, πως όλα είναι αλληλένδετα, πως όλες οι έννοιες, που παίρνουν μορφή μέσα από εμάς, αλλά υπάρχουν και πέραν από εμάς, είναι τάσεις, πως η ησυχία μπορεί να είναι μόνο προσωρινή και η τάση προς την ελευθερία η σταδιακή συνειδητοποίηση μιας αλληλουχίας ψευδαίσθησεων, με την αλλαγή να αποτελεί την μόνη κατάσταση σε ένα αέναα μεταβαλλόμενο παρόν.

Και έρχομαι στο τώρα.

Τα δόγματα, κάθε είδους και μορφής, αποτελούν διαστρέβλωση της πραγματικότητας, και έχουν ως αιτία την άγνοια, η οποία έχει διττή υπόσταση. Άλλοτε προϋπάρχει ως έλλειψη γνώσης, και άλλοτε είναι επίκτητη, αποτελεί, δηλαδή, επιλογή, προτίμηση, τρόπο ζωής(όσο αστείο κι αν μου ακούγεται). Όπως είπε και ο Nietzsche: "Έχεις τον δικό σου τρόπο, έχω τον δικό μου τρόπο. Όσο για τον σωστό τρόπο, τον ορθό τρόπο και τον μόνο τρόπο, δεν υπάρχει."  Έξαρση της σύγκρουσης διαστρεβλωμένων δογμάτων, μαζικά αποδεκτών τρόπων, ζούμε αυτές τις μέρες. Ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του, αν φυσικά θέλει να είναι μέτοχος στην μορφή που θα πάρει ο κόσμος την επόμενη μέρα.

Κατα τ' άλλα, don't panic. Ζωή είναι, θα τελειώσει!

04 July 2013

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΤΩΝ ΕΡΓΟΛΑΒΩΝ

 
Το ντοκιμαντέρ της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. με τίτλο «Εργοστάσια Απορριμμάτων: Το μεγάλο φαγοπότι των εργολάβων» παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά αλλά και περιβαλλοντικά εγκλήματα της εποχής μας και συγκεκριμένα το ανεπανόρθωτο πλήγμα που θα υποστεί το Δημόσιο συμφέρον, το περιβάλλον αλλά και οι πολίτες, από την κατασκευή ιδιωτικών εργοστασίων διαχείρισης απορριμμάτων.

Μέσα από συνεντεύξεις περιβαλλοντολόγων, ακαδημαϊκών αλλά και πολιτικών αναδεικνύονται επίσης αποτυχημένα παραδείγματα ανάλογων επιλογών σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ο ρόλος της καγκελαρίου Μέρκελ και του Γερμανού υπουργού Χανς Γιοακίμ Φούχτελ αλλά και η επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στο χώρος της αποκομιδής και διαχείρισης απορριμμάτων.
 
                                            Άρης Χατζηστεφάνου


Δεν έχω κάτι να προσθέσω. Δείτε το. Απλά να επισημάνω πως τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης(copyright Πανούσης) τηρούν σιγή μαφίας. Omerta, you know!..

"The Gatekeepers" - Οι φύλακες της πύλης και ο οίκος του ψεύδους και της βλακείας



  Παρακολουθώντας αυτό το ντοκιμαντέρ που προσεγγίζει και επαναδιαπραγματεύεται το Παλαιστινιακό ζήτημα, και την τρομοκρατία γενικότερα, από μια οπτική γωνία που προσωπικά περίμενα χρόνια, μην αναλωθείτε στην αναζήτηση σκοπιμοτήτων. Προβείτε σε αυτήν αργότερα, όχι στην πρώτη σας επαφή.

   Έξι άνθρωποι, πρώην επικεφαλής της Shin Bet, της εθνικής υπηρεσίας ασφάλειας του Ισραήλ, που μαζί με την Aman και την Mossad αποτελούν την Ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών, ή κοινότητα όπως θέλουν να την αποκαλούν, εμφανίζονται μπροστά στον φακό του Dror Moreh, του σκηνοθέτη του "The Gatekeepers", και "νίπτουν τας χείρας τους" απέναντι στη σημερινή Ρώμη, το σημερινό Ιουδαϊκό ιερατείο και όλους εμάς τους διαχρονικούς Φαρισσαίους. Και αν σέβεστε, έστω και στο ελάχιστο, τον πόνο και τον θάνατο που έσπειραν, οφείλετε να καταβάλετε κάθε προσπάθεια για να γελάσετε -ακόμα κι αν πρώτα η ηθική σας σάς επιβάλει να εξοργιστείτε, να απελπιστείτε και να κλάψετε-, αναλογιζόμενοι το πόσο βλακώδη μπορούν να γίνουν τα ανθρώπινα όντα. Εμείς.


   Κανένας τους δεν αρνείται την αλήθεια, κάθε άλλο. Συμμετείχαν επί χρόνια σε μια υπηρεσία που στόχο είχε την μείωση του αριθμού και της ισχύος των τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον του κράτους του Ισραήλ. Για την επίτευξη αυτού, δολοφόνησαν, βασάνισαν, απήγαγαν, κατέστρεψαν, καταπάτησαν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και σήμερα, ενώπιον της κάμερας, το αναφέρουν, δεν το ομολογούν.

   Μεταξύ των θυμάτων τους στην Παλαιστίνη, άμαχοι, αμέτοχοι, παιδιά που δεν πρόλαβαν καν να αντιληφθούν τι συμβαίνει στον τόπο που γεννήθηκαν. Μεταξύ των θυμάτων τους στο Ισραήλ, όλοι οι πολίτες του.

   Στο τέλος του ντοκιμαντέρ, ο σκηνοθέτης παραθέτει μια θέση που είχε διατυπώσει to 1968, ένα χρόνο μετά τον πόλεμο των "Έξι ημερών", ο καθηγητής Yeshayahu Leibowitz, υποστηρικτής του διαχωρισμού της θρησκείας από το κράτος του Ισραήλ, ο οποίος αρχικά, πριν τη δημιουργία του Ισραηλινού κράτους, ήταν υπέρ της περαιτέρω διείσδυσής της στην νοοτροπία, τον τρόπο σκέψης και την πολιτική τους. Ο άνθρωπος που τάχθηκε ανοιχτά ενάντιον της Ισραηλινής κατοχής στη δυτική όχθη και τη λωρίδα της Γάζας υποστήριζε τα εξής:


"A state ruling over a hostile population of one million foreigners will necessarily become a Shin Bet state, with all that this implies for education, freedom of speech and thought, and democracy. The corruption found in every colonial regime will affix itself to the State of Israel."

"Ένα κράτος που εξουσιάζει έναν εχθρικό πληθυσμό ενός εκατομμυρίου ξένων θα αναγκαστεί να γίνει ένα κράτος-Shin Bet, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την παιδεία, την ελευθερία λόγου και σκέψης και την δημοκρατία. Η διαφθορά που ενυπάρχει σε κάθε αποικιακό καθεστώς, θα ενσωματωθεί στο Κράτος του Ισραήλ."

    Και οι πρώην αρχηγοί της Shin Bet δεν φαίνεται να διαφωνούν, ένας μάλιστα συμφωνεί σε κάθε λέξη σημειώνοντας πως τα λεγόμενα του Leibowitz προέβλεψαν ακριβώς την πορεία της κατάστασης στο Ισραήλ.

   Το όπλο συντάσσει σήμερα αναφορά για τον αυτοτραυματισμό, για την αυτοκτονία. Οι άνθρωποι που είχαν ως καθήκον την ανάκτηση πληροφοριών, που ήταν τα μάτια και η μνήμη του κρατικού μηχανισμού και της εκάστοτε κυβέρνησης, ανακαλύπτουν σήμερα τον τροχό. Αυτό που μπορεί κανείς, με στοιχειώδη νοημοσύνη, να αντιληφθεί παίζοντας με ένα σκύλο, οι επικεφαλής της υπηρεσίας "νοημοσύνης" του Ισραήλ χρειάστηκε να παίξουν με δυο λαούς για να το καταλάβουν, να καταλήξουν δηλαδή στο συμπέρασμα πως η βία φέρνει βία και η δράση, αντίδραση.

   Αλλά αυτό είναι απλά το περιτύλιγμα, ο τρόπος παρουσίασης. Ούτε ανακαλύπτουν, ούτε αποκαλύπτουν. Απλώς παραθέτουν την κατάσταση και τις προεκτάσεις της. Αυτό που ουσιαστικά λένε αυτοί οι άνθρωποι, είναι πως η αιτία για την ίδια τους την ύπαρξη, η αιτία για όλους αυτούς τους θανάτους, τους βασανισμούς και την καταστροφή, είμαστε εμείς που συντηρούμε τις συνθήκες και δημιουργούμε τις συγκυρίες που με τη σειρά τους δημιουργούν την ανάγκη για τέτοιους ανθρώπους, οι οποίοι ορθώς δεν βρίσκουν και κανένα λόγο να απολογηθούν για τη δράση τους. Είναι απόλυτα λογικό αυτό που λένε και δικαίως μας επιστρέφουν τον χαρακτηρισμό του "ανήθικου". Όχι επειδή "κάνουν τη δουλειά τους" αλλά επειδή κάνουν τη δουλειά μας.

   Στο πρόσωπό τους ας τολμήσουμε, επιτέλους, να αντικρύσουμε το είδωλό μας. Κοιτάξτε στον καθρέφτη, αυτόν δίπλα στο εικόνισμα, αυτόν του πετρελαιοκίνητου αυτοκινήτου σας, και παραδεχτείτε επιτέλους την άγνοια που έχετε για τις συνέπειες των πράξεών σας, την ενδόμυχη τάση προς αποποίηση των ευθυνών που προκύπτουν από κάθε σας επιλογή. Δύσκολη η επίγνωση αλλά είναι άλλο πράγμα η άγνοια και άλλο πράγμα η υποκρισία. Και εκτός από υποκριτικό, είναι και ανόητο να κατηγορείτε τους ανθρώπους που προσλαμβάνετε για την διασφάλιση της ησυχίας σας, ότι απεργάζονται την μείωση της ελευθερίας σας.

   Όπως υποστήριζε και ο Θουκιδίδης, με τη βοήθεια της λογικής, πρέπει να διαλέξετε ανάμεσα στην ελευθερία και την ησυχία. Όσο τείνετε προς το ένα, απομακρύνεστε από το άλλο.

   Ελπίζω οι άνθρωποι που τόσα χρόνια "μετράνε τ' άστρα", να επιδείξουν την υπευθυνότητα και την τόλμη που επέδειξε ο Edward Snowden και να στείλουν τη γυάλα με τα χρυσόψαρα εκεί που πρέπει, στον απέναντι τοίχο. Όχι για έναν "καλύτερο" κόσμο, ο κόσμος μια χαρά σκατά θα είναι πάντα, αλλά γιατί το ψέμα και η βλακεία κοντεύουν να μας πνίξουν, κοντεύουν να μας πείσουν πως η ιστορία τελείωσε και πρέπει να αρκεστούμε σε επαναλήψεις.


   Είτε μέσα από την πείνα, είτε μέσα από τον πόλεμο, η αλήθεια και η κάθαρση πάντοτε επιστρέφουν. Ας έρθουν μια ώρα νωρίτερα αυτή τη φορά. Τί αξία έχει, άλλωστε, η ύπαρξή μας, από τη στιγμή που υπάρχουμε ως ψεύτες και βλάκες, ως δειλοί και φιλήσυχοι; Ποιός ο λόγος να έχεις μέλλον, αν δεν τολμάς να το ορίσεις;

30 June 2013

Anthropino EIDOS Interactive Ltd official statement


   Με αφορμή τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από το λανσάρισμα του expansion "Greece" του δημοφιλέστατου παιχνιδιού μας με τίτλο "Neoliberalism MMORPG - Rise of the Pseudocapitalism"(Massive Multiplayer On site Role Playing Game) η εταιρεία προβαίνει στην ακόλουθη ανακοίνωση:

   Ως απάντηση σε όλους όσους αντιδρούν στην νεοφιλελεύθερη πολιτική, στις ακραίες πρακτικές της που ξαναζωντανεύουν τις πιο δυνατές στιγμές της ανθρώπινης Ιστορίας υποσχόμενες δυνατές συγκινήσεις σε κάθε επίπεδο, σύσσωμη η εταιρεία υπογράφει το παρακάτω κείμενο προς υπεράσπιση των λίγων εκείνων παικτών που βρίσκονται μπροστά στο score:

   Δυστυχώς, καλούμαστε σήμερα, για πολλοστή φορά, να υπερασπιστούμε την μειονότητα των no-lifers απέναντι στους casual players. Όλα αυτά που αποκαλείτε ανισορροπίες, παθογένειες και σφάλματα, είναι αναπόσπαστα κομμάτια του παιχνιδιού. Σε κανέναν δεν αρέσει να χάνει, αυτό είναι κατανοητό, ωστόσο η ήττα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να συνεχίζεται το παιχνίδι, ενώ η επιμονή και η συνεχής προσπάθεια αποτελούν βασικές συνιστώσες για την κορύφωσή του. Χάθηκε, άραγε, η εκτίμησή μας για τους πρωτοπόρους; Τους ανθρώπους που κατακτούν νέα ύψη, που βαδίζουν σε άγνωστα μέρη, που στρέφονται προς νέους ορίζοντες;!

   Ξεκινώντας το παιχνίδι διαλέξατε τον ρόλο του πολίτη και σήμερα απαξιώνετε τον ρόλο του πολιτικού. Παίζατε το ρόλο του εργαζόμενου και σήμερα στρέφεστε εναντίον εκείνου του εργοδότη. Επιλέξατε τον ρόλο του υπαλλήλου και σήμερα λοιδωρείτε τον επιχειρηματία. Και η αιτία δεν είναι άλλη από την ανικανότητά σας να αλλάξετε ρόλους και να προσπαθήσετε να τους φτάσετε, ή ακόμα και να τους ξεπεράσετε.


   Ειλικρινά δεν καταλαβαίνουμε γιατί είστε τόσο άδικοι απέναντι στους συμπαίκτες σας. Όλοι αυτοί οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες, αυτοί που αποκαλείτε no-lifers, είναι γνωστό σε όλους μας πλέον πως είναι κατά βάση ανθρώποι ανάπηροι, νοητικά, ηθικά και σεξουαλικά. Πρέπει να σεβαστείτε την προσκόλλησή τους στους κανόνες του παιχνιδιού ακόμα και αν αυτοί προβλέπουν την ιδιωτικοποίηση της όποιας περιουσίας σας, την αποδόμηση του κοινωνικού σας ιστού, τον εκμηδενισμό της αξίας της ανθρώπινης ζωής μέσω της απαξίωσης κάθε άλλης έννοιας πέραν του πλούτου και την εξύψωση της ηθικής προσαρμοστικότητας του ατόμου, καθώς είναι ο μόνος τρόπος ύπαρξης που γνωρίζουν πλέον, η μόνη τάση μέσα στην οποία μπορούν να επιβιώσουν ως άτομα, ως συνειδήσεις, ως παίκτες.

   Στοχεύετε και βάλλετε επανειλημμένως εναντίον αυτής της μειονότητας και αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Σκοπεύουμε να διατηρήσουμε τους κανόνες ως έχουν μέχρι τέλους.


   Τόση πείνα, τόσοι θάνατοι και τόση εξαθλίωση παγκοσμίως εδώ και τόσους αιώνες δεν θα επιτρέψουμε να πάνε χαμένα. Τόσες θυσίες έκανε η ανθρωπότητα για να μάθουμε τον νικητή, τον αυριανό μας αυτοκράτορα! Πώς θα μάθουμε ποιος έκανε high score σε bank account αν δεν τερματιστούν όλα τα expansions, πάνω στα οποία δουλεύουμε πυρετωδώς, αν δεν εξαντλήσουμε κάθε φυσικό πόρο, αν δεν απομυζήσουμε κάθε ον, αν δεν πουλήσει ο καθένας μας και το τελευταίο ψήγμα του εαυτού του;
 Το Game over είναι ευθύνη όλων!


p.s: To insert coin, or not? Now, that is the question!