07 August 2007

"The 100 club"


Ιος, Αύγουστος 2000,
...Τρεκλίζουμε αμφότεροι, στηριζόμενοι ο ένας πάνω στον άλλο σε στυλ σιαμαίων, προσπαθώντας να φτάσουμε στις τουαλέτες του Dubliner στο υπόγειο...
...Τύφλα! Πιο τύφλα απ’ όσο έχω γίνει ποτέ στη μέχρι τώρα θητεία μου στο αλκοόλ... Γκόλ και offside μαζί...
...Η φούσκα μου κοντεύει να σπάσει, δίνοντας μου τον προστάτη στο χέρι...
...Κατουριέμαι απίστευτα. Ο δρόμος προς τη λύτρωση μακρύς και διάσπαρτος με κάθε λογής ποτό, κάθε πάστας, φύλου και εθνικότητας πιωμένο... Ιρλανδική pub, γαρ, και μάλιστα σ’ ελληνικό νησί. Φονικός συνδυασμός…
...Η χέστρα, τώρα, μοναδικός στόχος ζωής...
Όλα ξεκίνησαν ένα χρόνο πριν, μια καυτή νύχτα του Ιουλίου, με μερικούς κόκκινους κουβάδες Vileda γύρω από ένα μακρύ ορθογώνιο τραπέζι, καμιά δεκαπενταριά φιλόδοξους πότες και μια απορία να ταλανίζει τα παιδικά μυαλά μας: «Γιατί δεν μαζεύουν τους κουβάδες οι γύφτοι;»
Ηταν εκείνο το βράδυ που στο νου μου ορίστηκε, και σφραγίστηκε, ο «Σκοπός»...
...
Μετά από ένα σαββατοκύριακο στην Αίγινα -αντί της καθιερωμένης τριήμερης της 1ης Λυκείου που θα μας πήγαιναν στον μαγευτικό Βόλο(έλεος!)- από το οποίο γυρίσαμε ζωντανοί και δίχως σωματικές απώλειες, πέραν μερικών εκατομμυρίων εγκεφαλικών κυττάρων, οι δικοί μας, μη έχοντας πλήρη γνώση της καφρίλας που μας έδερνε, μας επέτρεψαν το ακόλουθο καλοκαίρι κι ένα ταξίδι στην Ίο! Ετσι, ο Γιώργος, με τον οποίο κάναμε παρέα από το γυμνάσιο και δέσαμε στο Λύκειο, κι εγώ, αρχίσαμε το ψάξιμο...
Ο «Σκοπός», τώρα, ύστερα από τις μακροσκελείς και ενθουσιώδεις περιγραφές μου, και σχεδόν πάντα υπό την επήρρεια του περιεχομένου είτε «σφηνακίων», είτε καλοστριμμένων «γάμμα», και δικός του!
Μήνας Αύγουστος, η πληρότητα των ξενοδοχείων στο ταβάνι. Είχα, όμως, τις άκρες μου... Εχοντας επισκεφτεί το νησί το αμέσως προηγούμενο καλοκαίρι, μετά των γονέων, μαζί με έναν άλλο παιδικό φίλο, τον Παναγιώτη(με τον οποίο έχουμε κάνει τις καλύτερες διακοπές), οι «γνωστοί», πλέον, ιδιοκτήτες του Αρμαδώρου, ενός σχετικά κυριλέ ξενοδοχείου στο λιμάνι όπου είχαμε διαμείνει, μας βρήκαν κατ’ ευθείαν δωμάτιο, και μάλιστα πιο γρήγορα απ’ όσο προγραμματίζαμε... Και που να ξέραμε!
Ο πηγαιμός και ο «βγαλμός»...
Αγοράσαμε, λοιπόν, εισιτήρια στα μπαμ, μαζέψαμε τ’ απαραίτητα, και όχι μόνο, ψάξαμε μάταια για φούντα τελευταία στιγμή και αξημέρωτα «χώσαμε» τον πατέρα μου και πήραμε το δρόμο για Ραφήνα.
Γκαντεμιά number 1: Το Sea Jet 2, από τα πρώτα ταχύπλοα καταμαράν της γραμμής που θα μας πήγαινε στο νησί του ολοήμερου πάρτυ μέσα σε τέσσερις ΜΟΝΟ ώρες, ήταν και το ΜΟΝΟ που του απαγορεύτηκε ο απόπλους λόγω αέρα! Το πήραμε απόφαση πως δεν θα είμαστε στο νησί από τις έντεκα, αλλάξαμε τα εισιτήρια και επιβιβαστήκαμε στην «Αργώ»(ή και «Ξημερώνω»), με προορισμό τη Νάξο και στόχο την χρήση δεύτερου πλοίου για να φτάσουμε, επιτέλους, στην «Ιθάκη»! Ο «Σκοπός», εκεί, να μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε!
Γκαντεμιά number 2 (personally affected): Στο δρόμο για Νάξο, έχοντας βαρεθεί τη ζωή μας, ζητάμε ένα compact ταβλάκι από μια διπλανή παρέα. Τι το ‘θελα, ξεκωλιάστηκε ο Γιώργος, μου το πήρε καραδιπλό και κόντεψα να το σπάσω πάνω του. Τα παιδιά, έχοντας παρακολουθήσει την ανεκδιήγητη παρτίδα, έδειξαν κατανόηση. Μα τον πούστη, σε ολόκληρο το παιχνίδι δεν θα έφερε πάνω από πέντε κανονικές ζαριές! Μόνο διπλές, σε μεγάλη ποικιλία και ποσότητα!
Τέλος πάντων, πέντε παρά, το απόγευμα, πιάσαμε, τελικά, το επιθυμητό λιμάνι με την δεύτερη «Αργώ», πήραμε σακ-βουαγιάζ, στερεοφωνικά και λοιπά συμπράγκαλα και ανηφορίσαμε για το ξενοδοχείο, οπου μας περίμενε το πρώτο «άκυρον»!
Άκυρον number 1: Δωμάτιο γιοκ. Stop. Μεταφορά σε παραπλήσιο ξενοδοχείο γνωστού, του επίσης «γνωστού» ξενοδόχου, μόνη λύση. Stop. «Ευχαριστώ» -εσένα ή το Θεό;- να λέτε. Stop.
Μακριά δεν ήταν, η πισίνα του Αρμαδώρου, ορίστηκε άτυπα ως διαθέσιμη και για εμάς(οι θάλασσες της Ίου είναι σε θερμοκρασία υγρού αζώτου), το δωμάτιο της ίδιας κατηγορίας, οπότε δεν γαμιέται...
Άκυρον number 2: Αμ γαμιέται! Αύγουστο μήνα πάντα γαμιέται! Με λύπη έκδηλη, μάτια βουρκωμένα και ψυχή σε σπαραγμό, η μαλακισμένη η ιδιοκτήτρια μας δηλώνει τελεσίδικα πως δωμάτιο παίζει μόνο για πέντε μέρες αντί για εφτά, όπως είχαμε αρχικά «κανονίσει» και «υπολογίσει»...
«Μα», «Μου», τίποτα! Βαρεθήκαμε, πήγαμε στο πρακτορείο της ναυτιλιακής, αλλάξαμε τα εισιτήρια και το πήραμε απόφαση. Πέντε μέρες, αλλά θα τα γαμήσουμε όλα! Ο «Σκοπός» θα επιτευχθεί, τέλος!
Ποια μέρα της εβδομάδας φτάσαμε, ποια μέρα φύγαμε, ειλικρινά δεν θυμάμαι, αν και το συκώτι μου διύλισε αρκετή ποσότητα από την κυριότερη δικαιολογία μου!
Η «ρουτίνα» που θυμάμαι πάει κάπως έτσι: Ύπνος μέχρι τις δύο το μεσημέρι, άραγμα, γκόμενες(που δεν γνωρίσαμε, και γενικά τίποτα σε -ήσαμε!) και Corona by, και μέσα, στην πισίνα εώς ότου πέσει ο ήλιος, απογευματινό καφεδάκι στον «Βάτραχο»(αν θυμάμαι καλά), μια καφετέρια στο λιμάνι, ντουζ-ντύσιμο-σενιάρισμα στο δωμάτιο και μάσα, μία και γερή, λίγο πριν ανηφορίσουμε, ακμαίοι και ορεξάτοι, για το νυχτερινό κραιπάλιασμα στη Χώρα!
Κάποιοι από εσάς -ναι, εσείς με τα βρώμικα μυαλά- θα σκέφτεστε τώρα: «Μα καλά, αφού δεν γάμησαν, ποιός ήταν ο «Σκοπός»;»... Μεσολαβούν δύο βράδια και θα φτάσουμε κι εκεί!
Το πρώτο βράδυ, βόλτα στη χώρα, μπύρες, σφηνάκια, μπαρότσαρκα και αναγνώριση εδάφους, κυρίως για το Γιώργο καθώς εγώ ήξερα ήδη τι έπαιζε στο Dubliner... Κατά τα άλλα, χαλαρά και ήρεμα πράγματα.


Το δεύτερο βράδυ, όμως, μας επισκέφθηκε το πνεύμα(κατά το spirit) των Olmec! Για την ακρίβεια εγώ ήμουν αυτός που είχε τη φαεινή ιδέα να το προσκαλέσει στο δωμάτιο για να μας «προετοιμάσει» για την βραδυνή μας έξοδο, η οποία προέβλεπε clubάκι, μάλλον Scorpion ή Mojo.

Αφού φάγαμε, λοιπόν, σα ζώα, ένα πελώριο πήλινο παδέλι φουρνομακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα, μανιτάρια, ζαμπόν, μπέϊκον και λιωμένο τυρί on top, έκαστος, με συνοδεία ενός μισόλιτρου κόκκινο κρασί, αποφασίσαμε να πάρουμε ένα μπουκάλι λευκή Olmeca για το ξενοδοχείο(πως λέμε «για το σπίτι»...), να πιούμε κάνα σφηνάκι, να κάνουμε κεφάλι και να την κάνουμε για πάνω!
Επιστρέφουμε στο δωμάτιο, ανοίγουμε το παράθυρο να μην σκάσουμε, βγάζουμε δυο πλαστικά ποτήρια και ξεκινάμε με σφηνοκατεβάσματα. Στο δεύτερο έχουμε ξενερώσει κι οι δυο με τα τεράστια πλαστικά κωλοπότηρα, οπότε παίρνω πρωτοβουλία, βουτάω το μπουκάλι, το βάζω στο στόμα, το σηκώνω ψηλά, ισιώνω λαρύγγι και του δείχνω πως την πίνουν την τεκίλα στο Μέξικο...
Χωρίς υπερβολές, σε ένα τέταρτο το πολύ, και χωρίς ν’ αλλάξει χέρια το μπουκάλι περισσότερες φορές απ’ όσες μπορείς να μετρήσεις με τα δάχτυλα του ενός χεριού, το «κάνα σφηνάκι» είχε γίνει αισίως «ένα μπουκάλι»...
Πέφτει ο Γιώργος στο κρεββάτι φαρδύς-πλατύς, σηκώνομαι εγώ μες την καλή χαρά κι αρχίζω το ping-pong από τοίχο σε τοίχο και πίσω πάλι!
«Πώς είσαι;», να ρωτάω εγώ, «ντέφι», γεμάτος κέφι κι όρεξη για clubbing και χαβαλέ μέχρι πρωίας...
«Σκατά!», να ψελλίζει ο Γιώργος , επίσης κουρούμπελο, «καρφωμένος» στο κρεββάτι του...
«Είμαστε έτοιμοι για να τα σπάσουμε!», να ερμηνεύω εγώ το «Σσσκατά!», με το μακρόσυρτο σίγμα... Και δώσε ηλίθιο γέλιο και παραπάτημα στο διάδρομο του δωματίου... Και νάτοι κι οι κατακρεουργημένοι στίχοι από τα λαϊκά άσματα... Και δώσε αλλαγή ρεπερτορίου σε mainstream hitoμπιτάκια του καλοκαιριού... Και, γενικά, ένα αναπάντητο «Hey, what’s wrong with you?»...
Σε κάποια φάση, κι ύστερα από ένα σουρεάλ διάλογο με μισόλογα και πολλά «Σκατά!», κατάλαβα πως αν ήθελα clubbing, έπρεπε να αναλάβω δράση, και δη άμεσα, διότι νοερά ήδη χτυπιόμουν πάνω στα ηχεία του Scorpion
Τον βουτάω όπως-όπως, και σέρνουμε τα κουφάρια μας μέχρι τα πλατύσκαλα στον αίθριο χώρο μπροστά από το δωμάτιο. Ρίχνω το πτώμα-πιώμα στη μέσα μεριά, ν’ ακουμπάει τοίχο, κι αράζω ενάμισυ μέτρο πιο πέρα ακουμπώντας πάνω σ’ ένα χαμηλό τοιχίο. Κάποια στιγμή ακούω μια πόρτα ν’ ανοίγει κι ύστερα γυναικεία γέλια. Κοιτάω κάτω από τη μάντρα δίπλα μου και χαζεύω παρακολουθώντας κάτι κοπέλες που φεύγανε για εκεί που ήθελα τόσο να πάω! Εκείνο το «Αντε ρε μαλάκα, σήκω να φύγουμε!», όμως, δεν πρόλαβα να το πω...
Άρχισε με μια βαθιά απεγνωσμένη εισπνοή, συνέχισε με λαρυγγική αναρρόφηση και τον ήχο από το μάταιο σφίξιμο στόματος και στομάχου και κατέληξε με το χαρακτηριστικό «Μπουάγκχλ», ακολουθούμενο, σε κλάσματα δευτερολέπτου, από ένα ηχηρό «ΣΠΛΑΤΣ»...
Εστρεψα με τρόμο, αλλά και περιέργεια, το βλέμμα μου, για να αντικρύσω το πιο εκπληκτικό splatter στομαχικού περιεχομένου, ισάξιο του οποίου δεν έχω δεί μέχρι σήμερα!
Ημιλιωμένα μισοχωνευμένα μακαρόνια, μασουλημένα μανιτάρια, κομματάκια αλλαντικών και ίχνη τυριού, έπλεαν, τώρα, σε μια ρηχή, αν και σε ορισμένα σημεία θολή, κόκκινη λίμνη, η οποία πήγαζε από ποτάμια πάνω στο πουκάμισο και το παντελόνι του Γιώργου, εκτεινόταν μεγαλειώδης καλύπτοντας όλο το πλατύσκαλο ανάμεσά μας, πότιζε το αριστερό μου κωλομέρι, κι έχοντας ήδη πιτσιλίσει –υπέρ του ανεκτού- τα ρούχα μου λόγω του τσουνάμι που την δημιούργησε, έριχνε αργά την παχύρευστη μορφή της στο αποκάτω σκαλί, σχηματίζοντας καταρράκτες που ανέδιδαν μια ευωδία ανάμεσα σε φρέσκια τεκίλα και μισοξυνισμένη κρασίλα! Αλλο να σας το λέω κι άλλο να το... βιώνετε με όλες σας τις αισθήσεις, ακόμα και με τη γεύση κατά κάποιον τρόπο, παρότι προηγήθηκε κατά μία ώρα! Εμπειρία ζωής!
Τον σήκωσα με τα χίλια ζόρια, σχεδόν όπως ο γαμπρός τη νύφη, ή μάλλον ο στρατιώτης τον μισοπεθαμένο συμπολεμιστή(μη μας βγει και τ’ όνομα!), τον έβαλα στη ντουζιέρα, όπου ξέρασε άλλες δυο φορές, τον στρίμωξα στον τοίχο μη μου πέσει, του έβγαλα όλα τα ρούχα αφήνοντάς τον με το μποξεράκι και τον έκανα μούσκεμα με χλιαρό νερό, που σταδιακά έγινε κρύο λόγω εξάντλησης των αποθεμάτων στη δεξαμενή του κεντρικού μπόιλερ!
Ψιλοσυνήλθε, τον ξάπλωσα με τα πλευρά στο κρεββάτι, έριξε κάνα-δυο ξερατά ακόμα -ευτυχώς μακριά από το στρώμα- και, επιτέλους, ταβλιάστηκε και ξεράθηκε στον ύπνο!
Οσο για μένα, από αχαλίνωτος clubber, μεταμορφώθηκα αρχικά σε private του «Platoon» και εν συνεχεία σε «medic» του «Thin red line», για να καταλήξω, τελικά, σε Μαίρη Παναγιωταρά! Εβγαλα τα ρούχα μου που βρώμαγαν εμετιλοτεκίλα, έφερα το μπάνιο σε ανθρώπινη κατάσταση σπρώχνωντας τον εμετό στο σιφώνι, έκανα ένα κομμάντοντουζ με παγωμένο νερό, πήρα την μάνα μου και της έκανα ένα σύντομο briefing για να μου πει τελικά, μεταξύ πολλών «Αμάν κι εσείς ρε παιδί μου!», αυτό που ήδη ήξερα, να τον βάλω δηλαδή στο πλάϊ για να μην πάθει καμιά αναρρόφηση, και έκλεισα την τόσο υποσχόμενη βραδιά μου πλένοντας τα ρούχα μας στον νιπτήρα με σαμπουάν Nivea... Οπως λένε κι οι Άγγλοι, «Fucking A»!
Αν ξενέρωσα; Ούτε κατά διάνοια! Μετά από μισή μπουκάλα Olmeca, εξακολουθώ να πιστεύω πως κάτι τέτοιο είναι, πρακτικά, αδύνατο! Ως εκ τούτου, όταν ταβλιάστηκα κι εγώ στο κρεββάτι μου, αρκετές ώρες αργότερα, στο αμείωτα μεθυσμένο μυαλό μου ακόμα στριφογύριζε το «ντάπα-ντούπα» και οι γκόμενες που ΘΑ γνωρίζαμε στο club
Το πρωί, για την ακρίβεια μεσημέρι, που ακολούθησε, τον έπιασε το φιλότιμο και έφερε μάσα και χυμούς από το γωνιακό φούρνο. Σαβουρώσαμε, ισιώσαμε, είπαμε τις μαλακίες μας για τα χθεσινοβραδινά, καφεδάκι-μουσικούλα, προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να μου μάθει Λευκαδίτικη «Δηλωτή», χωνέψαμε και βουρ για πισίνα. Παρεμπιπτόντως η ιδιοκτήτρια μας παρότρυνε να δώσουμε κάνα πεντοχίλιαρο –και καλά- για την καθαρίστρια... Αν και δεν μας έφταιγε σε τίποτα η γυναίκα, στα πλαίσια του «κρεμάσματος» σχετικά με τις μέρες διαμονής, πήρε τ’ αρχίδια μας!
Ακολουθήσαμε την γνωστή ρουτίνα, και η τρίτη βραδιά «ανέτειλε» στον ορίζοντα μπροστά μας...



Ο «Σκοπός»...
Ανοιχτό πουκαμισάκι, ζελεδιά στο μαλλί, Μarlboro στο στόμα και στη στάση περιμένοντας για λεωφορείο ν’ ανέβουμε στη Χώρα. Πέντε λεπτά μετά, και ύστερα από μια ανάβαση γεμάτη στροφές και σπαρμένη με ανίκανους, για οδήγηση, scooterάδες μετά των τουμπαρισμένων μηχανακίων τους, αποβιβαζόμασταν λίγα μέτρα από την μπροστινή είσοδο του Dubliner, της pub που είχε γεννήσει τον «Σκοπό», σε βραδιά του περίφημου διαγωνισμού(ή Τετάρτη ήταν, ή Παρασκευή)... Πήραμε από ένα κρύο σάντουιτς, για να γεμίσουμε αλλά να μην βαρύνουμε το στομάχι μας, και μπήκαμε ετοιμοπόλεμοι, φιλόδοξώντας να φτάσουμε στα όρια μας!
Πήραμε από μια μπυρίτσα στο χέρι, ρωτήσαμε τον barman και πήγαμε να βρούμε τον νεαρό Ιρλανδό που μας υπέδειξε, ο οποίος είχε, ή διοικούσε, το μαγαζί.
Χωρίς πολλές σάλτσες, του ρίχνω τα σχετικά. «Good evening, we want to participate in the contest!» Μαλάκας ο άνθρωπος, έμμεινε για λίγο να κοιτάει δυο υπεραναπτυγμένα μεν, δεκαεξάχρονα δε, που του ζητούσαν να πάρουν μέρος σε διαγωνισμό για βετεράνους σκληροπυρηνικούς μπυροκοιλιάδες!
Πάνω που πάει να σηκώσει τα φρύδια, και πριν φάμε το τρίτο «άκυρον» του ταξιδιού, του τα λέω στα ίσα και με κάθε ειλικρίνεια. Πως είχα παρακολουθήσει τον διαγωνισμό το προηγούμενο καλοκαίρι, πως είχα ψήσει και τον Γιώργο, πως το περιμέναμε πως και πως ένα χρόνο τώρα και, τέλος, πως είχαμε έρθει Ίο αποκλειστικά γι’ αυτό!
Το κατά πόσο τον έπεισαν τα λεγόμενα μου και κατά πόσο τον επηρρέασε η ενδεχόμενη σκέψη «Μικρά είναι, πόσο να πιουν πριν ξεράσουν!», είναι άνευ σημασίας! Μισή ώρα μετά, και με τεσσεράμισυ χιλιάρικα λιγότερα στην τσέπη, καθισμένοι στο μακρύ τραπέζι ανάμεσα σε Ιρλανδούς, Γερμανούς, Άγγλους και μια παρέα Ιταλών, βλέπαμε το σκοινί να κλείνει γύρω μας, όλο τον κόσμο να μαζεύεται γύρω του, τα καφάσια με τις Amstel να στοιβάζονται πίσω μας και τους κόκκινους Vileda να καταλαμβάνουν στρατηγικά σημεία γύρω από τους διαγωνιζόμενους... And so the game begun!
«The 100 club»
Η διαδικασία απλή, ομοίως με τους κανόνες.
Ενα μεγάλο σφηνάκι για κάθε διαγωνιζόμενο, ένας κριτής-διαιτητής με μια σφυρίχτρα, ένας μαυροπίνακας με αριθμούς από το ένα ως το εκατό και δεκαοχτώ στομάχια που έμελλε να αποδειχτούν γερά, ή όχι και τόσο!
Ακούγοντας το πρώτο σφύριγμα, και πράττοντας αναλόγως στα επόμενα ενενήντα εννέα, έπρεπε να γεμίσεις το σφηνοπότητρο με μπύρα, υποχρεωτικά σε σημείο υπερχείλισης, και είχες ένα λεπτό για να το κατεβάσεις – στη συνέχεια του διαγωνισμού καταλάβαμε πως στην πραγματικότητα ήταν ακριβώς μισό λεπτό, χρησιμοποιώντας το χρονόμετρο του κινητού! Μονοκοπανιά ή με το πάσο σου, ο πάτος έπρεπε να φαίνεται πριν το επόμενο σφύριγμα! Το ξέρασμα, το κατούρημα και γενικά η απομάκρυνση από την καρέκλα, σήμαιναν αυτομάτως αποκλεισμό!
Καθόμουν στην άκρη της μεγάλης πλευράς του τραπεζιού, ακριβώς δίπλα στις κερκίδες από τις οποίες παρακολουθούσαμε ένα χρόνο πριν μαζί με τον Πάνο και μια μεγάλη σε ηλικία Αγγλίδα, τον άντρα της –μπυροκοιλιά περιοπής- να μας λύνει την απορία σχετικά με τους κουβάδες, γεμίζοντας έναν από αυτούς με αρκετά λίτρα Amstel!
Στα δεξιά μου ο Γιώργος, καθισμένος στην κεφαλή του μεγάλου τραπεζιού, πλάι σ’ έναν από τους Ιταλούς που είχε κατενθουσιαστεί με την συμμετοχή μας! Εξ αριστερών μου, μια όμορφη Ιρλανδή γύρω στα τριάντα, που έμελλε να γίνει θεογκόμενα κατά την διάρκεια του «άθλου», και με την οποία είχαμε πιάσει κουβέντα περί ανέμων και υδάτων! Οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι ήταν, αν θυμάμαι καλά, τριανταπεντάρηδες στην πλειοψηφία τους, μεταξύ των οποίων και δυο-τρεις γυναίκες ακόμα –δύο σίγουρα Ιταλίδες-, πλην της κοπέλας που καθόταν δίπλα μου και δεν θυμάμαι, με τίποτα, τ’ όνομά της! Αυτό που σίγουρα θυμάμαι, όμως, ήταν τα θηρία που διεκδικούσαν μια θέση στον τερματισμό! Οπως προείπα: «Βετεράνοι σκληροπυρηνικοί μπυροκοιλιάδες»...
Το σήμα της έναρξης μας πήρε τ’ αυτιά, ο κόσμος άρχισε να σφυρίζει και να αλαλάζει, τα σφηνάκια γέμισαν και ύστερα άδειασαν. Συνεχίσαμε ακάθεκτοι, πειράζοντας ο ένας τον άλλο, λέγοντας βλακείες και χαζογελώντας, μέχρι το εικοστό σφηνάκι. Κάπου εκεί ξέρασε μία από τις δύο Ιταλίδες, και η άλλη αποχώρησε μαζί της!
Κάπου στα σαράντα τις ακολούθησαν, κατόπιν ξεράσματος, κι οι δύο Ιταλοί, ενώ μέσα στην επόμενη δεκάδα οι κουβάδες πήραν φωτιά! Ο ένας μετά τον άλλο κατέθετε όπλα, και καταναλωμένη μπύρα, και έπαιρναν θέση γύρω από το τραπέζι, στην άλλη πλευρά του σκοινιού. Τα «Μικρά είναι, πόσο να πιουν πριν ξεράσουν!» ακάθεκτα, παρά το γεγονός πως η μπύρα έγλυφε κατά διαστήματα τον ουρανίσκο μας! Εγώ ένιωθα πως είχα δρόμο ακόμη μπροστά μου όσον αφορά το στομάχι, αν και ο εγκέφαλός μου είχε ήδη γίνει κουδούνι. Οταν ο χαβαλετζής, αλλά και αυστηρός, διαιτητής διέγραψε το νούμερο πενήντα, ο Γιώργος δεν την πολυπάλευε. Κάτι εμφανές στην έκφρασή του, που μου θύμιζε αρκετά το προηγούμενο βράδυ.
Κοντά στα εξήντα, κι έχοντας βάλει κάτω τους περισσότερους διαγωνιζόμενους, γέμισε κι αυτός τον κουβά του και αποχώρησε εσπευσμένα για τις τουαλέτες, αφήνοντάς με να γεμίζω και να κατεβάζω σφηνάκια, καπνίζοντας αρειμανίως, παρέα με την γλυκιά Ιρλανδή. Λίγα λεπτά αργότερα τον ξεχώρισα στο μπαρ απέναντι μου, να παραγγέλνει ποτό!
Στα εβδομήντα είχε βρει θέση στις κερκίδες κι έπινε το ποτό του, έχοντας σχηματίσει fan club με άλλους τρεις Ελληνες, τους μόνους που συναντήσαμε σε όλο το μαγαζί, και φώναζαν συνθήματα υποστήριξης του στυλ «Τσοβόλα δώστα όλα!», «Προχώρα, σε θέλει όλη η χώρα!» και άλλα εμπνευσμένα...
Από εκεί και πέρα δεν θυμάμαι ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα! Στις τρεις δεκάδες σφηνακίων που ακολούθησαν, «Φίλε ήσουν σαν ρομπότ!», όπως μου είπε την επομένη ο Γιώργος! »Γέμιζες, έπινες και κάπνιζες σαν υπνωτισμένος, αλλά απτόητος!»
Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι η αγκαλιά της Ιρλανδής, η οποία αν και δεν της φαινόταν με τίποτα τα κατάφερε, τις φάτσες ορισμένων εκ των βετεράνων που την πάλεψαν ως το τέλος, το «Χ» που είδα πάνω στο νούμερο 99 κοιτώντας τον πίνακα πίσω μου και κάτι που μου φώναξε η κοπέλα δίπλα μου, νομίζω «Last one ή κάτι σχετικό...
Το ήπια κι αυτό, και τερμάτισα μαζί με τους βετεράνους και την, πανέμορφη πλέον, Ιρλανδή, και αναμφισβήτητα Μούσα του Ζύθου! Μέσα σε μία ώρα και εκατό σφηνοπότηρα μπύρας -έντεκα και κάτι μπουκάλια Amstel των 500ml- o «Σκοπός» είχε επιτευχθεί! Έπαθλο και αποδεικτικό, ως άλλη προβιά λέοντος, ένα μπλουζάκι και μια Desperados(δεν είχε Corona)... Είχαμε βάλει στοίχημα, βλέπετε, με το Γιώργο, ότι ο χαμένος θα κερνούσε μπύρα!



35 comments:

Reactor69 said...

Αφιερωμένο στο Γιώργο και την άγνωστη γλυκιά Ιρλανδή!
Οποιος αντέξει να το διαβάσει, αξίζει μπλουζάκι!

Reactor69 said...

Το τραγούδι των Phats&Small, "Turn Around" μας είχε πρήξει, εμένα και τον Πάνο, την προηγούμενη χρονιά στην Ίο και είναι αυτό που πάντα μου την θυμίζει!

kolassasB said...

Καλημέρα το διάβασα όλο απνευστί , άσπρο πάτο, περιμένω το μπλουζάκι.

Reactor69 said...

Kolassasb,

Είπα "αξίζει", όχι "θα πάρει"!
:)))

Τα θερμά μου συγχαρητήρια πάντως!
Post μαμούθ, indeed!

morfeas said...

Απολαυστικό!!!!!

Θέλω κι εγώ...!

Έχω κάνει αρκετές κραιπάλες. Η τελευταία ήταν στη συναυλία του Θανάση Παπακωνστντίνου στην Πάτρα όπου ήπια μισό λίτρο τσίπουρο Τυρνάβου. Είχα και τρελά κέφια γενικά και πέρασα σούπερ. Μετά βέβαια έκανα τρεις προσπάθειες για να ανέβω στο ποδήλατο. Και αν νομίζετε ότι είναι επικίνδυνο ή δύσκολο να οδηγήσεις μεθυσμένος αυτοκίνητο ή μηχανή, προσπαθήστε να οδηγήσετε ποδήλατο...

Υ.Γ. Ducati ε...? Χε, χε...!

kolassasB said...

Το περίμενα ότι είσαι ακόμα υπό την επήρεια του αλκοόλ και δεν θα μου έστελνες μπλουζάκι, για να συνέλθεις από τόσο αλκοόλ πρέπει να περάσουν 10 χρόνια!!!! Με τον όρο να μην πίνεις καθόλου.

Reactor69 said...

Μορφέα,

Εγώ να δεις πως θέλω!

Τσίπουρο ε;.. Greek killer!
Το ποδήλατο τουλάχιστον μπορείς να το πάρεις στα χέρια...

Υ.Γ: Αυτό να δεις πόσο θα το ήθελα!


Kolassasb,

Όρο που επ' ουδενί δεν τηρώ, οπότε μπλουζάκι "Ι endured through a sheet-post at Reactor's" θα δεις μόνο ύστερα από βαρβάτη ποτοαπαγόρευση!

Προκρίνεσαι, ωστόσο, σε υψηλότερο επίπεδο Sheet post endurance reading!

drunk tank said...

χα χα χα! μου θύμισες αρκετές παλιότερες διακοπές , πάντοτε με καλούς φίλους (καλές κι οι γκόμενες αλλά άλλο οι διακοπές με παλιοπαρέες).
πολύ ωραίο σκηνικό είχε στήσει ο ιρλανδός.τα έχω ακούσει αυτά για την Ίο αλλά δυστυχώς ακόμα δεν έχω καταφέρει να τα δω με τα μάτια μου. συγχαρητήρια για την άξια εκπροσώπησή της χώρας μας!

μία απορία: πώς εννοείς την "λευκαδίτικη" δηλωτή;


@morfeas
στον Τύρναβο δεν φτιάχνουν τσίπουρο, απλώς επιμένουν να το λένε έτσι. περιέχει γλυκάνισσο οπότε είναι ούζο! γνώμη ενός γιαννιώτη.

Reactor69 said...

Drunk tank,

Με τη γκόμενα δεν μπορείς να κάνεις καφρίλες, και διακοπές χωρίς αυτήν είναι ανάλατες.
Αν θες γκόμενα, βρίσκεις εκεί!

Σχετικά με την Ίο, ό,τι και να σου πουν είναι λίγο. Πρώτον, και κυριότερον, το 90% που την επισκέφτονται είναι ξένοι, οπότε η κραιπάλη είναι εγγυημένη, μακριά από κομπλεξάρες ξενέρωτους trendy ελληνάρες που κατακλύζουν τα, εξίσου trendy, νησιά όπως η Μύκονος ή η Πάρος. Εκεί δεν παίζει επίδειξη, μόνο χαβαλές!

Εχω να πάω εφτά χρόνια(πότε πέρασαν;) και δεν ξέρω αν είναι ακόμα έτσι. Τελευταία έμαθα πως το Dubliner έγινε "lounge bar", αλλά δεν θέλω να κάνω συνειρμούς...

Σχετικά με τη δηλωτή, το Λευκαδίτικη προκύπτει από την καταγωγή του Γιώργου και του παππού του που του την έμαθε. Δεν νομίζω πως διαφέρει, αν και, όπως είπα, δεν έμαθα πως παίζεται!

Ουζο, τσίπουρο... η δουλειά να γίνεται!

morfeas said...

drunk tank

το τσίπουρο φτιάχνεται και με γλυκάνισο. έχει μεγάλη διαφορά στη γεύση από το ούζο. επειδή αυτό έχω μάθει να πίνω, δεν μου αρέσουν πολύ τα βαριά τσίπουρα της μακεδονίας και της ηπείρου που δεν έχουν γλυκάνισο. ούτε και η ρακή. αν και μια φορά είχε φέρει ένας φίλος από την κρήτη μια ρακή... βάλσαμο... όπως μάθει κανείς. άλλωστε το τσίπουρο τυρνάβου είναι προιόν με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης. αλκοόλ να είναι...

morfeas said...

reactor

ήταν πιο εύκολο να το οδηγήσω παρά να το κουβαλήσω...

s_pablo said...

Εγώ νόμιζα ότι όλα τα τσίπουρα είχαν γλυκάνισο.

Τέλος πάντων. Τελευταία επίσκεψη στην Ίο ήταν το 92. Καλά περάσαμε, αλλά μετά από μια λιποθυμία και 24ωρο ύπνο (υπό μορφή κώματος) στα τσιμέντα ανεγειρόμενης οικοδομής, αποφάσισα να μην ξαναπατήσω το πόδι μου.

Τα χαρακτηριστικά στην Ίο τότε ήταν ότι όλα τα ποτά είχαν το ίδιο χρώμα και φτιάχνονταν κάπου στο Μπραχάμι. Τα μπουκάλια για να τα ξεχωρίζεις έγραφαν Dry Drink για το τζιν, Scotch Drink για το ουίσκι και σκέτο Drink για τη βότκα. Όλοι έπιναν τεκίλα σλάμερ σε νεροπότηρο και Ιταλοί δεν τολμούσαν να πατήσουν το πόδι τους στο νησί.

Θα λεγα ωραίες εποχές, αλλά δεν ήταν και τόσο ωραίες. Σίγουρα ήταν άγριες όμως.

Υ.Γ. Συγχαρητήρια αντιδραστήρα παιδί μου. Ετίμησες τα χρώματα της πατρίδας κι αν σου χε κάτσει και η κοκκινομάλα η νίκη θα ήτο υπέρλαμπρη.

Reactor69 said...

Μορφέα,

Αν και έκοψα το ποδήλατο πριν αρχίσω τα ξύδια, σε καταλαβαίνω! Στις ανηφόρες θα ήθελα να 'ξερα πως την παλεύεις; Καπνίζεις, έτσι;


S Pablo,

Την ιστορία του νησιού την ακούσαμε από δέκα στόματα! Οταν πήγαμε εμείς, πάντως, τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά, και παρότι είχαμε ακούσει ένα σωρό "Προσέχετε, παίζουν μπόμπες!", ήπιαμε ένα σκασμό ποτά, μη εμφιαλωμένα, και όλα ήταν κυριλέ. Οχι μόνο με τον Γιώργο, αλλά και τον προηγούμενο χρόνο με τον Πάνο.

Η Ιρλανδή ήταν ξανθιά, αλλά ακόμα κι αν ήθελε να μου κάτσει, κάτι που ίσως έπαιζε, είμασταν κι οι δύο ΤΟΣΟ κομμάτια που δεν θα μπορούσαμε ούτε να κοιμηθούμε!
5.5 λίτρα μπύρα σε μία ώρα αφήνουν πίσω μόνο πτώματα.

Δεν λες που προλάβαμε το τελευταίο λεωφορείο για το λιμάνι - έχει συγκοινωνία υποδειγματική, κάθε ένα τέταρτο μέχρι τις 1 και μισή!
Ειδάλλως μας έβλεπα να κοιμόμαστε στα πεζούλια πλάι στις περίφημες σκάλες που κατεβαίνουν στο λιμάνι!


Υ.Γ: Το κατά wiki τσίπουρο!

s_pablo said...

Τα σοκ έρχονται ένα ένα. Όχι μόνο δεν έχουν όλα τα τσίπουρα γλυκάνισο, αλλά υπάχουν και ιρλανδές που δεν είναι κοκκινομάλες?

Ο κόσμος μου καταρέει...

Reactor69 said...

S Pablo,

Αν βοηθάει, μπορεί να τα είχε βάψει!

morfeas said...

ρηάκτορ παιδί μου εύγε! τίμησες τα χώματα της τυρναβίτικης γης! ο σύλλογος των απανταχού τσιπουρομπεκρούλιακων σου απονέμει το μετάλιο της άδειας καράφας. (να μας στείλετε τη διεύθυνσή σας να σας αποστείλουμε το μετάλιο, σε ειδική θήκη, μαζί με αναμνηστικές φωτογραφίες της τελετής, η οποία έγινε χωρίς εσάς, στην τιμή των 99.99 ευρώ +6.99 ευρώ για έξοδα αποστολής)

όσον αφορά τις ανηφόρες. αν δεις τα μπούτια μου θα καταλάβεις ότι δεν μασάω και πολλά από ανηφόρες(αν και είχα τις δύσκολες στιγμές μου). καπνίζω αραιά και που(έναν καπνό το δίμηνο). ο παππούς μου μια φορά είπε το αμίμητο. καθόμαστε στη βεράντα και ανάβει τσιγάρο. εγώ τότε δεν κάπνιζα σχεδόν καθόλου. μου προσφέρει τσιγάρο. του λέω όχι. και μου λέει. "α εσύ δεν καπνίζεις. άντρας που δεν καπνίζει δεν είναι άντρας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
εγκεφαλικό.........................


s_pablo

επίσης όλα τα βυζιά δεν είναι αληθινά...

Reactor69 said...
This comment has been removed by the author.
Reactor69 said...

Να το θέσω διαφορετικά και πιο αναλυτικά.

Ολα καλά, εξαιρετικά θα έλεγα λαμβάνοντας υπ' όψιν τα μέσα της εποχής, αλλά...

ΣΕΝΑΡΙΟ χασάπη;;;

Πρωτοτυπία στη σκέψη; Στην απόδοση; Λίγη πολυπλοκότητα ίσως; Δεν είμαστε πίθηκοι ρεεεε! Sci-fi και μαλακίες τούμπανα. Ενα συνονθύλευμα απ' ότι άκουσαν πως ίσως παίξει στο εγγύς μέλλον, όχι μια αυθεντική προσπάθεια να κρυφοκοιτάξουν χρησιμοποιώντας φαντασία και ένστικτο...
Το Solaris είναι εκατό κλάσεις ανώτερο!

To "2001: Α Space Odyssey" είναι Sci-fi με χρονολογία λήξης... Προς τιμήν του την αναγράφει στον τίτλο, αλλά δυστυχώς δεν το διευκρινίζει!

Δεν έχω διαβάσει Clarke, αλλά αν κρίνω από το σενάριο της ταινίας, παίρνω μια ιδέα για την πραγματική αξία του Ιουλίου Βερν.

Reactor69 said...

Οχι τίποτα άλλο, μου είχα πρήξει τα συκώτια "Δες την" και "Χάνεις!" και "Είναι μπροστά"...

Οχι φίλοι μου, το "Matrix" ΘΑ είναι ΑΚΟΜΑ "μπροστά" μετά από σαράντα και εκατό χρόνια, εν αντιθέσει με το "Space Odyssey" που δεν έχει καμία πραγματική ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Και επιλέγω το Matrix ως παράδειγμα διότι στηρίζεται σε μια ΙΔΕΑ που δεν εξαρτάται από την έννοια του χρόνου. ;)

Εντάξει, ίσως το κατέκρινα... Ακόμα και με καθαρό μυαλό, όμως, το βλέπω ΥΠΕΡεκτιμημένο ως σύλληψη και ως ιδέα. Για εμένα, τουλάχιστον, οι σπουδαίες ταινίες από εκεί "πηγάζουν" κι εκεί "χύνονται".

kolassasB said...

Ο/Η Reactor69 είπε...

Εγώ, πάντως, όταν γαμάω, γαμάω κι όταν καπνίζω, καπνίζω. Τρεις την εβδομάδα. Φυσιολογικά πράγματα!

Καλημέρα , δηλαδή Δευτέρα ,Τετάρτη και Παρασκευή καπνίζεις , Τρίτη , Πέμπτη και Σάββατο συνουσιάζεσαι και την Κυριακή ξεκουράζεσαι σαν τον Θεό;;;;
Δεν φτάνει δε που δεν μου έστειλες μπλουζάκι με παρέπεμψες και στην Αφροδίτη που μετά το δικό σου Post εάν διάβαζα κολλητά και Αφρο θα πάθαινα εγκεφαλικό.
Τσίπουρο πίνω στον Βόλο και μόνο στα παλιά.

kat. said...

έλα ρε..

ΤΕΛΕΙΟ λέμε..

υγ. δεν ήταν μαλακία αυτή!

drunk tank said...

συναρτήσει της εποχής που γράφτηκε και της εποχής που γυρίστηκε η Οδύσσεια του διαστήματος, πρέπει να παραδεχτείς ότι υπήρξε καινοτόμος ταινία sci-fi. πέραν τούτου όμως μη μένεις μόνον στην εικόνα αλλά και στις διάφορες φιλοσοφικές της προεκτάσεις.
και το Solariς -του Ταρκόφσκυ, όχι η αμερικανιά- παρότι ο ταρκόφσκυ τσακώθηκε με τον Λεμ γιατί ο μεν σκηνοθέτης ήθελε λιγότερα εφέ και περισσότερη φιλοσοφία, ο δε συγγραφέας το αντίθετο, εισήγαγε κάτι το καινούριο.
όπως και να έχει το θέμα όλα αυτά είναι καθαρά προσωπικά γούστα του καθενός.


ΥΓ: η wiki είναι καλή για να παίρνεις μια πρώτη άποψη, αλλά καθόλου έγκυρη. το προϊόν της πρώτης απόσταξης(πρωτοράκι) μπορεί να φτάσει και τους 80 αλκοολικούς βαθμούς. κοινώς δεν πίνεται με τίποτα και χρησιμοποιείται μόνον για εξωτερική χρήση (εντριβές). αυτό ο συγγραφέας του άρθρου το αποκαλεί ρακή ή τσικουδιά. καταλαβαίνεται...

Reactor69 said...

Kolassasb,

Τρεις καπνούς την εβδομάδα! Οχι τρεις φορές...


Κat,

Καλά ήταν!

Οσο για το αν ήταν ή δεν ήταν -υποθέτω πως αναφέρεσαι στο "Space Odyssey"- εξηγούμαι παρακάτω...


Drunk tank,

Εντάξει, παραδέχομαι πως αντέδρασα υπερβολικά. Ωστόσο είπα ξεκάθαρα πως δεν ήταν το μέσο που με απογοήτευσε αλλά το μήνυμα.

Προσπερνώντας την ανακάλυψη των εργαλείων, την χρήση τους ως όπλα και την παρομοίωσή τους με τα διαστημικά οχήματα, αφήνοντας πίσω τον υπερυπολογιστή και την σύγκρισή του με τους ανθρώπους και βλέποντας το ως εξής:

Ο υπολογιστής έκανε εσκεμμένα "λάθος", σημείο όπου η ειρωνεία είναι εξαιρετική, καθώς ο πρωταρχικός, και πιο ψηλά ιεραρχημένος σκοπός του ήταν η επιτυχία της αποστολής -προφανώς εξερεύνηση ενός συγκεκριμένου σημείου του Δία προς το οποίο εξέπεμπε ο μονόλιθος και ενδεχομένως η επαφή με την εξωγήινη μορφή ζωής- και προσπάθησε, σωστά όπως απεδείχθει, να τους ξεφορτωθεί διότι, εκ φύσεως, ήταν ανίκανοι να την φέρουν σε πέρας.

Ετσι καταλήγει ο Bowman στον Δία, ή κάπου εκεί, εγκλωβισμένος μέσα στην πραγματικότητα των αισθήσεών του, κάτι που δεν θα συνέβαινε στον HAL 9000. Τελικά, όμως, ο Bowman ολοκληρώνοντας έναν κύκλο ζωής -εδώ ο σκηνοθέτης παίζει ανάμεσα στον δικό του συγκεκριμένα, και στον ανθρώπινο γενικότερα- επιστρέφει στη Γη, χωρίς την ανάγκη εργαλείων, έχοντας εξελιχθεί εκτός αυτής, ως "Starclild"...

Εκτός αν έχω χάσει την μπάλα μαζί με κάποιο πολύ βαθύ, και πολύ βαθιά κρυμμένο νόημα, η ταινία αυτή καθεαυτή δεν είχε να πει σε εμένα τίποτα απολύτως. Σίγουρα ενέπνευσε πολλούς δημιουργούς και δημιούργησε ένα ρεύμα προς την κατεύθυνση αυτή, αλλά, όπως προείπα, με το μέσο, όχι με το μήνυμα.

Reactor69 said...

Just testing the avatar..!
Just testing the avatar..!
Just testing the avatar..!
Just testing the avatar..!
Just testing the avatar..!
Just testing the avatar..!
Just testing the avatar..!
Just testing the avatar..!
Just testing the avatar..!

mtryfo said...

Με γεια το καινούργιο avatar, όνομα και πράγμα που λένε...

Reactor69 said...

Mtryfo,

Ευχαριστώ, να είστε καλά! Είπα και 'γω να καταλήξω κάπου μέχρι να βγουν πυρηνοκίνητα δίκυκλα!

:)))

doctor said...

χικ, μέθυσα με το ποστ.

Άκουγα και το Whiskey in the jar!

doctor

Giannis Maroulis said...

_

Reactor69 said...

Γιατρέ,

"Τhe 100 club"/45%Vol.

Μάλλον έπρεπε να το αναφέρω στον πρόλογο! Ελπίζω να μην κινηθείς νομικά... :)))

Γιάννη Μαρουλή,

--- ... ---

;)

guerrero7,62 said...

Μυρωδια εμετου...χμ...μυρωδια διακοπων μεχρι τα 25-26,απο εκει και πανω εισαι αλκοολας και loser

Reactor69 said...

Guerrero,

Εξαρτάται... Μην είσαι απόλυτος, όλα είναι σχετικά.

Οπως γουστάρει κανείς θα έλεγα!

doctor said...

Ο/Η guerrero7,62 είπε...
Μυρωδια εμετου...χμ...μυρωδια διακοπων μεχρι τα 25-26,απο εκει και πανω εισαι αλκοολας και loser

Saturday, August 18, 2007 12:22:00 AM
***

Ωραία, έχω μια δεκαετία ακόμα...

doctor

Reactor69 said...

Γιατρέ τι πήρες και μετράς ανάποδα;

:)))

Τι σου είναι, όμως, ο άνθρωπος; Του χαρίζει το ελεύθερο ο Αντιδραστήρας, κι αυτός πάει και παίρνει παράδειγμα από τα λόγια του στρατόγκαυλου!

Τι να πω, πάλι καλά που δεν συχνάζουν και παπάδες στο μπλόγκι μου!

Christakos said...

νεανικές τρέλες....τόσος κόπος για ένα μπλουζάκι και μία μπύρα(ή και την γλυκιά Ιρλανδή??)
τεσπα, ωραία "περιπέτεια", σίγουρα θα είναι οι διακοπές που για πάντα θα σου μείνουν αξέχαστες...

Reactor69 said...

Χρήστο ακούγεσαι σαν συνταξιούχος! Ακου "νεανικές τρέλες"!!!

Και γιατί "κόπος"; Ξέρεις τι είναι να σε χειροκροτάει όλη η pub επειδή πίνεις, γουστάρεις και γίνεσαι τύφλα!

Αν και δεν με πήραν και τα χρόνια, χαλλλλαρά θα το ξαναέκανα και με ευχαρίστηση! Δεν είναι το μπλουζάκι -δεν ήξερα καν πως υπάρχει έπαθλο/αναμνηστικό- η μπύρα ναι, διότι συμβολίζει το στοίχημα! Για την Ιρλανδή μπορώ να πω πως ήταν ένα στήριγμα του ηθικού μου, αλλά όχι του ανήθικου διότι, όπως προείπα, μετά από ΤΟΣΗ μπύρα δεν μπορείς ΟΥΤΕ να κοιμηθείς, για να μην πω πεθάνεις!

Σου εύχομαι να πήρες το κακό παράδειγμα, μπας και πάρω και ΄γω τον πολυπόθητο τίτλο του "Διαφθορέα των Νέων"(σατανικό γέλιο, χάϊδεμα της γάτας, καπνός πάνω από την πλάτη της καρέκλας κτλ)!!!