Ακινησία

Μην είν' της μοίρας μου η δύναμη εκείνη,

που το ταξίδι να κάνω με ωθεί,

σε μέρες μαύρες των ζώων ευθύνη,

σε άλλους τόπους να βρουν αλλαγή

Κι αν όλα γύρω μου λένε το ίδιο,

γι' άλλες πατρίδες ν'ανοίξω πανιά,

τί κάνει τόσο βαρύ το σακίδιο,

του ταξιδιώτη που φεύγει κρυφά;

Ίσως ο χάρτης τα βράδια που ανοίγω,

χώρες δικές μου απλά αντανακλά,

μια αναγκαία γλυκιά ουτοπία,

που ο λογισμός μου λατρεύει τυφλά

Θα 'ναι κατάρα στο τέλος αν φύγω,

οι λόγοι πάντα θα είναι φρουροί,

κι αν την ελπίδα μου ακρόπλωρο βάλω,

απλώς θα δω πως υπάρχει κλουβί

Κι αν κάποιες μνήμες σαν άγκυρες πέφτουν,

αν η ζωή σου φαντάζει αργία,

οι αυταπάτες ποτέ δεν λυτρώνουν,

και μόνη ακίνητη φυγή η αμνησία.