01 June 2007

Για την Αμαλία


Δεν σε ήξερα, απλά σε είχα ακούσει.

Δεν σε γνώρισα, παρά μόνο μέσα από τα κείμενά σου.

Σε ένιωσα, ωστόσο, μέσα στα λόγια ανθρώπων που σε ξεπροβάδισαν στον τελευταίο σταθμό της ζωής σου. Μέσα από την θλίψη τους για τον χαμό σου και την οργή τους για αυτούς που δεν σου έδωσαν, αν μη τι άλλο, το δικαίωμα για μια ζωή χωρίς πόνο.

Γι' αυτούς που αύριο ίσως στερήσουν το αγαθό της υγείας από εμάς, γι' αυτούς που το στερούν αυτή τη στιγμή από κάποιον συνάνθρωπό μας.

Αυτούς που έβαλαν ταρίφα στη ζωή και τον πόνο σου, στο αύριο και τα όνειρα σου.

Αυτούς που άκουγαν τους μαλάκες τους γονείς τους να τους προτρέπουν να γίνουν γιατροί για να είναι "κάποιοι", αυτούς που εμείς οι υπόλοιποι μαλάκες θεωρούμε "κάποιους" μόνο και μόνο επειδή είναι γιατροί. Ή τουλάχιστον επειδή έτσι λέει το χαρτί στον τοίχο, πάνω από τη δερμάτινη πολυθρόνα...

Αυτούς που έμαθαν από μικροί πως οι γιατροί κονομάνε, αυτούς που πρέπει σήμερα να τα κονομήσουν επειδή είναι γιατροί.

Αυτούς που εμείς αύριο ίσως δεν καταφέρουμε να σταθούμε απέναντί τους. Αυτούς που ίσως παρακινήσουμε να προσέξουν λίγο παραπάνω τον φίλο, τον αδερφό, τη μάνα, το παιδί, το τομάρι μας...

Είναι δύσκολο να παραμείνεις ακέραιος όταν πονάς, όταν φοβάσαι. Εσύ το έμαθες από πρώτο χέρι. Γι΄αυτούς, όμως, το μόνο που αλλάζει είναι η τιμή, το πάχος του φακέλου.

Ο όρκος του Ιπποκράτη, απλά μια γραφειοκρατική διαδικασία που επιβάλλεται για ν΄ αρχίσουν να πέφτουν τα φράγκα. Για να μοστράρω μια Mercedes και μια βίλλα, για ν' αποκτήσω ένα "όνομα", μια "καλή" θέση στην κοινωνία(σε τί ποιότητας κοινωνία;), για να μ' αποδεχτεί η οικογένεια και να με μοστράρει η μαμά όπως εγώ τ' αμάξι...

Προς θεού, υπάρχουν κι οι άλλοι, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο οι καταγγελίες είναι ελάχιστες. Πως γίνεται ρε πούστη μου να είσαι γιατρός, να τρέχεις όλη μέρα από δωμάτιο σε δωμάτιο, να σκίζεσαι και να ξενυχτάς για κάποιον που γνώρισες μόλις δυο μέρες πριν, να βγάζεις τα μάτια σου για να σώσεις κάποιον που σου έφεραν επειδή ήταν πολύ νέος για να τον πάνε κατευθείαν στο νεκροτομείο, και παρ' όλα αυτά, να ανέχεσαι τον κάθε καργιόλη να στα ξεπουλάει όλα για ένα χαρτονόμισμα των πενήντα;

Θα μου πεις, αυτοί φταίνε που μεγάλωσαν στη χώρα της αρπαχτής, του "ό,τι φάμε, ότι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας";

Είναι μήπως ψέμα πως στην Ελλαδάρα μας "Αν δεν έχεις λεφτά, είσαι τίποτα, κανένας";

Μήπως δεν το επιβεβαιώνουμε κάθε φορά που κάνουμε συνειρμούς κύρους και μεγαλείου όταν βλέπουμε κάποιον με ένα ακριβό αυτοκίνητο στο δρόμο, σάμπως δεν το ασπαζόμαστε κάθε φορά που αποζητούμε ενδόμυχα αυτό ακριβώς και για εμάς;
Ας μην αποδίδουμε ευθύνες σαν άσπιλοι κριτές, ας μην σηκώσουμε πάλι πρώτοι πρώτοι τον κώλο μας απ' το εδώλιο.

Εμείς που αύριο μπορεί να δώσουμε φακελάκι, ας σκεφτούμε, επιτέλους, από σήμερα πως ίσως καταδικάζουμε μια κοπέλα σαν κι εσένα σε ένα σύστημα υγείας για τους έχοντες.

Εμείς που σήμερα ζητάμε από τα παιδιά μας ένα μέλλον που δεν τους ταιριάζει, ας αναλογιστούμε τώρα πως αύριο ίσως βυθίσουμε έναν άνθρωπο στον πόνο και την απελπισία μέσα από τα χέρια τους.

Εμείς που ζητάμε εκκαθαριστικό και πτυχία για να εκτιμήσουμε κάποιον, ας έχουμε, τουλάχιστον, υπ' όψιν μας πως μόνο αυτά θα μας πετάξουν αύριο στη μούρη.

Ας σταματήσουμε να κουνάμε λοιπόν το δάχτυλο τρέφοντας μεγάλες προσδοκίες. Οι κακοί γιατροί δεν ξεπηδούν από τα παραμύθια και η πραγματικότητα δεν φτιάχνει με ένα "κι εμείς καλύτερα".

Αν και καμία αξία δεν έχει πια για σένα, συγνώμη ρε Αμαλία για την Ελλάδα που τόσο απλόχερα σου προσφέραμε. Ειλικρινά δεν ξέρω αν θα έχω το σθένος να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου όπως εσύ όταν το απαιτήσουν οι συνθήκες. Σε ευχαριστώ όμως που με έφερες αντιμέτωπο με αυτό μια ώρα νωρίτερα.

Καλό σου ταξίδι, η κόλαση βρίσκεται πια πίσω σου.