29 October 2006

Πατρίδες και παρτίδες

Αίτημα της Διεθνούς Αμνηστίας, προς Κωνσταντίνο Καραμανλή(nephew)

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,



Απευθύνομαι σε σας για να εκφράσω την εντονότατη ανησυχία μου σχετικά με τις συνεχιζόμενες διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης στην Ελλάδα.
Ανησυχώ ιδιαίτερα για τις επανειλημμένες διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης Λάζαρου Πετρομελίδη και Γιώργου Μοναστηριώτη. Και οι δύο έχουν επανειλημμένα καταδικαστεί από Στρατοδικεία σε βαριές ποινές φυλάκισης για την άρνησή τους να στρατευθούν για λόγους συνείδησης και αντιμετωπίζουν και πάλι τον κίνδυνο σύλληψης και φυλάκισης.
Σας ζητώ να σεβαστείτε το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμά τους στην αντίρρηση συνείδησης και να θέσετε τέλος στις διώξεις τους.
Ο Λάζαρος Πετρομελίδης αρνήθηκε να υπηρετήσει στρατιωτική θητεία για λόγους συνείδησης το 1992 και έκτοτε έχει επανειλημμένα υποστεί ποινικές διώξεις και καταδίκες. Αρνήθηκε να υπηρετήσει την εναλλακτική υπηρεσία που του προσφέρθηκε το 1998, καθώς είχε εξαιρετικά τιμωρητική διάρκεια - στην περίπτωσή του 7,5 φορές τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας που θα όφειλε να υπηρετήσει διαφορετικά.
Από τότε, ο Πετρομελίδης εξακολουθεί να λαμβάνει τακτικά προσκλήσεις κατάταξης στον στρατό, οπότε διώκεται κάθε φορά εκ νέου για ανυποταξία, λόγω της άρνησής του ως αντιρρησίας συνείδησης να υπηρετήσει στρατιωτική θητεία. Παλαιότερα είχε φυλακιστεί τον Μάιο του 1998, τον Απρίλιο του 1999 και τον Σεπτέμβριο του 2002. Τον Ιούνιο του 2003 του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 20 μηνών με αναστολή για ανυποταξία. Με την πιο πρόσφατη ερήμην καταδίκη του για ανυποταξία τον Δεκέμβριο του 2004 άρθηκε η αναστολή της προηγούμενης ποινής, γεγονός που σημαίνει ότι οφείλει να εκτίσει συνολική ποινή φυλάκισης 50 μηνών αν συλληφθεί.
Οι επανειλημμένες διώξεις και καταδίκες του Λάζαρου Πετρομελίδη αποτελούν παραβίαση του δικαιώματός του να υπηρετήσει εναλλακτική πολιτική υπηρεσία που δεν θα αποτελεί δυσμενή διάκριση και δεν θα είναι τιμωρητικής φύσεως ή διάρκειας.
Ο Γιώργος Μοναστηριώτης, ο οποίος ήταν Εθελοντής Πενταετούς Υποχρέωσης στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, αρνήθηκε, επικαλούμενος λόγους συνείδησης, να ακολουθήσει τη μονάδα του τον Μάιο του 2003, όταν η φρεγάτα "Ναυαρίνο" όπου υπηρετούσε στάλθηκε στον Περσικό Κόλπο.
Είναι ο πρώτος Έλληνας επαγγελματίας στρατιώτης που γίνεται γνωστό ότι αρνήθηκε να συμμετάσχει στον πρόσφατο πόλεμο στο Ιράκ για λόγους συνείδησης και δήλωσε ότι παραιτείται από το Πολεμικό Ναυτικό για τους λόγους αυτούς. Στη δημόσια δήλωση άρνησης στράτευσής του τον Μάιο του 2003 ο Μοναστηριώτης είχε δηλώσει ότι: "Αρνούμαι συνειδητά και υπεύθυνα να συμμετάσχω η να συνεισφέρω καθ' οποιονδήποτε τρόπο στην ανελέητη σφαγή που συνεργείται κατά του Ιρακινού λαού... Η πράξη αυτή είναι επίσης μια ελάχιστη συμπαράσταση αλληλεγγύης στον ιρακινό λαό καθώς και στα φιλειρηνικά αισθήματα του ελληνικού λαού".
Τελευταία φυλακίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2004 και καταδικάστηκε δεύτερη φορά για λιποταξία σε ποινή φυλάκισης στις 17 Ιανουαρίου του 2005. Οι καταδίκες του Γιώργου Μοναστηριώτη αποτελούν παραβίαση του δικαιώματός του να αλλάξει τις πεποιθήσεις του και να διαμορφώσει αντίρρηση συνείδησης μετά την ένταξή του στις ένοπλες δυνάμεις.
Επιπλέον, τόσο ο Λάζαρος Πετρομελίδης όσο και ο Γιώργος Μοναστηριώτης καλούνται τακτικά για στρατιωτική θητεία, και κάθε φορά που αρνούνται να υπηρετήσουν στον στρατό αρχίζει μια νέα δίωξη εναντίον τους για ανυποταξία και λιποταξία αντίστοιχα. Αυτό αποτελεί παραβίαση του Άρθρου 14 παράγραφος 7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο ορίζει ότι: "Κανένας δεν πρέπει να δικάζεται ή να τιμωρείται πάλι για αδίκημα για το οποίο έχει τελεσίδικα καταδικαστεί ή αθωωθεί σύμφωνα με το δίκαιο και τον κώδικα ποινικής δικονομίας κάθε χώρας".
Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης είναι εγγενές στο δικαίωμα στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας που προασπίζονται σε διεθνείς συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στις οποίες η Ελλάδα είναι Κράτος-Μέλος, συμπεριλαμβανομένων της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Σας καλώ να προβείτε σε ενέργειες ώστε να σταματήσουν αμέσως οι διώξεις όλων των αντιρρησιών συνείδησης και να εναρμονιστούν οι διατάξεις της εναλλακτικής πολιτικής υπηρεσίας με τα ευρωπαϊκά και διεθνώς αναγνωρισμένα πρότυπα και συστάσεις (του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και των Ηνωμένων Εθνών) καθώς και με τις συστάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη και της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
Αναμένω την απάντησή σας.
Με τιμή,


Και συμπληρώνω...


Τι συμβαίνει τελικά;
Τι με κάνει να γράφω αυτό το post στις 6 τα χαράματα;
Είναι η δύση της δημοκρατίας μας;

Αυτής που δεν ανέτειλε ποτέ...
Ποια πατρίδα υπηρετώ και ποιά είναι η πατρίδα μου;

Υπηρετούμε όλοι την ίδια πατρίδα;
Τι πάει να πει πατρίδα;
Ποιοί καπηλεύονται την έννοια και για ποιούς λόγους ο καθένας;
Πατρίδα ή μια ακόμα ανθρώπων παρτίδα;
Πότε αποφάσισα εγώ, ο βάσει των νόμων της πατρίδας ελεύθερος άνθρωπος, ένα παιχνίδι στημένο να παίξω;
Ποιού την πατρίδα καλούμαι να υπηρετήσω, όταν οι ρόλοι έχουν πια μοιραστεί;
Ποιά δικαιοσύνη είναι αυτή που ερήμην σε καταδικάζει πριν καν γεννηθείς;
Ποιά ελευθερία είναι αυτή που σε φιμώνει όταν ξυπνήσεις;

Είναι εκείνες που θα υπερασπιστώ;
Είναι αυτές που θα με χώσουν φυλακή;

Είναι εκείνες οι πουτάνες των "Μεγάλων";
Είναι εκείνες οι "από πίσω από Ισχυρούς";

Μην είναι αυτές που τους γεμίζουνε τις τσέπες;
Δεν είναι οι ίδιες που τους τρέφουν σαν θεούς;
Λεφτά, δύναμη, εξουσία... σε μια "πατρίδα" χωρούν και τα τρία.
Αν ο στρατός χρειάζεται, αν οι εχθροί υπάρχουν κι αν όλοι ζώα είμαστε που θέλουνε να φάνε, τότε γιατί να μην μπορώ το ίδιο να ισχυριστώ;

Είναι copyright που δόθηκε και πατέντα που κατοχυρώθηκε;
Γιατί νομίζω πως με καταλαβαίνετε;
Γιατί κάτι μου λέει πως σας ωθεί εκεί ο φόβος;
Γιατί κάτι μου λέει πως κερδίσατε λάθος παρτίδα;
Οταν τις επαναστάσεις διαμελίζατε, δεν το 'χατε τότε σκεφτεί;
Πως ακόμα κι αν μας μαντρώσετε στο δικό σας καλό, κάποιος, κάπου, κάπως και κάποτε, μεγάλο στα χέρια θα έχει δικό σας κακό;
Κι αν στο στρατό τους πολλούς τους μαζέψατε...
Κοντεύει η μέρα που θα τρέμετε τον ένα...
Η παρτίδα είναι πάντα δική σας.
Από υποχρέωση,
Reactor69 - n.3.487.563.428

26 October 2006


Ποτέ δεν μου άρεσαν οι Mercedes...

Μου έφερναν στο μυαλό νεόπλουτους, πάκους από βρώμικα λεφτά και σύνδρομο κατωτερότητας...

Αυτές οι δύο, όμως, δεν είναι Μercedes...

Δεν είναι καν αυτοκίνητα...

Είναι προσωπικότητες...

Σαν την Christine...

Ούτε άγγελοι, ούτε δαίμονες...

Οντα ανώτερα...

Έννοιες...

Ποίηση...

Μαγεία...

Ονειρα άπιαστα, ακόμα και για αυτούς που διαθέτουν...

Και το Ερώτημα, η μόνη προς την λάμψη τους ατραπός μου...

Αν σ' ένα της τύχης παιχνίδι,

η μοίρα κοντά τους σε φέρει,

σε ποιά την ψυχή σου στολίδι,

θα δώσεις επάνω να φέρει;

14 October 2006

Επιστολή προς Θεσσαλονικείς

Αξιαγάπητα εκνευρισμένοι φίλοι,

Για μια ακόμα τετραετία, οι εργαζόμενοι της
Αθήνας Α.Ε, και εγώ προσωπικά ως ένας εξ αυτών, σας ευχαριστούμε που παραμείνατε πιστοί πελάτες της εταιρίας μας, επιλέγοντας το προιόν μας. Σας υποσχόμαστε πως θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να βελτιώσουμε το ήδη υπάρχον επιτυχημένο μοντέλο. Η περίφημη μαριονέτα μας "Ψωμιάδης, ο εκδικητής της Γκαγκάρων", θα αναβαθμιστεί και θα εμπλουτιστεί με νέα features. Νέες, πιο εθνικιστικές, εκφράσεις με το τράβηγμα ενός σχοινιού και ολόκληρο το "Πάτερ ημών Χριστόδουλε" με το ζούληγμα των όρχεών του. Μαζί θα διατίθενται και τρία νέα μοντέλα, "Ψωμιάδης, Κατακτητής της Πόλης", "Ψωμιάδης, Μακεδονομάχος" και "Ψωμιάδης, Θρησκόληπτος".

Ευχαριστούμε και πάλι που επιλέξατε τα παιχνίδια μας για τα παιδιά σας, σας υποσχόμαστε καινούργιο μοντέλο με την έλευση της επόμενης
κυβέρνησης.

Με ευχαρίστηση, Γ.Χειραγωγόπουλος,
Γεν. Διευθυντής "
Αθήνας" Α.Ε

13 October 2006

Πέρα από την Αφρική;

Πότε έφυγα, πότε γύρισα, γραμμή δεν πήρα!

Σήμερα το πρωί, όπως και κάθε πρωί άλλωστε, ο ύπνος μου διεκόπη από τον αναβρασμό της Σαβάνας. Η μέρα είχε ξεκινήσει για τα καλά και όλοι είχαν πάρει θέσεις μάχης. Κατέβηκα από το δέντρο μου νωθρός και κακόκεφος, αναγκασμένος να διεκδικήσω, εκ νέου, την επιβίωσή μου και το μερίδιό μου στα φυτοφάγα. Η ατμόσφαιρα ήταν υγρή και ο ήλιος κρυμμένος πίσω από παχιά σύννεφα. "Να και κάτι καλό!" σκέφτηκα μέσα στην πείνα μου. Εμείς οι θηρευτές λατρεύουμε τις, μουντές, σκιερές γωνίες. Η μέρα έμοιαζε ιδανική...

Δεν είχα κάνει πάνω από πέντε βήματα, και νά σου μια γαζέλα, τροφαντή τροφαντή, που "έσερνε" τα πόδια της αδιάφορη και αγέρωχη συνάμα. Και ερωτώ, "Να μην τη φάω;". Τι να σου κάνω ο μαύρος, πάνθηρας είμαι...

Αφού, λοιπόν, πήρα το πρωινό μου, σχεδόν στο κρεβάτι θα μπορούσες να πεις, βγήκα τελικά στη πιάτσα, χορτασμένος και άνετος, κι άρχισα να σουλατσάρω. Λίγο πιο κάτω διασταυρώθηκα με ένα ρινόκερο. Αιφνιδιάστηκε, άλλο τόσο και εγώ, και ύστερα ρουθούνισε δυνατά, σηκώνοντας το χώμα κάτω απ' το σουβλερό κέρατό του. Ύστερα έκανε ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά, δείχνοντάς μου ν' αλλάξω δρόμο. Η περιοχή ήταν δική του. Δεν ήταν θήραμα και το ήξερε...

Τα δέντρα αραίωναν και το ποδοβολητό των κοπαδιών ακουγόταν ολοένα και πιο έντονα. Ανάμεσα στα δέντρα φαίνονταν κιόλας οι απέραντες εκτάσεις της Σαβάνας, ανοιχτές ως εκεί που φτάνει τ' αετίσιο μάτι. Οι μυρωδιές τρέλαιναν την μύτη μου, παρότι χορτασμένος. Από ζέβρες και γαζέλες, μέχρι λαγουδάκια και αγριογούρουνα. Ολα εκεί, όλα για τους πιο γρήγορους θηρευτές...

Τριγύριζα με σταθερούς δρασκελισμούς, αρκετά αργά για να μην κουράζομαι, και αρκετά γρήγορα για να μένω μακριά από τις οπλές των άβουλων κοπαδιών. Είναι πολύ εύκολο εκεί έξω να γίνεις από θύτης, θύμα...

Φαί εδώ, φαί εκεί, όλη η σαβάνα "πιάτο" που λένε. Τριγύριζα για κάμποση ώρα τον "μπουφέ", προσπαθώντας να αποφασίσω ποιό ορεκτικό μυρίζει καλύτερα, όταν ξαφνικά μια εντελώς διαφορετική μυρωδιά πλυμμύρισε τα ρουθούνια μου. Εκεί που όλες έλεγαν "Φάε με!", τώρα εμφανιζόταν και μία που φώναζε "Πήδα με!"...

Γύρισα το κεφάλι μου για να δώ την μαύρη καλλίγραμμη σιλουέτα της να διαγράφεται στην θαμπή γραμμή του ορίζοντα. Ανηφόριζε έναν λοφίσκο με το βλέμμα της πάντα καρφωμένο στο κοπάδι των βουβάλων. Ηταν ωραιότερη μέσα στην αλαζονεία της... Μέσα στο κυνήγι του μεγάλου θηράματος...

Αρχισα να την ακολουθώ, τρέχοντας παράλληλα με το ρεύμα των ζώων. Δεν θα με περίμενε για πάντα, γι' αυτό προσπάθησα γρήγορα να βρω μια δίοδο προς την απέναντι πλευρά. Επιταχύνοντας, προσπέρασα άφοβα τις γοργοπόδαρες γαζέλες και κινήθηκα προς την πλευρά των βουβαλιών, με την προσοχή μου πότε στο δρόμο μου και πότε σ' εκείνη...

Πάνω στην γη που έτρεμε από την ορμή των τρομαγμένων ζώων, άρχισε το παιχνίδι μας. Ξεκίνησε ανταγωνιστικά. Ποιος θα μπει μπροστά, ποιος θα πάρει το πάνω χέρι. Μοιράζαμε τα θέλω και τα θέλεις...

Το βλέμμα της με μαγνήτιζε, η γλώσσα του σώματός της μου ψιθύριζε γλυκά πως με θέλει και η επιμονή της στο βουβάλι με εκνεύριζε, με τσίτωνε. Με άφηνε... Με άφηνε να την διεκδικήσω... Η παρουσία της με γέμιζε, με ολοκλήρωνε. Μόνος πόθος μου, πλέον, η απόκτησή της... Ολα μου τα θέλω, αυτή... Αυτή κι ας...

Τα πόδια της καρφώθηκαν στη γη, κοκκάλωσε! Μου έριξε ένα βλέμμα γεμάτο φόβο, και λίγη συμπόνια για το αναπόφευκτο... Χαμένος στον κόσμο της για μια μικρή αιωνιότητα, δεν έβλεπα μπροστά μου... Η απελπισμένη φωνή ενός ελέφαντα "τρύπησε" το όνειρο...

"Που πας ρε μαλάκα γαμώ την παναγία μου!", πάγωσα...

Καθώς η πελώρια πατούσα του ελέφαντα μου τσάκιζε το όνειρο, το μόνο πράγμα που μου ήρθε στο νου ήταν ένα ερώτημα...

"Μιλάνε τα ζώα;"