13 October 2006

Πέρα από την Αφρική;

Πότε έφυγα, πότε γύρισα, γραμμή δεν πήρα!

Σήμερα το πρωί, όπως και κάθε πρωί άλλωστε, ο ύπνος μου διεκόπη από τον αναβρασμό της Σαβάνας. Η μέρα είχε ξεκινήσει για τα καλά και όλοι είχαν πάρει θέσεις μάχης. Κατέβηκα από το δέντρο μου νωθρός και κακόκεφος, αναγκασμένος να διεκδικήσω, εκ νέου, την επιβίωσή μου και το μερίδιό μου στα φυτοφάγα. Η ατμόσφαιρα ήταν υγρή και ο ήλιος κρυμμένος πίσω από παχιά σύννεφα. "Να και κάτι καλό!" σκέφτηκα μέσα στην πείνα μου. Εμείς οι θηρευτές λατρεύουμε τις, μουντές, σκιερές γωνίες. Η μέρα έμοιαζε ιδανική...

Δεν είχα κάνει πάνω από πέντε βήματα, και νά σου μια γαζέλα, τροφαντή τροφαντή, που "έσερνε" τα πόδια της αδιάφορη και αγέρωχη συνάμα. Και ερωτώ, "Να μην τη φάω;". Τι να σου κάνω ο μαύρος, πάνθηρας είμαι...

Αφού, λοιπόν, πήρα το πρωινό μου, σχεδόν στο κρεβάτι θα μπορούσες να πεις, βγήκα τελικά στη πιάτσα, χορτασμένος και άνετος, κι άρχισα να σουλατσάρω. Λίγο πιο κάτω διασταυρώθηκα με ένα ρινόκερο. Αιφνιδιάστηκε, άλλο τόσο και εγώ, και ύστερα ρουθούνισε δυνατά, σηκώνοντας το χώμα κάτω απ' το σουβλερό κέρατό του. Ύστερα έκανε ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά, δείχνοντάς μου ν' αλλάξω δρόμο. Η περιοχή ήταν δική του. Δεν ήταν θήραμα και το ήξερε...

Τα δέντρα αραίωναν και το ποδοβολητό των κοπαδιών ακουγόταν ολοένα και πιο έντονα. Ανάμεσα στα δέντρα φαίνονταν κιόλας οι απέραντες εκτάσεις της Σαβάνας, ανοιχτές ως εκεί που φτάνει τ' αετίσιο μάτι. Οι μυρωδιές τρέλαιναν την μύτη μου, παρότι χορτασμένος. Από ζέβρες και γαζέλες, μέχρι λαγουδάκια και αγριογούρουνα. Ολα εκεί, όλα για τους πιο γρήγορους θηρευτές...

Τριγύριζα με σταθερούς δρασκελισμούς, αρκετά αργά για να μην κουράζομαι, και αρκετά γρήγορα για να μένω μακριά από τις οπλές των άβουλων κοπαδιών. Είναι πολύ εύκολο εκεί έξω να γίνεις από θύτης, θύμα...

Φαί εδώ, φαί εκεί, όλη η σαβάνα "πιάτο" που λένε. Τριγύριζα για κάμποση ώρα τον "μπουφέ", προσπαθώντας να αποφασίσω ποιό ορεκτικό μυρίζει καλύτερα, όταν ξαφνικά μια εντελώς διαφορετική μυρωδιά πλυμμύρισε τα ρουθούνια μου. Εκεί που όλες έλεγαν "Φάε με!", τώρα εμφανιζόταν και μία που φώναζε "Πήδα με!"...

Γύρισα το κεφάλι μου για να δώ την μαύρη καλλίγραμμη σιλουέτα της να διαγράφεται στην θαμπή γραμμή του ορίζοντα. Ανηφόριζε έναν λοφίσκο με το βλέμμα της πάντα καρφωμένο στο κοπάδι των βουβάλων. Ηταν ωραιότερη μέσα στην αλαζονεία της... Μέσα στο κυνήγι του μεγάλου θηράματος...

Αρχισα να την ακολουθώ, τρέχοντας παράλληλα με το ρεύμα των ζώων. Δεν θα με περίμενε για πάντα, γι' αυτό προσπάθησα γρήγορα να βρω μια δίοδο προς την απέναντι πλευρά. Επιταχύνοντας, προσπέρασα άφοβα τις γοργοπόδαρες γαζέλες και κινήθηκα προς την πλευρά των βουβαλιών, με την προσοχή μου πότε στο δρόμο μου και πότε σ' εκείνη...

Πάνω στην γη που έτρεμε από την ορμή των τρομαγμένων ζώων, άρχισε το παιχνίδι μας. Ξεκίνησε ανταγωνιστικά. Ποιος θα μπει μπροστά, ποιος θα πάρει το πάνω χέρι. Μοιράζαμε τα θέλω και τα θέλεις...

Το βλέμμα της με μαγνήτιζε, η γλώσσα του σώματός της μου ψιθύριζε γλυκά πως με θέλει και η επιμονή της στο βουβάλι με εκνεύριζε, με τσίτωνε. Με άφηνε... Με άφηνε να την διεκδικήσω... Η παρουσία της με γέμιζε, με ολοκλήρωνε. Μόνος πόθος μου, πλέον, η απόκτησή της... Ολα μου τα θέλω, αυτή... Αυτή κι ας...

Τα πόδια της καρφώθηκαν στη γη, κοκκάλωσε! Μου έριξε ένα βλέμμα γεμάτο φόβο, και λίγη συμπόνια για το αναπόφευκτο... Χαμένος στον κόσμο της για μια μικρή αιωνιότητα, δεν έβλεπα μπροστά μου... Η απελπισμένη φωνή ενός ελέφαντα "τρύπησε" το όνειρο...

"Που πας ρε μαλάκα γαμώ την παναγία μου!", πάγωσα...

Καθώς η πελώρια πατούσα του ελέφαντα μου τσάκιζε το όνειρο, το μόνο πράγμα που μου ήρθε στο νου ήταν ένα ερώτημα...

"Μιλάνε τα ζώα;"

4 comments:

Pantso said...

eisai k poiiths ektos k apo ola ta alla kserw gw?

ihadafarminafrica said...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ...

ΕΙΧΑ ΠΥΡΕΤΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙς ΜΕΡΕΣ. ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. ΜΠΑΙΝΩ ΕΔΩ ΚΙ ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΣΤΗΝ ΣΑΒΑΝΑ.

:))

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΦΗΝΑΚΙ ΔΥΝΑΜΗΣ. ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΚΕΙΜΕΝΟ.

ΥΓ:

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΤΙΣ ΠΑΤΟΥΣΕς ΕΛΕΦΑΝΤΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙς ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΣΟΥ ΟΠΩΣ ΤΙΣ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ.

aphrodite said...

Λαγουδάκια στη σαβάνα? Και καλά, τόσα ζώα, ούτε ο "Βασιλιάς των Λιονταριών" με όλους τους αναπληρωματικούς κομπάρσους!!!!

Και είχαμε τον ροζ πάνθηρα-ντεντέκτιβ, είχαμε και μαύρους πάνθηρες-σεκιουριτάδες, τώρα αποκτήσαμε και μαύρο πάνθηρα-συγγραφέα? Ε ρε ρεύμα το πανθηρηλίκιιιιιι!

ΛΟΛ!!!

Ομως άντε, να μην σε πειράζω, το παιχνιδάκι αρσενικού - θηλυκού ήταν πολύ ζωώδες και δυνατό, ως όφειλε!

Και η ατάκα "όλες μου έλεγαν "φάε με!", αυτή μου έλεγε "πήδα με!" ήταν ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ - αν λεγόταν σε ταινία, άνετα θα έμενε κλασική!
:)))

Reactor69 said...

@Αφροδίτη,

You talking to me?